魂の形
Saltat in limine anima,
inter lucem morientem et umbram nascentem.
Vestigia eius non tangunt terram,
sed memoriam fractam in pulvere scribunt.
Vox non est, sed motus loquitur.
Solitudo non est fuga, sed forma.
Et in silentio, anima fit flamma.
Flamma non consumit, sed revelat.
In ardore tacito, vetera somnia respirant.
Cicatrices fiunt scripturae,
et pulvis fit pagina temporis.
Anima non quaerit finem,
sed transitum inter esse et fuisse.
In motu eius, memoriae reviviscunt,
et umbrae fiunt lumen interioris.
Saltatio non est fuga, sed confessio.
Confessio non est verba, sed praesentia.
Et in praesentia, anima se invenit—
fracta, lucens, infinita.
魂は狭間で踊る
沈みゆく光と、生まれゆく影のあいだで
その足跡は地を踏まず
砕けた記憶を塵に描く
声はなく、動きが語る
孤独は逃避ではなく、かたち
そして沈黙の中で、魂は炎となる
炎は焼き尽くすのではなく、露わにする
静かな熱のなかで、古い夢が息を吹き返す
傷跡は文字となり
塵は時間の頁となる
魂は終わりを求めず
存在と過去のあいだを渡る
その動きのなかで、記憶は蘇り
影は内なる光となる
踊りは逃避ではなく、告白
告白は言葉ではなく、存在そのもの
そしてその存在のなかで、魂は自らを見出す
砕け、輝き、果てしなく




