Rozdział 15
Mijały pory roku, a pod koniec zimy w szkole odbył się festiwal artystyczny.
Zarówno Ryosaku, jak i Mieko wystąpili w niewielkich rolach w przedstawieniach swoich klas. Kiedy jednak oglądali występy innych roczników, wymknęli się ze swoich miejsc – wyznaczonych według klas – i usiedli obok siebie, ramię w ramię; wyglądali przy tym niezwykle uroczo, ciesząc się swoją bliską relacją.
Ryosaku kochał Mieko, jednak na kilka dni przed festiwalem zaczął miewać złe sny.
Koszmary, które powracały każdej nocy.
Budził się rano, zlany obfitym potem, a w ciągu dnia czuł się wyczerpany.
Nie chciał jednak niepotrzebnie martwić Mieko, a poza tym uważał, że zamartwianie się tak błahą sprawą to strata czasu – dlatego z całych sił ukrywał zmęczenie, które wciąż w nim tkwiło.
Starał się być pogodny, tak jak zawsze.
Co dziwne, choć te koszmary były dla niego prawdziwą udręką, po przebudzeniu nie potrafił sobie przypomnieć z nich absolutnie niczego.
Sam sen wydawał się krótki, lecz powtarzał się przez całą noc, atakując Ryosaku niczym „nieskończona pętla”.
Ryosaku intuicyjnie czuł, że koszmary niosą ze sobą jakąś ważną wiadomość – a raczej „ostrzeżenie”, którego powinien być świadomy.
…Niestety, za każdym razem umykało mu to, co najważniejsze.
Podobnie jest z nami… Nawet Ryosaku, główny bohater, nie może nic zrobić, jeśli nie rozumie treści własnego snu. Nie ma więc jak zareagować na nadchodzącą „zmianę”.
I tak, mimo narastającego, nieopisanego niepokoju i przeczucia, że zbliża się coś złowieszczego, Ryosaku każdego dnia desperacko ukrywał pogarszający się stan zdrowia. Dzięki swojej nieustępliwości i hartowi ducha, za wszelką cenę chronił uczucie, które łączyło go z Mieko.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Dziwne było jednak to, że choć Ryosaku od dłuższego czasu zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, jego rodzice w ogóle tego nie zauważyli.
Matka stawiała posiłek na stole, nie zamieniając z Ryosaku ani słowa. Podobnie ojciec…
Mimo że Ryosaku nie był w stanie zjeść posiłku, rodzice nie przejmowali się nim, a nawet z nim nie rozmawiali. Jedli dalej, zupełnie obojętni, jakby nic się nie zmieniło.
Rodzice nie dostrzegali jego odmiennego stanu i w żaden sposób nie próbowali powstrzymać go przed wyjściem do szkoły.
Choć starał się to ukryć, jego stan nie był przecież na tyle nieznaczny, by mógł pozostać niezauważony…
Jednak sam Ryosaku, czując, jak w złowieszczy sposób działa w nim „coś”, nie miał już głowy do rozmyślania nad nienaturalnym zachowaniem rodziców.
W jego myślach pojawiła się Mieko.
Wszystko kręciło się wokół niej.




