Rozdział 16
Dzień po szkolnym festiwalu sztuki.
Mimo złego samopoczucia, Ryosaku zmusił się do pójścia do szkoły. Oczywiście po to, by zobaczyć swoją ukochaną Mieko.
Rano przewidziano przerwę na krótki odpoczynek, a po obiedzie – przerwę obiadową.
Z sali czwartej klasy, znajdującej się tuż obok, dobiegał jakiś hałas.
Gdy Ryosaku mimochodem zajrzał do środka, zobaczył Shigeharu Oyamę otoczonego przez grupę uczniów, którzy drwili z niego.
…Oyama stał tam blady, a kilka dziewczynek wskazywało palcami na jego mokre spodnie, wybuchając śmiechem…!
– Shige-chan, nie wstyd ci? Jesteś już w czwartej klasie, a wciąż sikasz w spodnie!
– Oyama! Ile razy jeszcze zamierzasz brudzić klasę? Może sam to posprzątasz?!
Te bezduszne słowa jednego z kolegów z klasy ugodziły Oyamę prosto w serce.
Ryosaku był wdzięczny Oyamie za to, że ten przekazał mu niegdyś cenne informacje. Choć od tamtej pory nie zamienili ze sobą ani słowa, darzyli się wzajemnym szacunkiem – jak towarzysze niedoli, zmagający się z podobnymi trudnościami.
W normalnych okolicznościach Ryosaku zareagowałby tak:
– Hej, wy! Nie wstyd wam…? On urodził się z takim ciałem. Jak byście się czuli, gdyby to z was tak drwiono?!
Zazwyczaj zganiłby czwartoklasistów, ale tego dnia zachował się inaczej.
Mimo że sam czuł się źle, z jakiegoś powodu nie poczuł potrzeby, by stanąć w obronie Oyamę.
Widząc, co się dzieje, Ryosaku po prostu uciekł – nie zważając na tłum, który zaczął się gromadzić, szepcząc i wyśmiewając chłopca.
Ryosaku dręczyło poczucie winy, że „pozwolił Oyamie umrzeć”, jednak nigdy nie wrócił do biednego chłopca. Następnie, z ponurym przeczuciem, niczym lunatyk, ruszył w stronę Mieko, która czekała przy drążku.




