Kapitulli 60
Gjëja e parë që i ra në sy Ryosakut ndërsa e çuan në dhomën e pritjes ishte... portreti i Mësueses Yoshiko i vendosur në mur... Ryosaku nuk e kishte parë kurrë që kur u takuan ditën e ceremonisë së lamtumirës. Ishte buzëqeshja e saj e butë.
Pranë mësueses së Yoshikos, ishte vendosur edhe një portret i babait të saj, që besohet të jetë babai i saj.
Në mënyrë të ngjashme, ai e shikon Ryosakun me një vështrim të butë dhe të ngrohtë.
Nëna e mësueses Yoshiko i kërkoi Ryosakut të ulej në divan dhe i solli ëmbëlsira japoneze dhe çaj të nxehtë nga dhoma e pasme.
"Ryosaku-san... Më vjen keq që të ftova vetëm në një dhomë kaq të vogël. U kërkova të tjerëve të prisnin në autobus para teje."
Ajo tha kështu dhe i ofroi Ryosakut ëmbëlsira japoneze Monaka dhe çaj.
"Yoshiko... asaj i pëlqente shumë Ryosaku-san. Ajo gjithmonë më thoshte me gëzim: "Ai është po aq i lezetshëm sa djali im i vërtetë."
Kur të shoh vërtet përpara meje kështu... ndiej sikur mund t'i kuptoj ndjenjat e Yoshikos. Ryosaku-san, ke sy vërtet të qartë. Nuk e di çfarë duhet të thotë... Ndihem sikur po më tërheq, është kaq e çuditshme."
Ryosaku ishte i hutuar.
Ai nuk kishte marrë kurrë lëvdata të tilla nga askush për sytë e tij.
"Ryosaku-san... ka një arsye pse të thirra këtu. Bëhet fjalë për letrën e Yoshikos drejtuar ty..."
Ai u tremb.
Për letrën nga Mësuesja Yoshiko, në të cilën Mësuesja Kitano i tha paraprakisht: "Nuk ke pse të shqetësohesh për asgjë."
Ai e ndjeu me mprehtësi se e vërteta rreth misterit më në fund po zbulohej.
"Atë letër... në fakt, e dërgova me postë. Jam i sigurt që e dije disi..."
Ryosaku ishte gjithashtu paksa i vetëdijshëm për këtë.
Ai nuk donte të mendonte se ajo letër ishte dërguar me postë pas vdekjes së Mësueses Yoshiko.
Ajo që ai kujton është... Mësuesja Yoshiko, ende e shëndetshme dhe me një buzëqeshje të ndritshme.
Edhe në këtë moment, pasi vizitoi varrin, Ryosaku ndjeu sikur Mësuesja Yoshiko do të shfaqej këtu, duke e thirrur butësisht emrin e tij.
"Mësuesja Yoshiko është gjallë"... kjo është ajo që ai donte të mendonte.
"Mëngjesin kur Yoshiko u shemb... Isha aq e hutuar dhe e trishtuar saqë harrova plotësisht letrën e saj për ty... Për një kohë, qëndroi mbi tavolinën e studimit të Yoshikos. E lashë letrën pa mbikëqyrje. Më vjen keq që isha e pasjellshme me ty..."
"... Jo, Suzuki-san. Ti e fute letrën e mësueses Yoshiko në një zarf... dhe ma dërgove. Faleminderit shumë. Unë... Nuk mund të gjej fjalë më të mira për të shprehur mirënjohjen time..."
"Të lutem më thirr 'Mami'."
"Ëh... po?"
"Dua që Ryosaku-san të më thërrasë "Mami". Ti nuk je nipi/mbesa ime... Po filloj të të mendoj, si Yoshiko, si djalin tim. Të lutem..... Më thirr "Mami". "
"...Mami"
"Faleminderit, Ryosaku-san. Jam shumë e lumtur."
Pasi tha këtë, nëna e saj ia mbuloi fytyrën me të dyja duart dhe qau me dënesë për të mbytur zërin.
