3-бөлүм
Рёсаку дааратканага көп барчу бала болчу.
Дене түзүлүшүнөнбү же дарыгерге көрүнбөгөндүктөн бөйрөктөрү менен көйгөйү жок болгондуктанбы, билбейм, бирок ал көп заара ушатчу бала болчу.
Сабакта да ал дайыма жок дегенде бир жолу дааратканага барчу.
Алгач класс жетекчиси башын айлантып, кыжырданган, бирок акыры Рёсакуну түшүнүп, классташтарына.
Ошентип, класс жетекчиси Рёсакунун отургучун класстын эң арткы жагына, кире бериштеги жылма эшиктин жанындагы атайын отургучка жылдырды.
Ушуну менен, ал заара ушаткысы келгенде, сабактын үзгүлтүккө учурашын азайтып, дааратканага акырын бара алды.
Отургуч алмаштырылса да, анын отургучу гана ошол абалда бекитилген.
Класс жетекчисинин жообуна нааразы болгондор бир топ эле болду.
Сабакта Рёсаку сүйлөө жана жүрүм-турум жагынан бир аз башкачараак болду, мисалы, "Мен муну билем!" деген сыяктуу сөздөрдү айтты.
Башка жагынан алганда, бул мугалим тараптан жийиркенүү болгон окшойт, анткени класс көп учурда заара ушатуу каалоосу менен үзгүлтүккө учурап турса да, түшүнүү менен мамиле кылган.
Бирок, ага карата эч кандай "коркутуу" же "куугунтуктоо" болгон жок.
Анын аурасы сыяктуу бир нерсе ага муну кылууга жол бербейт жана бул "Мени ойлобо", башкача айтканда, "Голго 13" деген кысымды сезгендиктен болушу мүмкүн.
Рёсаку төртүнчү курсунда абакус-крам мектебине киргенде, анын сөздөрү жана иштери ого бетер айкын болуп калат.
Эч кандай себепсиз эле ал жалкоо, сунуштоо маанайын карманат.
Ал баары аны олуттуу кабыл ала бербестигин толук билген, бирок жүрөгүнүн түпкүрүндө катылган чыныгы сезимдери: "Мен чындап эле кимдир бирөөнүн мага кам көрүшүн каалайм" деген сөздөр бурмаланган түрдө чыгып калышы мүмкүн.
Ошентип, Рёсаку айланасындагылардан барган сайын обочолонуп калды.
Аны эч ким, балдар да, кыздар да ойлобой калды.
