36-ncı bölük
Tanabata künü yaqınlaşa edi.
Ryosaku içün bu, Mieko ile hatıralarınıñ ``climax'ı dep adlandırıla bilgen bahtlı bir kün edi... Aynı zamanda, Ryosaku içün bu alâ daa acı ve sınav künü edi".
O kün... "O künü" yarası daa tamirlenmegen bu "qusurlı" Ryosaku nasıl bir ruhiy vaziyetke oğraycaq?
O içün, bu, Mieko ile olğan hatıraları içün duyğulaşqan bir kün degil, amma quvanç ve ümütsizlik arasındaki farqnı daa bir kere is etken bir kün... Bu, güllerniñ büyük deñizinde hoş hatıralarnen tolu bir kün kibi ola, olarğa hatıralar deyler". Bu, stressli bir kün edi, anda o, özüni uzaqtan körüngen telâş dalğasına azırlamaq kerek edi, telâş dalğalarından zevqlanmaq yerine...
Aynı zamanda, Ryosaku, yaraları şifa tapqan Mieko, onı şartsız qabul ete bilecekmi, dep tüşüne, atta bu "mükemmel olmağan" vaziyette... o maña bir vaqıt köstergen "melek kibi tebessüm" ile... O, günahlarım içün meni bağışlarmı? O, eki şübesizliknen ağırğanına baqmadan, Suzuki ocalarından mektüpni sabırnen bekledi.
(... Ustaz, Mieko endi yahşı oldımı? O, sağ-selâmet olıp, meni bekleymi? Men bilmege isteyim! Lütfen, maña aytıñız... Müellim... )
Mieko sağlıqlı olğanda ve Ryosaku ile qabaatsızca oynağanda... Mieko, onı yalıñızlıqta seve edi... onıñ bu sevimli şekli. Suzuki hocasınıñ, hastalıqtan tüzelgenini bildirgen mektübi. Bir vaqıtları "canavar" tarafından parçalanğan Ryosaku ve Miekanıñ bağını yañıdan bağlağan müim mektüp...
Bir çoq eglenceli ve güzel hatıralar Ryosakudaki "çölden" tekrar-tekrar keçip, ğayıp olalar...
Ryosaku mektep qapusına yaqınlaşqanda, hatırlavlar, qasevet ve oca Suzukiden beklegen mektübi içün bir ümüt parıltısına dayanamayıp, yavaş-yavaş ögüne tüşe.
(Hey, ne oldı!?)
(Müellim, Takada-kun yıqıla...!)
(Takada-kun, sen yahşısıñmı?)
(Bekleñiz, oña toqunmañız... acele yardım çağırıñız!!)
Ryosaku, añı coyğanda, yaqınlaşqan bir acele yardım maşinasınıñ sirenası eşitildi.
