บทนำ ~ ดวงจันทร์แห่งการสรรค์สร้าง ~
เมื่อสองพันปีก่อน หรืออาจจะลึกลงไปในห้วงเวลาอันเป็นอนันต์ที่ประวัติศาสตร์ของสิ่งมีชีวิตยังไม่ทันได้ถูกขีดเขียนขึ้นบนแผ่นหนัง
หรือผืนศิลาในค่ำคืนอันเงียบสงบสงัดราวกับห้วงอวกาศที่ไร้ซึ่งลมหายใจ หากใครสักคนแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรี พวกเขาจะไม่ได้เห็นเพียงแค่
ความมืดมิดประดับด้วยหมู่ดาวระยิบระยับตามธรรมชาติ หากแต่จะมีสิ่งมหัศจรรย์และน่าสะพรึงกลัวปรากฏเด่นชัดอยู่ถึงสองดวง
ดวงแรกคือดวงจันทร์สีนวลสามัญที่คุ้นเคย แต่อีกดวงหนึ่ง—ดวงที่สองที่แขวนลอยอยู่เคียงคู่กัน—คือสิ่งก่อสร้างอันทรงพลังแห่งห้วงจักรวาลที่ถูกขนานนามว่า ‘จันทราแห่งการสรรค์สร้าง โทนาเอล ทีโนอา’
มหานครแห่งดวงจันทร์ที่หมุนวนด้วยพลังงานเวทมนตร์บริสุทธิ์และกลไกการสร้างสรรค์สรรพชีวิตของเหล่าทวยเทพณ เบื้องบนสุดขอบฟ้าที่เส้นแบ่งระหว่างโลกกับสวรรค์เลือนราง บันไดสีขาวบริสุทธิ์ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด
พาดผ่านกลุ่มเมฆหมอกอัสดง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินขึ้นไปทีละก้าวอย่างมั่นคงและเชื่องช้า
เขาสวมผ้าคลุมยาวสีดำสนิทไร้ลวดลายที่โบกสะบัดตามแรงลมเบื้องบน เรือนผมสีเงินยาวสลวยคลอเคลียกับแผ่นหลัง
และภายใต้ฮู้ดที่ปกปิดใบหน้าเผยให้เห็นดวงตาสีเงินคู่วาวโรจน์ที่สะท้อนแสงดาว ราวกับบรรจุห้วงกาแล็กซีเอาไว้ภายในเป้าหมายของเขาคือจุดสูงสุดของบันได
สถานที่ซึ่งกฎเกณฑ์ของจักรวาลถูกถักทอขึ้นเมื่อเดินขึ้นมาถึงเบื้องบน บุรุษหนุ่มผู้มีรูปลักษณ์ภายนอกราวกับเยาวชนวัยสิบเก้าปีได้พบกับร่างเล็กๆ
ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งแสงสว่าง ร่างนั้นคือเทพผู้สร้างในรูปลักษณ์ของเด็กหญิงสาวผมสีขาวบริสุทธิ์
ดวงตาของนางว่างเปล่าและเต็มไปด้วยอำนาจอันไร้ขอบเขตเทพผู้สร้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก
"...กลับไปซะ..."
ชายคนนั้นหยุดฝีเท้าลง ดวงตาสีเงินมองตรงไปยังเบื้องหน้า รอยยิ้มบางเบาแต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด
"ขอปฏิเสธก็แล้วกัน"
เทพผู้สร้างขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจที่มนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตกล้าปฏิเสธคำสั่งของนาง นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงกว่าเดิม
"ท่านต้องการอะไร"
บุรุษหนุ่มกวาดสายตามองไปเบื้องล่างที่มองเห็นดวงจันทร์ดวงที่สองลอยเด่นอยู่ จากนั้นจึงเอ่ยคำสั่งที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งโครงสร้างของมิติ
"ทำให้ดวงจันทร์นั้นร่วงหล่นซะ"
เทพผู้สร้างสั่นศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเด็ดขาดตามกฎเกณฑ์
"ไม่ได้ มันเป็นกฎระเบียบของโลกใบนี้ ดวงจันทร์แห่งการสรรค์สร้างต้องคงอยู่เพื่อรักษาวัฏจักรแห่งการเกิดและดับของสิ่งมีชีวิต"
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามต่อสิ่งที่เรียกว่า กฎระเบียบ เขาเอ่ยแย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว
"ข้าไม่รู้จักคำว่าเป็นไปไม่ได้"
โนอาห์ กล่าวต่ออีกว่า
"ก็จงทำให้มันล่วงหล่นต่อหน้าข้าเดี๋ยวนี้เมื่อยามเช้าตะวันแห่งหายนะจะแผดเผาทำลายทุกสรรพสิ่งให้ราบคาบและเมื่อยามเย็นมาถึงดวงจันทร์ของเจ้าก็จะให้กำเนิดชีวิตขึ้นมาใหม่เพื่ออะไรล่ะ?เพื่อให้พวกมันเติบโตไปฆ่าฟันกันเองฆ่าเพื่อแย่งชิงและตายเพื่อให้กำเนิดวงจันทร์ดวงนั้นต่อไปอย่างไม่รู้จบสิ้น พวกข้า...เหล่าสิ่งมีชีวิตไม่ได้เป็นของเล่นแก้เบื่อของพวกเจ้านะ"
สีหน้าของเทพผู้สร้างเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินมุมมองอันบ้าระห่ำแต่น่าสยดสยองนั้น นางเอ่ายเตือนด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเพื่อเน้นย้ำถึงหายนะ
"หากดวงจันทร์ล่วงหล่น ระเบียบทั้งหมดของโลกก็จะหายไป และถ้าหากระเบียบหายไป โลกใบนี้และทุกมิติก็จะถึงคราวล่มสลายกลายเป็นความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์!"
บุรุษหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาสีเงินจ้องมองเด็กหญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเทพผู้สร้างต้องชะงักงันและหัวใจเต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรกในรอบหลายล้านปี
"มันอ่อนโยนขนาดนั้นเลยเหรอ..."
เมื่อจอมมารกล่าวเช่นนั้น เทพผู้สร้างก็ถึงกับนิ่งค้างไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ทรราชย์แห่งยุคสมัยผู้กำลังจะพลิกคว่ำฟ้าดิน
โนอาห์ อาร์เซลนอน.ได้สาวเท้าเข้าไปบัลลังก์แห่งแสงสว่างมากขึ้นก่อนจะเอ่ยชื่อของอีกฝ่ายขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความท้าทาย
"นามของเจ้าคือ..."
เทพผู้สร้างกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
"อีเรียน่า... เทพรังสรรค์ อีเรียน่า... แล้วท่านล่ะ บุรุษผู้กล้าท้าทายกฎระเบียบ"
โนอาห์แย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและความเด็ดเดี่ยวขั้นสุดยอด กลิ่นอายของกฎแห่งการเสื่อมสลาย
และกฎแห่งความโกลาหลแผ่ออกมาจากร่างของเขาราวกับคลื่นใต้น้ำ ก่อนที่เขาจะเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
"ข้าคือ จอมมารโนอาห์ อาร์เซลนอน... เลิกคุยเรื่องกฎเกณฑ์ไร้สาระพวกนั้นกันเถอะ"
จอมมารหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดเบื้องหน้าบัลลังก์ของเทพผู้สร้าง ดวงตาสีเงินประสานเข้ากับดวงตาของนางอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ
"เรื่องแบบนี้น่าช่างมันปะไร... เรามาคุยกันเรื่องอื่นดีกว่า"
เทพผู้สร้างขมวดคิ้วด้วยความฉงนสนเท่ห์ นางเอียงคอเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามออกไป
"เรื่องของโลก?"
โนอาห์ อาร์เซลนอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความลึกลับและอำนาจที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนทุกสิ่งในจักรวาลได้ทุกเมื่อ
เขายื่นมือออกไปเบื้องหน้า ราวกับต้องการจะยื่นข้อเสนอที่แม้แต่ทวยเทพก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
"เรื่องของเจ้าต่างหากล่ะ...อีเรียน่า"
จากนี้ไปมันจะกลายเป็นบุคคลที่หนึ่ง
