Rozdział 17
Ryosaku przechadza się po terenie szkoły.
Wkrótce w zasięgu wzroku pojawia się Mieko, oparta o drążek gimnastyczny. Zauważywszy Ryosaku, podbiega do niego ze swoim zwykłym uśmiechem. Z jakiegoś powodu jej oczy są zaczerwienione.
W chwili, gdy Ryosaku kieruje swój matowy, pozbawiony wyrazu wzrok na Mieko, „potwór” wreszcie przysiada na jego ramieniu.
W jego wnętrzu zachodzi wielka zmiana.
Pojawia się… niezwykle podłe i mroczne uczucie.
W tej chwili w sercu Ryosaku rodzi się myśl: „Pokażę jej, że ma powody do niepokoju – zbiję ją z tropu, wyprowadzę z równowagi”.
„Jeśli podejdzie, rzucę jej tylko przelotne spojrzenie i całkowicie zignoruję”.
Takie prostackie, sadystyczne myśli opanowują jego umysł…!
Gdy Mieko, uśmiechnięta jak zawsze, próbuje chwycić go za rękę, Ryosaku gwałtownie odtrąca jej dłoń, patrząc na nią tak, jakby patrzył na coś „brudnego”.
Następnie, w teatralny sposób, odwraca się i rusza w stronę swojej klasy, tym razem z głową spuszczoną nisko.
Gdy Ryosaku odpycha jej dłoń, Mieko zamiera z zaskoczenia i odruchowo cofa się.
Nie rozumie, co się właśnie wydarzyło.
Oszołomiona, może jedynie patrzeć na oddalające się plecy Ryosaku.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Podczas przerwy obiadowej Ryosaku znów podchodzi do Mieko.
I traktuje ją dokładnie tak samo, jak wcześniej.
„Ryosaku-kun, czy coś jest nie tak?”
Ryosaku ponownie chłodno odpycha Mieko, która zbliżyła się do niego z takim właśnie pytaniem w oczach. Jeśli zdarza się to po raz drugi, nie można już mówić o „pomyłce” czy „chwilowym obłędzie”.
Był to wyraźnie „zamiar” Ryosaku.
Mieko, która nie pamiętała, by Ryosaku kiedykolwiek potraktował ją chłodno, zacisnęła usta i spojrzała na jego plecy z oczami zaczerwienionymi od żalu.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Dalszych wydarzeń prawie nie pamiętał.
Jedno jednak utkwiło mu w pamięci… Mieko, która każdego dnia po lekcjach czekała na Ryosaku, tego dnia nie pojawiła się na szkolnym podwórku.
Ryosaku nie pamiętał nawet, w jaki sposób dotarł do domu.
Zaniepokojony, wstąpił po drodze do domu Mieko, by ją odwiedzić… choć oczywiście sam nie zachował z tego żadnego wspomnienia.
Kiedy się obudził, był już ranek.




