Rozdział 5
W międzyczasie wśród koleżanek z klasy pojawiło się określenie Ryosaku mianem „Chłopca od Siusiania”.
To wymowne „przezwisko” szybko przyjęło się w klasie.
Z pewnością wynikało to z faktu, że w ostatnim czasie Ryosaku musiał coraz częściej wychodzić do toalety w trakcie lekcji.
Oczywiście nikt nie zwracał się do niego w ten sposób bezpośrednio, ale on sam dowiedział się o tym od młodszego ucznia.
…Panie Takada, nazywają pana „Chłopcem od Siusiania”.
Osobą, która mu to przekazała, był chłopiec o imieniu Shigeharu Oyama, młodszy od niego o rok.
Oyama wiedział od swojego wychowawcy, że Ryosaku często korzysta z toalety.
W rzeczywistości sam Oyama również zmagał się z problemami związanymi z oddawaniem moczu.
Od najmłodszych lat miał skłonność do popuszczania.
Choć Oyama nie musiał wychodzić do toalety tak często jak Ryosaku, to z powodu słabych mięśni zwieracza pęcherza i dróg moczowych – z czym się urodził – nie zawsze zdążył dotrzeć do ubikacji, gdy poczuł parcie.
Zdarzało mu się więc zmoczyć ubranie.
Podobnie jak Ryosaku otrzymał specjalne miejsce w ostatnim rzędzie klasy, tak i Oyama miał wyznaczone miejsce w swojej sali lekcyjnej.
Wychowawca Oyamy wspomniał mu, że w szkole jest starszy uczeń z podobnym problemem, więc nie musi się tym tak bardzo przejmować.
Ryosaku szczerze podziękował temu „towarzyszowi niedoli” za przekazanie cennych informacji.
Oyama, podobnie jak Ryosaku, był w swojej klasie samotnikiem i nie miał ani jednego przyjaciela – co stanowiło ich punkt wspólny – jednak nie przerodziło się to w głębszą relację między nimi.
Większość przerw Oyama spędzał samotnie w kącie szkolnego boiska, wygrzewając się w słońcu. Niczym starszy człowiek...
Wkrótce i on zaczął zaglądać do biblioteki Ryosaku.
Gdy ich spojrzenia się krzyżowały, obaj lekko się kłaniali – taka właśnie łączyła ich relacja.
Ani Ryosaku, ani Oyama nie siadali przy tym samym stole, a tym bardziej obok siebie.
Choć uznawali swoją obecność i darzyli się wzajemnym szacunkiem, starannie unikali wkraczania w „świat” tego drugiego.
