ใบหน้าของ จอมมารผู้เหี้ยมโหด
ตระกูล จอมมาร ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ กลับชาติมาเกิดใหม่แล้วไปเรียนในโรงเรียนลูกหลาน
~ เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องนอนของอานอส ใน หมู่บ้านมาร
แสงอรุณทอประกายอ่อนโยนลอดผ่านม่านสีเข้มเข้ามาภายในห้อง กลิ่นอายของหยาดน้ำค้างยามเช้าอบอวลอยู่ในชั้นบรรยากาศที่เงียบสงบ ทว่าความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงใสที่แฝงไปด้วยความเข้มงวดอันเป็นเอกลักษณ์
“ตื่นได้แล้ว... ตื่นได้แล้ว อานอส!”
เสียงของ เอลวีน่า เนครอน ดังขึ้นข้างเตียง ข้าลืมตาขึ้นช้าๆ พบกับดวงตาสีฟ้าครามที่จ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา ข้ายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างใจเย็น
เส้นผมสีดำสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อย ข้าจ้องมองใบหน้าที่ดูจริงจังเกินเหตุของนางก่อนจะยกมือหนาขึ้นไปวางบนศีรษะของนาง แล้วลูบเส้นผมที่อ่อนนุ่มนั้นเบาๆ อย่างไม่รีบร้อน
“เด็กดีๆ... ถึงกับมาปลุกข้าถึงห้องนอนเลยหรือ เอลวีน่า”
ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอ็นดู
“อ๊ะ—!?”
ร่างของเอลวีน่าชะงักงันไปชั่วขณะ สัมผัสจากฝ่ามือของข้าทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยพลันขึ้นสีแดงระระเรื่อลามไปจนถึงใบหู
เพียะ!
นางรีบใช้มือฟาดมือของข้าออกไปทันทีด้วยความขัดเขิน
“นี่นายคิดจะทำอะไรของนายกันน่ะ! ฉันก็แค่... ทำตามที่คุณพ่อกัสต้าและคุณแม่อิซาเบลล่าบอกมาเท่านั้นแหละ! ท่านบอกว่านายชอบนอนตื่นสายในวันหยุด!”
ข้าหัวเราะในลำคอเบาๆ
“อ้อ... อย่างนั้นหรอกหรือ”
ข้าเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ใช้ข้อศอกยันฟูกหนาพลางมองนางด้วยสายตาเรียบเฉยทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจ
“แล้วมีธุระอะไรอีกล่ะ ถึงได้ทำหน้าตาจริงจังปานจะไปออกศึกแบบนั้น?”
เอลวีน่าหยุดนิ่งไปครู่ใหญ่ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นเต้น ก่อนจะเรียบเรียงคำพูดอย่างระมัดระวัง
“ข้ามีเรื่องอยากจะถามนาย... เพียงเรื่องเดียว”
“ว่ามาสิ”
“คนที่ชื่อว่า กราแฮม... มารไร้หัวคนนั้น สรุปแล้ว... มัน 'ดับสูญ' ไปจากโลกนี้แล้วจริงๆ ใช่ไหม?”
สิ้นประโยคของนาง ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันประหนึ่งกาลเวลาถูกหยุดนิ่ง ข้าไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที
แต่กลับหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้มโนสำนึกดำดิ่งลงไปสู่ส่วนลึกของรากเหง้าตนเอง สถานที่ที่ข้ากักขัง "ความว่างเปล่า" เอาไว้
“กราแฮม... ยังคง 'เสื่อมสลาย' อยู่ภายในตัวข้านี่แหละ”
ภายในห้วงคำนึงการเผชิญหน้าในรากเหง้าของข้า
ในความว่างเปล่าที่ไร้แสงสว่าง มีเพียงเสียงสะอื้นของมิติที่กำลังแตกสลาย ร่างของกราแฮมปรากฏขึ้นเบื้องหน้าข้า
ร่างกายของมันพยายามแตกตัวออกเป็นความว่างเปล่าและพยายามฟื้นคืนชีพกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าประหนึ่งวัฏจักรที่ไม่มีวันจบสิ้น
“แล้วเธอจะทำผมให้ดับสูญได้อย่างไรกันเล่า... อานอส?”
กราแฮมในร่างแห่งความเป็นไปได้เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มวิปริต
“ความว่างเปล่าของผม... ไม่มีจุดเริ่มต้นและไม่มีจุดจบ เธอไม่มีวันทำลายสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงได้หรอก”
ข้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังเวทที่ข้นคลักแผ่ออกมาจนพื้นมิติเบื้องล่างแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ข้าแสยะยิ้มอำมหิตพลางเอื้อมมือออกไปหาศัตรูผู้โอหัง
“...และนี่คือคำตอบ...”
“หืม... จะลองดูหน่อยก็ไม่เลว”
กราแฮม ยก เคียวเทพวิปลาส ขึ้นเหนือหัว คมเคียวสีดำทมิฬฟาดลงมาด้วยเจตจำนงที่หมายจะลบล้างทุกความเป็นไปได้เบื้องหน้าให้กลายเป็นศูนย์
ทว่าข้ากลับไม่ขยับหนีแม้แต่นิ้วเดียว ข้ายื่นมือเปล่าออกไปคว้าจับคมเคียวนั้นไว้ได้ด้วยมือเดียว
พลังทำลายล้างที่ควรจะลบข้าให้หายไปกลับทำได้เพียงแค่สร้างลมพัดเบาๆๆ ผ่านตัวข้าไปเท่านั้น
“เธอจะทำอะไรน่ะ อานอส ฮ่าๆ”
กราแฮมถามด้วยความฉงน แววตามันเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นว่าข้าไม่ได้เพียงแค่กันการโจมตี แต่กำลัง 'ยึดครอง' มัน ข้าไม่ได้ตอบ แต่กลับใช้อีกมือหนึ่งคว้าจับเข้าไปที่
รากเหง้าของมันโดยตรง แม้ความว่างเปล่าจะพยายามกัดกินมือของข้า แต่มันกลับพ่ายแพ้ต่อพลังแห่ง "การเสื่อมสลาย" ที่เข้มข้นกว่า
“เจ้าคิดว่าความว่างเปล่าของเจ้าอยู่เหนือทุกสิ่งงั้นรึ? งั้นก็ลองสัมผัสกฎเกณฑ์ของข้าดูเสีย!”
“อินการ์ (การเสื่อมสลาย)”
วงเวทสีดำสนิทนับร้อยวงปรากฏขึ้นรอบตัวข้า แรงกดดันมหาศาลทำให้กาลเวลาและมิติรอบข้างเริ่มสึกกร่อน กราแฮมเบิกตากว้างเมื่อพบว่าความว่างเปล่าของมันเริ่มถูก "กัดกิน"
โดยรากเหง้าของข้า ข้ากำวิญญาณของมันแน่นแล้วกระชากมันเข้ามาในร่างของข้าโดยตรง
“ว๊ากกกกกกกกกกก—!!!!!!!!”
เสียงร้องของกราแฮมบิดเบี้ยวจนไม่เป็นภาษามนุษย์ ความว่างเปล่าของมันถูกย่อยสลาย ถูกทำลาย และถูกกัดกร่อนลงไปเรื่อยๆ ทว่ามันกลับไม่ยอมดับสูญหายไปข้าเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาข้างหูมัน
“ง่ายๆ... ความว่างเปล่าของเจ้า จะถูกการเสื่อมสลายของข้ากัดกร่อนไปชั่วนิรันดร์ มันจะถูกทำลายลงซ้ำๆ โดยที่ไม่มีวันหายไป ไม่มีวันหลุดพ้น และไม่มีวันได้ไปสู่ความว่างเปล่าที่เจ้าถวิลหา”
กราแฮมหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางความเจ็บปวดที่ก้าวข้ามขีดจำกัด
“ฮะ... ฮะฮะ... แบบนี้เองสินะ... ไม่ใช่การดับสูญ... แต่เป็นการทรมานตลอดกาล... นี่คือคุกที่เธอสร้างไว้ให้ผมสินะ อานอส!”
ร่างของมันแหลกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยววิญญาณที่ไม่มีวันแตกดับ และถูกกลืนกินเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของรากเหง้าข้า กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังที่ข้าควบคุมไว้โดยสมบูรณ์
~ ตัดกลับมาสู่ปัจจุบัน : ห้องนอน ~
ข้าลืมตาขึ้น พบว่าเอลวีน่ายังคงยืนนิ่งมองข้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความกังวล
“หมายความว่าไง... เสื่อมสลาย?”
“กราแฮมไม่ได้ถูกทำลายจนดับสูญไป... แต่มันยังคงถูกการเสื่อมสลายของข้ากัดกินไปเรื่อยๆ ภายในรากเหง้าของข้าเอง”
ข้าก้าวเท้าเข้าไปใกล้นางหนึ่งก้าว กลิ่นอายเวทมนตร์สีดำจางๆ แผ่ออกมาจากตัวข้าชั่วขณะจนอากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นเอลวีน่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใบหน้าของนางซีดลงเล็กน้อย
“ยัง... ยังมีชีวิตอยู่ข้างในตัวนายเหรอ...?”
“ถูกต้อง”
ข้ายกมือขึ้นเล็กน้อย แสงเวทสีม่วงเข้มวาบผ่านดวงตา เสียงของข้าต่ำลงและเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น
“แต่มันจะมีชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า อานอส วอดีโก้ ผู้นี้เพียงคนเดียวเท่านั้น
มันจะไม่มีวันได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน หรือมีเจตจำนงเป็นของตนเองอีกต่อไป”
ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางที่ดูผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามทำให้เอลวีน่าอุทานออกมาเบาๆ
“นะ... นี่นาย... ถึงขั้นกักขังความว่างเปล่าไว้ในตัวเองเชียวเหรอ... นายแบกรับสิ่งที่น่ากลัวแบบนั้นไว้ตลอดเวลาเลยรึไง”
ข้าหันหลังเดินไปที่หน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ของเดลโซเกดที่กำลังถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
ฟันเฟืองแห่งระเบียบของโลกที่กำลังหมุนวนไปสู่สงครามครั้งใหม่นั้น ข้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของมันจากฟากฟ้า
“ไม่ต้องกังวลไป เอลวีน่า ต่อให้มันจะดิ้นรนอีกกี่ร้อยกี่ล้านครั้ง ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม... ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่จะหลุดพ้นจากสายตาข้าไปได้”
ข้าหยุดเดินชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาสบตากับนาง เอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดประดุจคำพิพากษาของพระเจ้า
“มันไม่มีวันหลุดพ้นจาก 'การเสื่อมสลาย' ของข้าได้... และหากใครหน้าไหนคิดจะมาช่วงชิงมันไป
หรือใช้มันเป็นเครื่องมือในนภาครามแห่งนี้ ข้าก็จะทำให้พวกมันได้รู้จักกับคำว่าเสื่อมสลายที่แท้จริงเช่นกัน”
สถานที่แห่งหนึ่งในนภาคราม — ดินแดนแห่งทวยเทพ
ฟันเฟืองทองคำขนาดยักษ์บนท้องฟ้าหมุนวนอย่างช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องไปทั่ววิหารเมฆา
บุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์จ้องมองลงไปยังโลกเบื้องล่าง แววตาของเขาไร้ความรู้สึกประหนึ่งจักรกล
“...การเสื่อมสลายงั้นรึ... ช่างเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารำคาญใจเสียจริง...”
เขายกมือขึ้น แสงสว่างจืดจ้าเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว
“ฟันเฟืองที่ผิดเพี้ยน... จำเป็นต้องได้รับการแก้ไขให้กลับเข้าสู่ระเบียบที่ถูกต้อง”
สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มเคลื่อนไหว
กราแฮม ยังคง พินาศย่อยยับ
