タイトル未定2026/03/26 00:11
จอมมารที่แข็งแกร้งที่สุดในประวัติศาสตร์ กลับชาติมาเกิดใหม่ และ เข้าไปเรียนในโรงเรียน ของ ลูกหลาน เขา
อัศวินไร้นาม
“บ้าน่า… แค่ชักดาบ… พลังเวทระดับนี้มันอะไรกัน!?”
“เจ้ามองเห็นเพียง ‘ผลลัพธ์’ แต่ไม่เข้าใจ ‘กระบวนการ’ สินะ” เซลิสเอ่ยเรียบเฉย พลางหมุนข้อมือเล็กน้อย
เปรี๊ยะ—!
ประกายไฟฟ้าสีม่วงกระจายออกจากปลายดาบ ก่อนจะแตกแขนงเป็นเส้นสายเวทมนตร์จำนวนมหาศาล วงเวท ‘เวเนเจียร่า’ ทั้ง 9 วงที่ซ้อนทับกันเริ่มหมุนย้อนทิศกันอย่างซับซ้อน
“เวทนั้น… มันกำลังเขียนความเป็นไปได้ใหม่!?”
“ถูกต้อง”
เซลิสก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
“ไม่ใช่แค่สร้างพลัง แต่คือการ ‘เลือกผลลัพธ์’ ที่ข้าพึงพอใจ”
ทันใดนั้น ดาบทั้ง 9 เล่มที่พุ่งออกมาจากมิติคู่ขนาน มิได้หยุดเพียงแค่ลอยนิ่ง พวกมันเริ่มเคลื่อนไหว
หวืด ฉับ! ฉับ! ฉับ!
ดาบแห่งความเป็นไปได้ทั้ง 9 ฟาดฟันลงมาพร้อมกันจากคนละทิศ ราวกับมีนักดาบ 9 คนกำลังโจมตีในเวลาเดียวกัน
“ชิ!”
กราแฮมกระชับดาบเทพปกปักษ์แน่น
“อาร์เคล กราเดีย (เกราะศักดิ์สิทธิ์สะท้อนภัย)!”
วงเวทสีทองสว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นรอบกายเขา เสียงสวดมนตร์โบราณดังสะท้อนออกมาจากตัวอักษรเวทที่หมุนวน
เคร้งงงง—!!!
ดาบสายฟ้าทั้ง 9 ปะทะกับบาเรียศักดิ์สิทธิ์อย่างรุนแรง แรงกระแทกทำให้พื้นดินแตกออกเป็นรอยลึก
“ฮ่า!! ยังไม่พอ ‘ลูเซียส เบรก (แสงพิพากษาแยกสวรรค์)’
แสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะลวงออกไปเป็นเส้นตรง ฉีกอากาศและมิติเป็นทางยาว พุ่งเข้าใส่ร่างของเซลิสโดยตรง
“หืม…”
เสียงของเซลิสดังขึ้นจากด้านหลัง กราแฮมเบิกตากว้าง
“เร็วขนาดนี้ ไม่ใช่ความเร็ว”
“เป็นเพียงการ ‘เลือก’ ตำแหน่งที่ข้ายืนอยู่”
คมดาบหมื่นอัสนีฟาดลงในระยะประชิดกราแฮมยกดาบรับแทบไม่ทัน เคร้ง! แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาไปทั้งข้าง
“อั๊ก…!”
“เจ้าช้าเกินไป”
เซลิสยกมืออีกข้างขึ้นวงเวทขนาดเล็กนับร้อยปรากฏขึ้นรอบตัวกราแฮมในทันที
“นี่มัน—!?”
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ—!!! สายฟ้าสีม่วงพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง ฉึก! ฉึก! ฉึก!
“ก๊าก—!!”
เลือดสาดกระจายกราแฮมกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“ฮ่า… ฮ่า…ยังยืนอยู่ได้อีกหรือ”
“อย่าดูถูกกัน...ข้าคือผู้กล้า...ผู้กล้า กราแฮม”
เขาปักดาบลงกับพื้น ‘อิล มิเนียร์ (แก่นแสงแห่งชีวิต)!’ แสงสีทองพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน ร่างกายที่บาดเจ็บเริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
“ตราบใดที่หัวใจข้ายังเต้น ข้าจะไม่ล้ม!”
กราแฮมพุ่งเข้าหาเซลิสอีกครั้ง
“งั้นก็ลองดู”
เซลิสยกดาบขึ้นช้าๆ “ลาเวีย เนโอลด์ กัลวารีซเอ็น (ดาบสิบสนามสายฟ้าม่วงสูญสิ้น)”
แต่ครั้งนี้—เขาไม่ได้ฟาดลงทันที“อะไร—?”
วงเวททั้ง 9 ขยายตัวออกกว้าง ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดท้องฟ้ากลายเป็นสีม่วงเข้ม
เซลิสกล่าว
ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวแต่จะทำให้เจ้าสิ้นหวังกับทุก ‘ความเป็นไปได้’ ที่เจ้ามี”
เปรี๊ยะ—! สายฟ้านับล้านสายตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
“อ๊ากกกก—!!!” แตก—! สร้างใหม่—! แตก—!
“หยุดนะ ยังไม่จบ”
เซลิสสะบัดดาบดาบแห่งความเป็นไปได้ทั้ง 9 รวมเข้าด้วยกันกลายเป็นคมดาบยักษ์เพียงหนึ่งเดียว
“จบสิ้น” ตูม—!!!!!!!!!!!!!!!!
“อั๊ก… ฮ่า… ในเมื่อมีพลังสูงส่งถึงเพียงนี้…แล้วเหตุใด… แล้วเหตุใดใยจึงไม่เข้าร่วมสงครามแย่งชิงอำนาจล่ะ ด้วยพลังนี้ เจ้าจะบดขยี้จตุราชามารหรือขึ้นปกครองอาเซนซีออนก็ยังได้ แถมจะง่ายด้วยซํ้า…ความทะเยอทะยานงั้นหรือ”
เซลิส เพียงแค่ชี้ดาบไปที่คอของกราแฮม
“...พวกเจ้าเป็นใครกันแน่...”
“นามนั้นไม่จำเป็นสำหรับวิญญาณ แต่สำหรับผู้ที่จะเดินทางสู่ ปรโลก อย่างน้อยก็ควรที่จะได้สลักจำนามไว้สักนิด”
เซลิส ชี้ดาบ หมื่นอัสนี เกาด์เกย์มอน ไปทาง ผู้กล้า กราแฮม อย่างเด็ดขาด
“ข้าคือ ไอซิส (นายกอง) แห่งกองอัศวินมายา”
เปรี๊ยะ!! สายฟ้าระเบิดขึ้นอีกครั้งกลิ่นอายแห่งหายนะจากการทำลายล้างยังไม่ทันจางหาย วินาทีที่ เซลิส วอลดีโกด
กำลังจะลงดาบเพื่อปิดฉากชีวิตของ ผู้กล้า กราแฮมลงอย่างถาวร เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจอันร้อนแรง ก็ดังขัดจังหวะขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน
“ช้าก่อน”
เปรี๊ยะ—! สายฟ้าสีม่วงที่กำลังเต้นเร่าอยู่บนคมดาบของเซลิสหยุดชะงักลงกลางคัน ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเจตจำนงที่เหนือกว่ากาลเวลา
ฟู่มมม—!!! เปลวเพลิงสีนิลกาฬปะทุขึ้นจากผืนดินที่แตกระแหง มันลุกโชนอย่างบ้าคลั่งจนกลืนกินอากาศรอบข้างให้กลายเป็นสุญญากาศ เปลวไฟเหล่านั้นบีบอัดและหลอมรวมกันจนกลายเป็นร่างของชายผู้หนึ่งที่มีแววตาประดุจกองเพลิงที่ไม่วันมอดดับ
“ที่นี่คือดินแดนอาเซนซีออนที่ข้าครอบครอง... ไม่อาจจะให้เจ้าสังหารชายผู้นั้นได้ตามใจชอบหรอกนะ”
เซลิสค่อยๆ หันมองผู้มาใหม่โดยไม่เอ่ยคำใด ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าสายฟ้าบนคมดาบหมื่นอัสนีกลับยังคงแล่นพล่านเป็นสัญญาณเตือนภัยที่อันตรายยิ่ง
“ไม่ต้องปล่อยจิตสังหารขนาดนั้นหรอกนะ... กองอัศวินไร้นามเอ๋ย ข้าแค่มีคำถาม... ที่จะถามเจ้ามนุษย์ผู้นี้สักสองสามข้อ คงจะไม่รังเกียจใช่หรือไม่”
ชายผู้เป็นเจ้าแห่งเพลิงนิลเหลือบมองกราแฮมที่อยู่ในสภาพร่อแร่ เซลิสจ้องมองการกระทำนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะตัดสินใจดึงดาบหมื่นอัสนีกลับคืนสู่ท่วงท่าเตรียมพร้อม ประกายไฟฟ้าหรี่ลงเล็กน้อย แต่นั่นคือคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่าเขายอมถอยให้ก้าวหนึ่ง
“หึ... ขอบใจที่ให้ความร่วมมือ” ชายผู้นั้นแค่นยิ้มก่อนจะก้มลงจ้องกราแฮมด้วยสายตาที่กดดัน “จงตอบมา ผู้กล้า กราแฮม มิเช่นนั้น ชีวิตของเหล่าสายลับที่เจ้าส่งเข้ามาในวังของข้าจะต้องตาย... แต่หากเจ้ายินยอม ข้าจะรับประกันชีวิตของพรรคพวกเจ้า... ว่าไง?”
เปลวเพลิงที่ล้อมรอบร่างของเขาพัดไหวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังรอขย้ำคำสาบาน กราแฮมกัดฟันแน่นจนเลือดซึม เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมสยบเพื่อรักษาชีวิตลูกน้อง
“ได้... ข้ายินยอม”
ชายปริศนายื่นมือออกไปเบื้องหน้า วงเวทสีดำสนิทรูปหกแฉกปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เซ๊กต์ (พันธสัญญา)”
เมื่อพันธสัญญาถูกสลักลงในรากเหง้า กราแฮมจึงเอ่ยความจริงออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“พรรคพวกของข้า... อยู่ที่หมู่บ้านของตระกูลเซวรอน”
เมื่อได้ยินชื่อนั้น ชายแห่งเพลิงนิลกลับทำหน้าเหมือนรู้อะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น “อย่างงั้นหรือ... หมู่บ้านตระกูลเซวรอน... หมู่บ้านที่ใช้ศีรษะมนุษย์แทนสินค้าสินะ น่าสนใจ... นี่เป็นโอกาสอันดีงาม งั้นเราไปกันเถอะ”
เสียงของเขาแผ่วเบาลงแฝงไปด้วยนัยบางอย่าง กราแฮมเหลือบตามองด้วยความเข้าใจทันทีว่านี่คือช่องทางหลบหนีที่ถูกสร้างขึ้นในบทสนทนา แต่ทว่า...
ฉับ!!!
คมดาบหมื่นอัสนีฟาดลงมาอย่างไร้สัญญาณเตือนและไร้ซึ้งจิตสังหารล่วงหน้า!
บึ้ม—!!!
ชายแห่งเพลิงนิลยกมือขึ้นรับไว้ได้ทันท่วงที มือเพลิงขนาดมหึมาเข้าปะทะกับคมดาบของเซลิสจนเกิดแรงระเบิดของมานาที่ฉีกกระชากมิติ เสียงคำรามของสายฟ้าม่วงปะทะเพลิงนิลดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
“บอกว่าไม่ให้ทำไงเล่าาา!”
เขาแผดเสียงอย่างเหลืออด เปลวไฟระเบิดออกเป็นคลื่นพลังมหาศาลเพื่อผลักดันศัตรูออกไป แต่เซลิสกลับยืนนิ่งประดุจขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน
“...”
ไม่มีคำตอบ มีเพียง—ฉับ! เซลิสดึงดาบกลับด้วยความเร็วที่เหนือชั้นและฟันสวนกลับไปอีกครั้งในมุมที่เฉียบคมกว่าเดิม
“อะไร—”
ฉัวะ—!!
แขนเพลิงของชายปริศนาถูกตัดขาดสะบั้น เปลวไฟกระจายฟุ้งกระจายไปในอากาศ แต่ยังไม่ทันที่มันจะหลอมรวมตัวกันใหม่ เซลิสก็เริ่มเคลื่อนไหวต่อทันที
หวืด—!
เกาด์เกย์ม่อน พุ่งทะลวงผ่านช่องว่างของเปลวเพลิงมุ่งตรงไปหาเป้าหมายเดิม กราแฮมที่กำลังจะอาศัยจังหวะนี้หลบหนีถึงกับเบิกตากว้างด้วยความสยดสยอง
“เดี๋ยว—!!”
ฉับ—!!!
คมดาบเย็นเฉียบพาดผ่านลำคอ ศีรษะของผู้กล้ากราแฮมขาดกระเด็นออกจากบ่า เลือดสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นไปติดบนใบหน้าที่เรียบเฉยของเซลิส ร่างไร้วิญญาณล้มลงกระแทกพื้นดินอย่างเงียบงัน... ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมสมรภูมิเพียงชั่วอึดใจ
เซลิสตวัดดาบเพื่อสะบัดคราบเลือดออกครั้งหนึ่ง
เปรี๊ยะ—!!!!
สายฟ้าสีม่วงระเบิดออกอีกครั้ง คราวนี้มันพุ่งเข้าฟาดใส่ร่างที่เหลือเพียงเปลวไฟของชายปริศนาอย่างแม่นยำ
บึ้ม—!!!
เปลวไฟสีนิลแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับถูกฉีกกระชากรากเหง้า แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่ดับลง เสียงที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเหนื่อยหน่ายดังขึ้นจากดวงไฟที่กระจัดกระจาย
“นั่นสินะ...ยังไงมนุษย์ก็ต้องล่มสลายอยู่ดีสินะ”
เปลวไฟรวมตัวกันเป็นรูปทรงกลมขนาดใหญ่ ลอยอยู่เหนือพื้นดินโดยไม่กลับคืนเป็นรูปร่างมนุษย์อีก
“ให้ตายเถิด... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะปราศจากความละโมบถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังสร้างความย่อยยับในทุกๆ ที่ที่ไปถึง ไม่มีมารเผ่าใดจะคลุ้มคลั่งและไร้เหตุผลเท่าเจ้าอีกแล้ว... สมแล้วที่เป็นคนสุดท้ายของ วอลดีโกด ที่ถูกกำหนดมาให้เสื่อมสลาย แม้แต่จิตใจก็สิ้นสูญไปเนิ่นนาน... จนกลายเป็นเพียง วิญญาณ”
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ก่อนที่ทรงกลมเพลิงจะค่อยๆ ลอยห่างออกไปสู่ขอบฟ้า
“แล้วพบกัน... อัศวินไร้นาม”
ฟู่ม— เปลวเพลิงหายลับไปในม่านหมอก ทิ้งไว้เพียงสนามรบที่ว่างเปล่า ร่างที่ไร้หัวของผู้กล้า และชายผมสีม่วงผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังโดยไร้ซึ่งความรู้สึกเสียใจหรือยินดีใดๆ...
เขายังคงเป็นเพียงวิญญาณที่ก้าวเดินอยู่ในความมืดมิดต่อไป
เป็นอย่างไรบ้าง ครับ สำหรับ ผู้ไร้คุณสมบัติแห่งสถาบันราชาปีศาจ
