Kapitulli 15
Stinët kalonin dhe në fund të dimrit kishte një festival arti shkollor.
Si Ryosaku ashtu edhe Mieko nxitonin të luanin role të vogla në shfaqjet e klasave të tyre, por kur shikonin shfaqjet e klasave të tjera, ngriheshin nga vendet e tyre të ndara sipas klasave dhe uleshin krah për krah, krah për krah, ishte tërheqëse për herë të parë në një marrëdhënie të mirë.
Ryosaku e donte Miekon, por në fakt, disa ditë para festivalit të artit shkollor, ai filloi të shihte ëndrra të këqija.
Një makth që e shoh çdo ditë.
Ai filloi të zgjohej duke djersitur shumë në mëngjes dhe ndihej i lodhur gjatë ditës.
Megjithatë, ai nuk donte t'i shkaktonte Miekos shqetësime të panevojshme dhe mendonte se po humbiste kohën duke u shqetësuar për një çështje kaq të parëndësishme, kështu që e fshihte me dëshpërim lodhjen që i mbetej në trup. Dhe po përpiqej të ishte i gëzuar, siç kishte qenë gjithmonë.
Ai makth... Çuditërisht, në rastin e tij, edhe pse e kishte torturuar, nuk mund të kujtonte asgjë për të kur u zgjua.
Vetë përmbajtja duket e shkurtër, por përsëritet gjatë gjithë natës, duke e sulmuar Ryosakun si një "lak i pafund".
Ryosaku ndjeu intuitivisht se makthet po i sugjeronin ndonjë mesazh të rëndësishëm, ose më saktë, një "paralajmërim" për të cilin duhet të ishte i vetëdijshëm.
…Por ai thjesht nuk mund ta kujtojë thelbin.
E njëjta gjë mund të thuhet edhe për ne... Edhe Ryosaku, personazhi kryesor, nuk mund të bëjë asgjë nëse nuk e kupton përmbajtjen e ëndrrës së tij. Nuk ka asnjë mënyrë për t'iu përgjigjur "ndryshimit" që po vjen.
Në këtë mënyrë, edhe pse ndjeu një ankth të papërshkrueshëm dhe një "diçka" të frikshme që zvarritej, ai e fshihte me dëshpërim gjendjen e tij fizike që po përkeqësohej çdo ditë dhe e mbronte dashurinë e tij me Miekon përmes kokëfortësisë dhe guximit.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Megjithatë, gjëja e çuditshme ishte se Ryosaku vuante nga një shëndet kaq i dobët për një kohë të gjatë, por prindërit e tij nuk e vunë re fare.
Nëna e tij e vuri ushqimin në tavolinë, por ajo kurrë nuk i tha asnjë fjalë Ryosakut. Dhe kështu është edhe babai i tij...
Edhe pse Ryosaku nuk kishte mundësi të hante, prindërit e tij nuk u shqetësuan për të dhe as nuk folën me të. Dhe ata po hanin indiferentë sikur asgjë nuk kishte ndryshuar.
Prindërit e tij nuk ishin në dijeni të anomalisë së tij dhe nuk bënë asgjë për ta ndaluar Ryosakun të shkonte në shkollë.
Pavarësisht se sa shumë u përpoq ta fshihte, nuk duhej të kishte qenë në një nivel ku ata nuk do ta vinin re...
Megjithatë, edhe pse vetë Ryosaku ndjeu fuqinë e "diçkaje" që funksiononte çuditërisht, ai nuk mund të shqetësohej për sjelljen jonormale të prindërve të tij.
Mieko po i sillte ndërmend.
Gjithçka kishte të bënte me të.
