บทที่1 : บิดาแห่งจอมมาร
จอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดใน ระบบสุริยะ กลับชาติมาเกิดใหม่ และเข้าไปเรียนกับลูกหลานของเขาเอง
~ สถาบันเวทมนตร์ ~
ตักกลับมาที่ ปัจจุบัน
สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและพลังเวทของเหล่ามารรุ่นใหม่ สถาบันเวทมนตร์ เอจีกาลูชซ์ (AchigaLuz)
ข้า อาร์วอซ วอลดีโกด กำลังยืนอยู่ภายในห้องเรียนขนาดใหญ่รอบตัวข้าคือเหล่าสหายของข้า
เอนเนสเซีย อาเซวนอน & เอเนสเทีย อาเซวนอน
เรย์ กรั๊นซ์โดรี่
มิสะ เอเลโอลูฟป์
ชิน เรเดียล
มหาภูติ เรโน่ เอเลโอลูฟป์
บรรยากาศภายในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยนักเรียนจำนวนมากกำลังซุบซิบกัน ทันใดนั้นเอง ประตูห้องเรียนก็เปิดออก
แกรก—
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ผมสีม่วงหม่น
รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง
เขาคือ เอลด์เมด ดิติเจีร์ยน (Eldmade Dittijohn) ชายผู้ที่ในอดีตถูกขนานนามว่า
ราชาเพลิงมรณะ เอลด์เมดมองไปรอบห้องก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“สวัสดี เหล่าลูกหลานของจอมมารผู้เหี้ยมโหดทั้งหลาย วันนี้ ข้า ราชาเพลิงมรณะผู้นี้ จะมาสอนเอง”
ทันทีที่เขาพูดจบเสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทั่วห้อง
“ใครกันน่ะ…ดูไม่น่าเก่งเลย…แค่พวกเลือดผสมไม่ใช่เหรอ…แล้วจะมาสอนพวกเราได้ยังไง…”
นักเรียนจำนวนมากมองเขาด้วยสายตาดูถูกเพราะในยุคนี้ไม่มีใครจดจำชื่อของเขาได้อีกแล้วไม่มีใครรู้ว่า
ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหนึ่งใน จตุราชามาร ผู้ที่มีพลังรองจากจอมมารเพียงเท่านั้นเอลด์เมดยังคงยืนอยู่เงียบ ๆ
ราวกับไม่สนใจเสียงเหล่านั้นแม้แต่น้อย
แต่ในขณะนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทุกคนหันไปมองหญิงสาวผมยาว
ยืนอยู่หน้าห้องสายตาเข้มงวดนางคืออาจารย์ เอมีเลีย ลูดเวล นางมองไปยังเหล่านักเรียนก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังบรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
“เงียบกันก่อน อาจารย์เอลด์เมดคนนี้…คือผู้ที่มีอำนาจรองจาก”
นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำต่อไปอย่างชัดเจน
“…ท่านบรรพบุรุษของพวกเราเท่านั้น”
เงียบสนิทไม่มีเสียงใดหลงเหลืออยู่ในห้องเรียนดวงตาของนักเรียนทุกคนเบิกกว้างบางคนถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“ล้อเล่นใช่ไหม…ระดับนั้นเลยงั้นเหรอ…จตุราชามาร…จริง ๆ น่ะเหรอ…”
เสียงซุบซิบเปลี่ยนไปจากการดูถูกกลายเป็นความตกตะลึงเอลด์เมดยิ้มบางๆก่อนจะเกาหัวเล็กน้อยเขาหัวเราะเบา ๆ
“โอ๊ะ…พูดเกินไปหรือเปล่านะ”
ราวกับเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่จากนั้นเขามองไปยังนักเรียนทั้งหมดรวมถึงข้าดวงตาของเขาเป็นประกาย
เขาปรบมือหนึ่งครั้งแปะ—แรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจนทั้งห้องนิ่งงัน
“…เอาล่ะ ในเมื่อรู้แล้วว่า ข้าเป็นใคร…ก็มาเริ่มบทเรียนกันเถอะ”
รุ่งอรุณแห่งความสงบกำลังจะจบลงและบทเรียนของราชาเพลิงมรณะกำลังจะเริ่มต้นขึ้นเวลาผ่านไปไม่นานหลังจากเริ่มคาบเรียน
ภายในห้องเรียนของ สถาบันเวทมนตร์ เอจีกาลูชซ์บรรยากาศกลับเข้าสู่ความปกติ
เอลด์เมด ดิติเจี๊ยน ยืนอยู่หน้าห้องสอนเนื้อหาเวทมนตร์ราวกับอาจารย์ทั่วไปน้ำเสียงของเขาเรียบง่ายท่าทางดูไม่จริงจัง
ราวกับชายธรรมดาคนหนึ่งแต่ทันใดนั้นเองเขาก็หยุดพูดหันกลับมามองนักเรียนทั้งห้องรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นก่อนจะเอ่ยออกมา
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที
“…ข้าจะบอกให้พวกเจ้าผู้เบาปัญญาฟังเอง…จอมมาร อานอส โซดีโด้ ที่พวกเจ้าเชื่อกันน่ะ…มันเป็นของปลอม”
เงียบกริบคำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องหยุดนิ่งก่อนที่เสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้น
“ว่าไงนะ…พูดอะไรออกมาน่ะ บังอาจเกินไปแล้วนะ!”
แต่เอลด์เมดไม่ได้สนใจเขายกไม้คทาขึ้น
แล้วชี้มาตรงทางข้าสายตาของทุกคนหันมาทางข้าในทันทีรอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย
“…นั่นต่างหาก…จอมมารผู้เหี้ยมโหด ตัวจริงเสียงจริง…อาร์วอซ วอลดีโก๊ด ผู้นั้นยังไงล่ะ”
เสียงซุบซิบยิ่งทวีความรุนแรงบางคนตกใจบางคนไม่เชื่อและบางคนแสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจน
“พูดแบบนี้…ตั้งใจจะหยามเกียรติท่านบรรพบุรุษของพวกเรางั้นเหรอ!?”
ทันใดนั้นเอง วูม—!!แสงสีทองสว่างวาบขึ้น
ปรากฏบนร่างของนักเรียนทุกคนวงเวทจำนวนมากตรึงร่างพวกเขาไว้กับที่ไม่
สามารถขยับได้แม้แต่นิดเดียวเสียงทั้งหมดหยุดลงในพริบตาเอลด์เมดลดไม้คทาลงเล็กน้อยก่อนจะหันมามองข้า น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความสนุก
“…เอาล่ะ จอมมาร…จงกล่าวซะสิ”
ข้าถอนหายใจเบาๆก่อนจะก้าวเดินออกไปด้านหน้าสายตาของทุกคนยังคงจับจ้องมาที่ข้าแต่ข้าไม่ได้สนใจ ข้ากล่าวอย่างเรียบเฉย
"ก็นะ…ยุคนี้มันก็สงบสุขขนาดนี้แล้ว…ชื่อของจอมมารผู้เหี้ยมโหด…ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว…ใครอยากยอมรับ ก็ยอมรับไป…แต่ใครไม่อยากยอมรับ…ก็เชิญตามสบาย”
จากนั้นข้าเดินเข้าไปใกล้เอลด์เมดจนระยะห่างเหลือเพียงเล็กน้อยข้ายืนนิ่งเล็กน้อยแล้วกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ
“…ปลอมตัวได้กระจอกมากนะ…โนว์สกาเลียร์”
รอยยิ้มของเอลด์เมดผุดขึ่นในทันทีและในเสี้ยววินาทีนั้นเองบรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน.
"กลับไปนั่งที่ได้แล้ว...จอมมาร...เดี๋ยวข้าจะสอนหนังสือเจ้าเอง...หุหิๆๆๆๆ"
ฉันพึ่งจะได้ ยาบ้ามา 3 เม็ด ฉันจึงจะเริ่ม ทำบทต่อไป ในอีก 1 ชม นี้
