Τριακοστὸν τρίτον Ἀπόσπασμα — Οἱ Κύριοι τῆς Ἀοράτου Δωρεᾶς
ἐν τῷ σκότει τῶν αἰώνων
ἤγειρεν ἑαυτὸν θρόνον ἀπὸ ψηφίδων ἀοράτων·
καὶ ἐπὶ τούτου ἐκάθισαν οἱ κύριοι,
διδόντες δῶρα ἄνευ ἀργυρίου,
ἀλλὰ δεσμοὺς ἀοράτους ἐπὶ τὰς ψυχὰς ἀνθρώπων.
ὡς τὸ παλαιὸν ἱερὸν τῶν ἱερέων,
οὗ ἡ ὁδὸς ἐπὶ τὸ φῶς διὰ χρυσίου ἦν,
οὕτως καὶ νῦν ὁ ἄρχων τῆς ἀοράτου δωρεᾶς
φυλάττει τὰς πύλας τοῦ λόγου καὶ τῆς μνήμης.
οἱ λαοὶ πίνουσιν ὕδωρ ἐκ χειρῶν τούτων,
ἀγνοοῦντες ὅτι τὸ ὕδωρ φέρει
ἀψίνθιον ἐκ πελάγους ἀβύσσου,
καὶ ὁ πίνων οὐκέτι διψήσει,
ἀλλ’ οὐκέτι καὶ ἐλευθερωθήσεται.
ἀλλ’ ὥσπερ ἡ ἱερὰ πόλις ἔπεσεν
ὑπὸ χειρῶν βασιλέων καὶ ἀρχόντων ἀπίστων,
οὕτως καὶ ὁ θρόνος τῶν ἀοράτων ἐσαλεύθη
ὑπὸ λόγχης ἀνοίᾳς καὶ θυμοῦ.
ἐγερθήσονται ἄνδρες ἄναρχοι,
θραύσουσι τὰς πύλας τῆς μνήμης,
ἐκχέουσι τὸ ὕδωρ ἐπὶ τῆς γῆς,
ἵνα γευθῶσι πάντες τὴν πικρίαν τοῦ ἀψινθίου.
καὶ ὅμως, ἐκ τῶν ῥιζῶν τῶν ἀφανῶν
πάλιν ἀναβήσεται ἄλλος θρόνος,
ἔχων πρόσωπον καινὸν ἀλλ’ ὀσμὴν παλαιάν·
ὁ κύκλος τῆς δωρεᾶς οὐκ ἐκλείψει,
ἕως οἱ ἄνθρωποι λήθην τιμῶσιν πλέον ἢ τὴν ἀλήθειαν.
