Kapitulli 40
"Mieko-chan... pse...?"
Duke duruar dhimbjen dhe duke u ngritur në këmbë, Ryosaku sheh Miekon duke u larguar gjithnjë e më shumë prej tij... Po, pikërisht aty, pranë urës mbi lumin U, ai sheh një figurë të njohur njësoj si Mieko...
"Ah... Mësuese Suzuki!?"
(Ryosaku-kun...)
...Në kokën e Ryosakut, jehon zëri i butë i mësueses.
Dhe Mieko shkon te mësuesja...
Shprehja e mësueses dukej disi e vetmuar.
Mieko, e cila kishte qenë duke mbajtur dorën e mësueses, e shikoi Ryosakun me një fytyrë të trishtuar... dhe të mjerë njësoj si ajo e mësueses, dhe të dyja shkëmbyen vështrime dhe u larguan ngadalë e në heshtje nga Ryosaku.
(Ryosaku-kun...Ryosaku-kun, më vjen keq...më vjen shumë keq...Unë...)
Ndërsa Ryosaku qëndron i shtangur, jehona e zërit të mësuesit të tij jehon përsëri në kokën e tij.
Figurat e vetmuara të të dyve u zhdukën nga fusha e shikimit të Ryosakut.
"...Mësues!! Mieko-chan!!...Ku po shkon!? Pse...pse..."
Herën tjetër që u zgjua, ishte në një shtrat spitali.
