บทนำ ~ คฤหาสน์จอมมาร ~
เมื่อสองพันปีก่อน
จอมมารอาร์ทคู วัลดีเกด นามของชายผู้ที่สังหารมนุษย์จนสิ้น ฆ่าล้างเหล่า แวมไพร์จนเหี้ยมไม่เว้นแม้กระทั่งทวยเทพ ที่กุมอำนาจในการควบคุม กฎระเบียบของโลกใบนี้เอาไว้
บนหุบเขาโดบาฟุนัล ผู้กล้า กราเซลล์ เดินออกมาข้างหน้าพร้อมกับชี้ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือไปทาง จอมมารอาร์ทคลู
จอมมารอาร์ทคลู ยิ้มเยาะหยันแล้วกล่าวว่า
"มาแล้วเหรอ ผู้กล้ากราเซลล์…ขอลองดูหน่อยสิว่าเจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงใดกันแน่"
จอมมารอาร์ทคลู ยิง ‘จีโอส เซเรีย(ปืนใหญ่บรรลัยโกลา)’ ออกไปจากมือลูกเปลวเพลิงถูกยิงออกไปอย่างบ้าคลั่ง ผู้กล้ากราเซลล์ พุ่งมาพร้อมดาบศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะเหวี่ยงใส่เปลวเพลิงทรงกลมขาดครึ่ง
"...แกกล้าดียังไง... ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแก... แกคนเดียวเท่านั้น...!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือมันเป็นเสียงของชายชราที่พุ่งมาหา จอมมารอาร์ทคลู พร้อมกับมือขวาที่เปล่งประกายระยิบระยับของ ‘เอมเปรุม กีลียา(หมัดศักสิทธิ์กำราบมาร)’
"ย๊ากกกกก!!!!……อั๊ก……"
จอมมารอาร์ทคลู เพียงแค่ใช้มือห่อหุ้มด้วย ‘เจกุส เซกต์(คำสาปมรณะ)’ แล้วกระชากหน้าอกของชายชราผู้นั้น
"อืม แค่นี้ก็พอแล้ว จากที่ข้าเห็น พลังกายของเจ้าถึงขีดจำกัดแล้ว น่าทึ่งมากที่เจ้าสามารถต่อสู้มาได้นานขนาดนี้ในฐานะมนุษย์ แต่ถ้าเจ้าตายอีกครั้ง เจ้าจะไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้อีก"
พูดจบจอมมารอาร์ทคลูก็ทุบปอดอีกข้างของเจอร์กาจนแหลก
"………แต่…………"
"แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มันคงอยู่ได้ไม่นานหรอก"
เจลริก้าทรุดลงกับพื้น
"เอาล่ะ กราเซลล์"
ขณะที่กราเซลล์กำลังชักดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้น จอมมารก็กล่าวว่า:
"เจ้าไม่คิดเหรอว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที?"
กราเซลล์จ้องกลับไปที่จอมมารด้วยสายตาที่ดุดัน
"นี่คือสิ่งที่คนที่เป็นต้นเหตุทำให้โลกตกอยู่ในความหายนะควรพูดเหรอ?"
"นั่นอาจเป็นความจริงในมุมมองของเจ้า"
กราเซลล์จ้องมองจอมมารอาร์ทคลูด้วยสายตาระแวง
"ถ้าหากเจ้าสนใจในสิ่งที่ข้าพูดก็มาที่คฤหาสน์ของข้า"
เอาล่ะจากนี้ไปต่างหากคือของจริง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
