ปฐมบท ~ ผู้ที่มีเนตรมารทัดเทียมกัน ~
ในห้วงเวลาอันเป็นปัจจุบันดินแดนของทวยเทพสถานที่ซึ่งอยู่นอกเหนือขอบเขตของโลกมนุษย์และเผ่าพันธุ์ทั้งปวงดินแดนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังอำนาจอันเก่าแก่
ตลอดจนเศษเสี้ยวของกาลเวลาในอดีตที่ยังคงหลงเหลืออยู่สถานที่แห่งนี้คืออาณาเขตของเทพผู้หนึ่งซึ่งมีนามว่า เทพแห่งการสะกดรอย รีวาร์ลชะเน๊ด(เทพเค้ารอย)
เทพเจ้าผู้กุมอำนาจเหนือกาลเวลาในอดีตทั้งปวงไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นไปแล้วร้อยล้านปีหรือแม้แต่ร่องรอยของสิ่งที่สูญหายไปจากประวัติศาสตร์
ทุกสิ่งล้วนสามารถถูกค้นหาและติดตามผ่านอำนาจของเทพองค์นี้ได้ทั้งสิ้นกล่าวได้ว่าหากมีสิ่งใดเคยดำรงอยู่ในอดีตสิ่งนั้นย่อมทิ้งร่องรอยบางอย่างเอาไว้เสมอรีวาร์ลชะเน๊ดคือผู้สามารถมีร่องรอยเหล่านั้นได้
ในเวลานี้ข้าไม่ได้เดินทางมาดินแดนแห่งนี้เพื่อต้องการพบปะหรือสนทนากับเทพเจ้าองค์ใดเป็นจุดประสงค์ของพวกเราคือการตามหารีวาร์ลชะเน๊ด
ข้าที่กำลังเดินทางอยู่พร้อมกับพวกพ้องของข้าซึ่งประกอบไปด้วยจินโมริ, อลิซาเบธ, สเตลร่า, เอเลโอนอ, เอนเนโซเน่, ชิน เรวเกลีย, มิคาสะ, และเหล่าสมาชิกสมาพันธ์แฟนคลับไอเซลด์
แม้ว่าจำนวนผู้ร่วมเดินทางในครั้งนี้จะค่อนข้างมากแต่บรรยากาศระหว่างการเดินทางกลับไม่ได้วุ่นวายอย่างที่คิดพวกเราต่างเดินไปตามเส้นทางซึ่งทอดยาวผ่านอาณาเขตของทวยเทพข้างทางปรากฏทิวทัศน์อันแปลกประหลาดที่ไม่อาจพบเห็นได้ในทั่วไป
พื้นดินสีราวกับถูกสร้างขึ้นจากผลึกแก้วท้องฟ้าที่มีแสงสีทองและสีม่วงสลับกันไปมารวมถึงเศษเสี้ยวของภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ปรากฏขึ้นเป็นระยะราวกับภาพลวงตา
บางครั้งพวกเราก็สามารถมองเห็นภาพของสถานที่ซึ่งไม่เคยรู้จักมาก่อนบางครั้งก็ปรากฏภาพของผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลาอันห่างไกล
ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงร่องรอยที่หลงเหลืออยู่จากอำนาจของเทพแห่งร่องรอยเท่านั้น
ในระหว่างที่พวกเรากำลังเดินทางอยู่นั้นเองจู่ๆสายตาของข้าก็เหลือบไปเห็นบุรุษผู้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางที่พวกเรา
เขาเป็นชายรูปร่างสูงโปร่ง มีเรือนผมสีม่วงอันโดดเด่นดวงตาสีฟ้าอ่อนและสวมผ้าคลุมยาวสีดำเข้มชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่งราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคน
ทว่าเมื่อพวกเราเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปในชั่วพริบตาเหล่าพวกพ้องของข้าต่างหยุดชะงักลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายมิใช่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของชายคนนั้น
แต่เป็นเพราะสิ่งที่พวกเขาสัมผัสได้จากดวงตาของอีกฝ่ายต่างหากเนตรมารดวงตาคู่นั้นมีลักษณะและกลิ่นอายคล้ายคลึงกับเนตรมารของข้าอย่างน่าประหลาด
ไม่สิพูดให้ถูกคือมันมีความคล้ายคลึงกันมากเสียจนแทบจะแยกความแตกต่างไม่ออกอลิซาเบธเบิกตากว้างเล็กน้อยขณะที่สเตลร่าซึ่งยืนอยู่ข้างกันหันมองข้าอย่างสงสัย
ส่วนคนอื่นต่างจับจ้องไปยังชายคนนั้นด้วยความระแวดระวังข้าเองไม่ได้ละสายตาจากอีกฝ่ายเช่นกันอย่างไรก็ตามข้าไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือประหลาดใจอะไรออกมา
เพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เจ้าเป็นใคร?"
ชายผมสีม่วงไม่ได้ตอบกลับมาในทันทีเขาเพียงแค่ยกมุมปากราวกับกำลังรู้สึกขบขันกับคำถามข้าจากนั้นมันเอ่ยกลับมาด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความสนิทสนม
"รู้ว่าลืมอยู่แต่ห่างเหินเกินไปหน่อยไหม? โดมีเอลด์"
มันหยุดพูดไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม
"ผมคือหัวหน้ากองอัศวินมายา โรเซลด์ กุสตาฟ หรือก็คือพ่อของเธอนั่นแหละ..."
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นข้าก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยบิดาของข้าอย่างนั้นเหรอ? ตั้งแต่ที่ข้าเกิดมาตลอดระยะเวลาสองพันปีที่ผ่านมาข้าไม่เคยพบเห็นผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของข้าเลยสักครั้งแม้แต่มารดาของข้าก็ยังเคยพบเห็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณของแม่ข้าก็เท่านั้น
ข้าจ้องมองชายตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆราวกับไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดออกมาแม้แต่น้อย
ข้าถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้จริงจังนักโรเซลด์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล
"โหหห...เจ้าหาว่าข้าลืมอย่างนั้นเหรอ?"
"ใช่แล้ว"
โรเซลด์ยืนตัวตรงอย่างสง่างามพลางจ้องมองมาทางข้าดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นยังคงมีรอยยิ้มบางๆปรากฏอยู่
"เหตุผลคือมันเป็นเพราะฝีมือของเทพผู้สร้าง เมริเทียนางเอาความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับข้าออกจากหัวเจ้าแล้วรังสรรค์ความทรงจำปลอมขึ้นมาแทนที่ต่างหาก"
คำพูดของโรเซลด์ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบลงเล็กน้อยเหล่าพวกพ้องของข้าต่างหันมามองหน้ากันบางคนแสดงสีหน้าสงสัย
ขณะที่บางคนเริ่มพิจารณาคำอ้างของชายคนนี้อย่างจริงจังการที่เมริเทียลบความทรงจำของข้าแล้วสร้างความทรงจำปลอมขึ้นมาแทนที่นั้นเหตุผลคืออะไรล่ะ?
เรื่องราวดังกล่าวก็ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นไปอีกทว่าตัวข้ากลับไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาข้าเพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"แล้วนางจะทำไปทำไม?"
โรเซลด์นิ่งเงียบชั่วขณะมันมองข้าอยู่ชั่วครู่ราวกับกำลังจะอธิบายเรื่องทั้งหมดออกมาอย่างไรดีแต่ท้ายที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ถึงข้าจะบอกเจ้าไป เจ้าก็ไม่เชื่อข้าอยู่ดีนั่นแหละหนา"
"งั้นเหรอ?"
"ใช่แล้ว"
โรเซลด์ตอบกลับอย่างสบายๆก่อนจะยักไหล่เล็กน้อย
"อีกอย่างคือต่อให้ผมจะพยายามอธิบายมากแค่ไหนมันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับในสิ่งที่ผมพูดซะหน่อย"
ข้าไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างเงียบงันถึงแม้ชายตรงหน้าจะกล่าวอ้างว่าตนเองเป็นบิดาของข้าแต่ข้าก็ไม่ได้มีความทรงจำเกี่ยวกับบิดาของข้าเลย
แต่กลับกันแล้วสิ่งที่น่าสนใจมากกว่าคำกล่าวอ้างของมันนั้นก็คือเนตรมารที่อยู่ภายในดวงตาคู่นั้นต่างหากขณะที่ข้ามองเรื่องนี้อยู่นั้น
"หา...?"
อลิซาเบธที่ยืนอยู่ด้านหลังข้าอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจเธอจ้องมองโรเซลด์สลับกับข้าไปมาก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"ทำไมชายคนนี้ถึงมีเนตรมารที่เหมือนกับของไอเซลด์ล่ะ?"
"อื้ม จริงด้วยแฮะ!"
สเตลร่าที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าตามทันทีเธอขยับเข้าไปใกล้อลิซาเบธเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาของโรเซลด์อีกครั้ง
"ถ้ามองจากตรงนี้แล้วล่ะก็มันคล้ายกันมากจริงๆ ด้วยนะ"
"ใช่ไหมล่ะ?"
อลิซาเบธตอบรับคำพูดของสเตลร่าอย่างเห็นด้วยทั้งสองคนยังคงจ้องมองดวงตาของชายปริศนาด้วยความสนใจราวกับกำลังพยายามค้นหาความแตกต่างระหว่างเนตรมารทั้งสองคู่
ในขณะนั้นเองโรเซลด์ก็หันหน้าไปมองหญิงสาวทั้งสองคนเขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะกำลังแก้ไขความเข้าใจผิดบางอย่าง
"เธอคิดผิดแล้วล่ะแม่หนู"
เขาหยุดพูดไปชั่วครู่ก่อนจะเหลือบสายตากลับมามองข้า
"พูดให้ถูกก็คือโดมีเอลด์ต่างหากล่ะ ที่มีเนตรมารคล้ายกับผม"
คำกล่าวนั้นทำให้อลิซาเบธและสเตลร่าชะงักไปเล็กน้อย
"เอ๊ะ?"
อลิซาเบธส่งเสียงออกมาอย่างไม่เข้าใจ
สเตลร่าเองก็เอียงศีรษะเล็กน้อย
"หมายความว่ายังไงหรอ?"
โรเซลด์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันทีเขาเพียงแค่ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยและหันกลับมาหาข้าอีกครั้งในชั่วขณะนั้นเองร่างของเขาหายไปจากจุดเดิมไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าไม่มีแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินหรือสัญญาณใดๆ
ที่บ่งบอกว่าเขาได้เคลื่อนไหวออกไปจากที่เดิมราวกับว่าตัวตนของเขาถูกลบออกจากพื้นที่แห่งนั้นไปชั่วขณะหนึ่งทว่าก่อนที่ข้าจะทันได้หันกลับไปมองเสียงกระซิบเบาๆพลันดังขึ้นข้างใบหูของข้า
"เธอยังคงหัวอ่อนเหมือนเคยเลยกระมังหนอ โดมีเอลด์"
น้ำเสียงนั้นใกล้เสียจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจอีกฝ่ายนึงโรเซลด์ปรากฏตัวขึ้นอยู่ด้านหลังของข้าอย่างเงียบงันข้าไม่ได้หันกลับไปมองเขาแม้แต่น้อย เพียงแต่ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะใช้หลังมือสะบัดไปยังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ทว่าร่างของโรเซลด์กลับสลายหายไปต่อหน้าต่อตาสิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงเงาสีดำทมิฬซึ่งแตกกระจายออกไปในอากาศ
ก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยการโจมตีของข้าจึงพลาดเป้าไปโดยสมบูรณ์แต่ในเวลาเดียวกันนั้นชายคนนั้นกลับปรากฏตัวขึ้นที่ไหล่อีกด้านของข้าอย่างน่าแปลก
"...ช่างโง่เขลา..."
โรเซลด์กล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย
"เธอในตอนนี้คิดว่าจะเอาชนะผมได้อย่างนั้นเหรอ?"
มันยิ้มอยู่เช่นเดิมราวกับว่าการเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้เป็นเพียงการหยอกล้อเด็กคนหนึ่งเท่านั้นข้าหันสายตาไปมองอีกฝ่ายเล็กน้อยแม้ว่าจะถูกยั่วยุด้วยคำพูดเช่นนั้นแต่ข้าก็ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาแต่อย่างใด
การพูดคุยต่อคงไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นในเมื่ออีกฝ่ายต้องการทดสอบความสามารถของข้าเช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องเสียเวลาไปกับการปรัชญานี้อีก
ข้าจึงตัดสินใจลงมือทันที
ร่างของข้าดีดตัวถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็วระยะห่างระหว่างข้ากับโรเซลด์เพิ่มขึ้นภายในชั่วพริบตาขณะเดียวกันข้าก็ยื่นมือขวาออกไปทางชายตรงหน้าพร้อมกับ
รวบรวมพลังเวทมนตร์เอาไว้ที่ฝ่ามือเปลวเพลิงสีแดงฉานเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องความร้อนมหาศาลแผ่กระจายออกไปโดยรอบ
จนแม้แต่บรรยากาศของดินแดนทวยเทพก็ยังเกิดการบิดเบี้ยวจากนั้นข้าจึงเอ่ยชื่อเวทมนตร์ออกมา
‘จีโอ เกรส(ปืนใหญ่เพลิงบรรลัยโลกา)’
ลูกบอลเพลิงจำนวนสิบลูกปรากฏขึ้นเบื้องหน้าข้าพวกมันมีขนาดใหญ่โตส่องประกายเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อมเปลวเพลิงที่ห่อหุ้มรอบลูกบอลแต่ละลูกหมุนวนอย่างรุนแรง
สเตลร่าที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าตามทันทีก่อนจะพุ่งทะยานออกไปยังตำแหน่งของโรเซลด์พร้อมกันความเร็วของมันรวดเร็วเป็นอย่างมาก
ลูกบอลเพลิงทั้งสิบลูกเคลื่อนที่ผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังสนั่นพื้นที่ที่พวกมันเคลื่อนผ่านต่างถูกความร้อนแผดเผาจนบิดเบี้ยว
แต่โรเซลด์กลับไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกออกมาเลยแม้แต่น้อยเขาเพียงยกมือขึ้นอย่างเชื่องช้าก่อนจะร่ายเวทมนตร์ออกมาด้วยน้ำเสียงอันสงบนิ่ง
‘กาเวสท์(แสงอสุนีบาตสีม่วง)’
ลำแสงสายฟ้าสีม่วงเข้มพุ่งออกมาจากตำแหน่งของโรเซลด์มันมีลักษณะเป็นเส้นแสงอันทรงพลังซึ่งแผ่สายฟ้าออกไปโดยรอบทุกครั้งที่สายฟ้าสีม่วงพลันเคลื่อนไหว
สเตลร่าที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าตามทันทีเสียงอัสนีบาตจะดังสนั่นขึ้นอย่างต่อเนื่องพลังของมันพุ่งเข้าหาลูกบอลเพลิงทั้งสิบลูกของข้า
เสียงระเบิดอันรุนแรงก็ดังสนั่นไปทั่วอาณาจักรของทวยเทพเปลวเพลิงและสายฟ้าสีม่วงปะทะกันจนพลันเกิดแสงเจิดจ้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบแรงกระแทกนั้นได้แผ่กระจายออกไปทุกทิศทาง
สเตลร่าที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าตามทันทีคลื่นพลังเวทมนตร์กวาดผ่านพื้นดินและท้องฟ้าจนเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเหล่าพวกพ้องที่ยืนอยู่ห่างออกไปต่างพากันยกแขนขึ้นป้องกันแรงปะทะ
"อึก...!"
อลิซาเบธหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะที่สเตลร่าก็ยกมือขึ้นบังใบหน้าของตนเอง
"นี่มัน...เวทมนตร์อะไรกันเนี่ย!"
แม้แต่คนอื่นๆที่อยู่บริเวณนั้นก็ยังต้องถอยห่างออกไปอีกเล็กน้อยหลังจากนั้นไม่นานกลุ่มควันหนาทึบที่เกิดจากการระเบิดก็ค่อยๆแผ่กระจายปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด
ทัศนวิสัยโดยรอบถูกบดบังจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดเปลวเพลิงที่หลงเหลืออยู่ค่อยๆมอดดับลงขณะที่ประกายสายฟ้าสีม่วงก็ค่อยๆเลือนหายไปจากอากาศ
และเมื่อกลุ่มควันเริ่มจางลงภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าก็คือข้าและโรเซลด์ที่ยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งของตนเองไม่มีฝ่ายใดแสดงท่าทีว่าจะยอมถอยให้กัน
ข้าจ้องมองโรเซลด์ส่วนอีกฝ่ายก็จ้องมองกลับมาด้วยรอยยิ้มบางๆดูเหมือนว่าการโจมตีเมื่อครู่จะเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้นโรเซลด์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
โรเซลด์กล่าวออกมาอย่างสบายๆ
"โห...ไม่เลว สมกับเป็นลูกของผมจริงๆ"
ข้าไม่ได้ตอบกลับคำพูดนั้นเพียงแต่ยกมือขึ้นเตรียมร่ายเวทมนตร์อีกครั้งและในเวลาเดียวกันโรเซลด์ก็ยกมือขึ้นเช่นกัน
พวกเราทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเศษพลังเวทมนตร์ซึ่งยังคงหลงเหลือจากการปะทะเมื่อครู่
ไม่มีใครเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนจนกระทั่งในชั่วขณะหนึ่ง...พวกเราก็ร่ายเวทมนตร์ออกมาพร้อมกัน
‘กาเวสท์(แสงอสุนีบาตสีม่วง)’
‘เวบซุส(ลำแสงทิ่มแทงรากเหง้า)’
ลำแสงสายฟ้าสีม่วงของข้าพุ่งออกไปพร้อมกับเวทมนตร์ของโรเซลด์เวทมนตร์ทั้งสองสายพุ่งเข้าปะทะกันกลางอากาศอย่างรุนแรง
แสงสว่างจากการปะทะส่องประกายไปทั่วบริเวณขณะที่คลื่นพลังเวทมนตร์ทั้งสองชนิดก็กระจายออกไปอย่างบ้าคลั่งทว่าในระหว่างที่พลังเวทมนตร์ทั้งสอง
กำลังปะทะกันอยู่นั้นเองข้ากลับไม่ได้สนใจผลลัพธ์ของการโจมตีตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยเพราะสิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่การเอาชนะด้วยการปะทะพลังเวทมนตร์โดยตรงแต่เป็นการหาโอกาสโจมตี
ในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายกำลังให้ความสนใจกับการรับมือเวทมนตร์ของข้าเมื่อกลุ่มควันและแสงสว่างจากการปะทะเริ่มบดบังทัศนวิสัย
ข้าก็อาศัยจังหวะนั้นเคลื่อนย้ายตัวเองไปยังด้านหลังของโรเซลด์อย่างรวดเร็วไม่มีเสียงเตือนใดๆไม่มีการเคลื่อนไหวที่เปิดเผยตำแหน่งของข้าข้าปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเขา
ในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายกำลังให้ความสนใจกับเวทมนตร์ตรงหน้าจากนั้นข้าก็ยกมือซ้ายขึ้นปลายนิ้วมือทั้งห้าค่อยๆถูกห่อหุ้มด้วยพลังเวทมนตร์อันแหลมคมมันเป็นพลังที่มีคุณสมบัติ
ในการสังหารรากเหง้าของเป้าหมายโดยตรงข้าเอ่ยชื่อเวทมนตร์ออกมาอย่างแผ่วเบา
‘เบบุสโด(สังหารรากเหง้า)’
พริบตานั้นเองข้าก็ตวัดนิ้วมือซ้ายที่ห่อหุ้มด้วยพลังของเบบุสโดเข้าใส่ลำคอของโรเซลด์อย่างแม่นยำการโจมตีเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเสียจนแทบไม่มีเวลาให้ตอบสนอง
ศีรษะของโรเซลด์หลุดออกจากร่าง ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเสียงศีรษะกระแทกพื้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กำลังเข้าปกคลุมร่างของโรเซลด์หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น
ขณะที่ศีรษะของเขานอนอยู่บนพื้นไม่ไกลจากร่างกายทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนกระทั่งไม่มีใครในกลุ่มพวกพ้องของข้าสามารถกล่าวอะไรออกมาได้ในทันทีความเงียบงันเข้าปกคลุมสถานการณ์นี้อย่างกะทันหัน
ไม่มีเสียงสนทนาไม่มีเสียงฝีเท้าและไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขึ้นมาก่อนอลิซาเบธยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยสเตลร่าเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกันนักทั้งสองคนมองไปยังร่างของโรเซลด์
ก่อนจะหันกลับมามองข้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเองหลังจากนั้นไม่นานนักอลิซาเบธก็เริ่มขยับเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างที่นอนอยู่บนพื้นอย่างช้าๆสเตลร่าตามเธอไปติดๆพวกเธอหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากศีรษะของโรเซลด์
ก่อนจะก้มลงมองด้วยความตกตะลึง
"สูญสิ้นแล้วเหรอ?"
อลิซาเบธเอ่ยถามออกมาเบาๆราวกับยังไม่สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้เธอเหลือบสายตาไปมองร่างของชายคนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองข้า
"เมื่อกี้ยังยืนคุยกันอยู่เลยแท้ๆ..."
สเตลร่าพยักหน้าอย่างช้าๆ
"จริงด้วย...แถมเขายังดูเหมือนจะเหนือกว่าไอเซลด์อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ?"
เธอหยุดพูดไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถามข้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"จริงงั้นเหรอ ไอเซลด์?"
ข้าไม่ได้ตอบพวกเธอในทันทีเพียงแต่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงค่อยๆลดมือลงก่อนจะหันหลังให้กับศีรษะของโรเซลด์ที่ตกอยู่บนพื้น
สีหน้าของข้ายังคงสงบนิ่งเช่นเคยไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวไม่มีความลังเลไม่มีท่าทีเสียดายต่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตาม
ไม่ว่าเขาจะเป็นนายกองอัศวินมายา หรือแม้แต่จะเป็นบิดาของข้าจริงๆก็ตามในตอนนี้เขาก็เป็นเพียงบุคคลที่ยืนขวางเส้นทางของพวกเราเท่านั้น
ข้าจึงกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ไปกันเถอะ"
หลังจากพูดจบข้าก็เริ่มก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกอลิซาเบธและสเตลร่าต่างหันมองหน้ากันเล็กน้อย
ก่อนจะรีบเดินตามข้ามาเหล่าพวกพ้องที่เหลือเองก็เริ่มเคลื่อนไหวตามมาเช่นเดียวกันและแล้วพวกเราก็เดินจากบริเวณนั้นไปทิ้งไว้เพียงร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่อ้างว่าตนเองเป็นบิดาของข้า
ณ ดินแดนของเทพแห่งร่องรอยการพบกันระหว่างบิดาและบุตรชายได้สิ้นสุดลงอย่างเงียบงันหรืออย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่พวกเราคิดในตอนนั้น
เป็นไงล่ะ
