บทนำ ~ จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
เด็กที่ไม่รู้ที่มา
เช้าวันหนึ่ง…ท้องฟ้าสีครามสดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังตัวอาคารขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านราวกับป้อมปราการ—
สถาบันเดลโซเกดสถานที่ที่รวมเอา เด็กมีปัญหา อัจฉริยะ และ พวกที่ไม่มีใครเข้าใจ เอาไว้ในที่เดียวกันและวันนี้…คือวันแรกของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ไอซ์ วิรุฬห์ เดินผ่านประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยสายตาของเขามองไปรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก
“ที่นี่สินะ…” เขาพึมพำเบาๆ
เสียงนักเรียนรอบข้างดังอื้ออึง บ้างก็หัวเราะ บ้างก็ทะเลาะกันมันไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา
แต่มันคือ สนามรบขนาดย่อมภายในห้องเรียน
อาจารย์ยืนอยู่หน้าชั้น ก่อนจะเคาะโต๊ะเบาๆ
“เงียบหน่อย วันนี้มีนักเรียนใหม่”
เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที
“ใครวะ…”
“หน้าตาดูเฉยๆว่ะ…”
“ดูไม่น่ารอด…”
ไอซ์เดินเข้าไปหน้าชั้น ก่อนจะหยุดยืนเขามองทุกคนด้วยสายตานิ่งๆไม่มีความตื่นเต้นไม่มีความกลัวมีแค่ ความว่างเปล่า
“สวัสดีครับ ผมชื่อ… ไอซ์ วิรุฬห์”
พูดจบ เขาก็เงียบไปไม่มีคำอธิบายไม่มีรอยยิ้ม
ทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“โคตรหยิ่งเลยว่ะ ฮ่าๆ”
แต่แล้ว—เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรบมือขึ้น
“ยินดีต้อนรับนะ!”
จากนั้น คนอื่นๆ ก็เริ่มปรบมือตามแม้จะมีบางคนที่ทำไปงั้นๆแต่โดยรวมแล้ว เขาถูก ยอมรับ ในระดับหนึ่งแต่ไม่ใช่ทุกคนมุมหลังห้องกลุ่มเด็กชาย 4-5 คน นั่งเอนเก้าอี้ มองมาทางไอซ์ สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
หัวหน้ากลุ่ม… “จูฟิกซ์” เขาถ่มน้ำลายลงพื้นเบาๆ
“ไอ้เด็กใหม่นั่น… กูไม่ชอบหน้ามันว่ะ”
ลูกน้องหัวเราะ
“เอาดีๆ แม่งทำเหมือนตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเลยพี่”
“เดี๋ยวตอนพักเที่ยง… กูจัดให้เอง”
จูฟิกซ์ยิ้มมุมปากรอยยิ้มแบบคนที่กำลังจะทำเรื่องเลวๆ พักเที่ยงลานด้านหลังอาคารเรียนเงียบกว่าที่อื่นมีแค่เสียงลม กับเสียงใบไม้ไหว
ไอซ์ยืนอยู่คนเดียวมือหนึ่งถือขวดน้ำอีกมืออยู่ในกระเป๋าดูเหมือนไม่ได้ระวังตัวอะไรเลย
“เฮ้ย ไอ้เด็กใหม่”
เสียงหยาบๆ ดังขึ้นด้านหลัง ไอซ์ไม่หัน
เขาตอบเรียบๆ
“มีอะไร”
จูฟิกซ์เดินเข้ามา พร้อมลูกน้อง
“มึงนี่แม่ง… ปากดีนะ”
ไอซ์ค่อยๆ หันไปมองสายตาของเขานิ่งสนิท
“แล้วไงต่อ”
บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีลูกน้องคนหนึ่งกระซิบ
“พี่… มันไม่กลัวเลยว่ะ”
จูฟิกซ์แสยะยิ้ม
“เดี๋ยวก็รู้…”
“ฟังให้ดีนะไอ้เด็กใหม่”
เขาชี้หน้าไอซ์
“ถ้ามาอยู่ที่นี่… ต้องจ่าย ‘ค่าคุ้มครอง’ เข้าใจมั้ย?”
“ค่าคุ้มครอง? พูดอะไรวะ… ไร้สาระชะมัด”
เงียบเงียบแบบอันตราย
“เมื่อกี้… มึงว่าอะไรนะ?”
จูฟิกซ์เสียงต่ำลง ไอซ์ตอบทันที
“ก็บอกว่าไร้สาระไง”
ตุ๊บบบบ!!
เท้ายันเต็มแรงพุ่งเข้าที่ใบหน้าของไอซ์ร่างของเขาปลิวกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงดัง โครม!
เลือดซึมออกมาที่มุมปากทันที
“สั่งสอนมันเลยพวกมึง!”
หมัดแรก—ซัดเข้าท้อง
“อั่ก…!”
หมัดที่สอง—เข้าหน้า เตะซ้ำ—เข้าซี่โครง
ตุบ! ตุบบ! ปัก! โครม! เสียงกระแทกดังต่อเนื่อง
ร่างของไอซ์ถูกกระหน่ำโดยไม่มีช่องว่าง
“เป็นไงล่ะ ไอ้เก่ง!”
“เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยนี่หว่า!”
“ลุกสิวะ!”
เลือดหยดลงพื้นลมหายใจของไอซ์เริ่มหนักขึ้น
แต่—ดวงตาของเขายังคง “นิ่ง” ผิดปกติ จูฟิกซ์หยุด แล้วก้มลงมอง
“เป็นไงล่ะ… อยากลองดีอีกมั้ย?”
เงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่—ไอซ์จะหัวเราะเบาๆ
“…หึ”
ทุกคนชะงัก
“อะไรของมึงวะ…”
ไอซ์ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นเลือดไหลลงมาจากหน้าผาก แต่เขา… ยิ้ม
“กูแค่สงสัย…”
เสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยต่ำลงเย็นขึ้น
“พวกมึง… ต่อยกันแค่นี้เองเหรอ?”
ลมรอบตัวหยุดนิ่งบรรยากาศกดดันอย่างประหลาดจูฟิกซ์ขมวดคิ้ว
“มึง… อยากตายใช่มั้ย?”
ไอซ์เงยหน้าขึ้นดวงตาของเขา…
“ไม่ใช่สายตาของคนปกติอีกต่อไป”
“งั้น… ลองใหม่อีกรอบมั้ย”
ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นอย่างหนักหน่วง
ร่างของไอซ์ถูกล้อมกรอบเอาไว้กลางวงล้อมของกลุ่มเด็กอันธพาล เสียงหัวเราะ เสียงเหยียดหยาม และสายตาที่เต็มไปด้วยความสะใจถาโถมเข้ามารอบด้านราวกับคลื่นที่ซัดไม่หยุด
ลมหายใจของเขาหนักหน่วง เลือดที่มุมปากยังไม่ทันแห้งดี ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่ถึงอย่างนั้น—สายตาของเขายังคง “นิ่ง” อย่างผิดปกติ
จูฟิกซ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า มองภาพนั้นแล้วกลับยิ่งหงุดหงิด
“ยังทำหน้ากวนตีนอยู่อีกนะมึง…”
เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะหันไปตวาดใส่ลูกน้องคนสนิททันที
“เฮ้ย! เลย์บาฮาร์ด เอามีดมาให้กู!”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโมโหปนความคลั่ง เลย์บาฮาร์ดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบมีดพกออกมา มือของมันสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่เพราะกลัวไอซ์
แต่เป็นเพราะ “รู้ดี” ว่าลูกพี่ของตัวเองกำลังจะทำอะไร
“นี่…พี่ จะเอาจริงเหรอ…” มันพึมพำเบาๆ
“เอามานี่!”
จูฟิกซ์กระชากมีดมาอย่างหงุดหงิดแววตาของเขาในตอนนี้…ไม่มีความลังเลเหลืออยู่เลย
ฉึก—!
คมมีดพุ่งเข้าไปปักที่เอวซ้ายของไอซ์อย่างแรง
เสียงเนื้อถูกแทงดังแผ่วแต่ชัดเจน
“อึก…!”
ร่างของไอซ์กระตุกเล็กน้อย
ความรู้สึกเย็นเฉียบของโลหะคมกริบแทรกผ่านผิวหนัง ก่อนจะตามมาด้วยความแสบร้อนรุนแรงที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งลำตัวเลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว หยดลงพื้น…ทีละหยด
“เป็นไงล่ะมึง!”
จูฟิกซ์แสยะยิ้มกว้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความสะใจ
“ปากดีนักใช่ไหม?!”
เขาบิดมีดเล็กน้อย
“เจ็บมั้ยล่ะ ห๊ะ?!”
ไอซ์กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่ขมับแต่เขาไม่ร้องไม่ขอร้องไม่แม้แต่จะมองหนี
“…ก็แค่แผลนิดเดียว”
เสียงของเขาแผ่ว แต่ยังคงนิ่งคำพูดนั้น…ทำให้บรรยากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่จูฟิกซ์จะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆๆๆ!! ดี! กูชอบคนแบบมึง!”
เขาง้างมือขึ้นเตรียมจะกระแทกมีดซ้ำลงไปที่แผลเดิม คราวนี้—เอาให้ตาย
ตุ๊บ!!!
เสียงกระแทกดังสนั่นร่างของจูฟิกซ์ลอยปลิวออกไปด้านข้างราวกับถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาลกระแทกพื้นกลิ้งไปหลายตลบ
ทุกคนชะงักสายตาทุกคู่หันไปยังต้นตอของแรงถีบนั้นเด็กหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
เขามีรูปร่างเพรียวแต่แฝงไปด้วยความแข็งแรง แววตาคมกริบและแน่วแน่ ราวกับผ่านอะไรบางอย่างมาไม่น้อย
ลมหายใจของเขานิ่งแต่แรงกดดันที่แผ่ออกมา…ไม่ธรรมดาเขาไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวรีบก้าวเข้ามา คว้าแขนของไอซ์ขึ้นพาดบ่า
“หนีเร็ว!”
เสียงของเขาคมชัด ไม่ลังเล
“หยุดนะเว้ย! มึงจะไปไหน!” เลย์บาฮาร์ดตะโกนลั่น
“ไอ้เหี้ยเอ๊ย! ตามพวกมันไป!”
จูฟิกซ์ยันตัวลุกขึ้นมา มือกุมท้องอย่างเจ็บปวด แต่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“มึงเป็นใครวะ! กล้าดียังไงมาถีบกู!”
ทั้งสองไม่หันกลับไปมองฝีเท้าวิ่งกระแทกพื้นอย่างรวดเร็วพวกเขาวิ่งซิกแซก หลบตามมุมตึก ทางเดินแคบ และเงาของอาคารเสียงฝีเท้าของพวกที่ไล่ตามยังดังไม่ห่างจนกระทั่ง—พวกเขาหลบเข้ามาในซอกอาคารแคบๆ ที่มืดและอับ
ผนังปูนเย็นเฉียบกลิ่นฝุ่นและความชื้นลอยคลุ้งไอซ์ทรุดลงเล็กน้อยมือกุมแผลที่เอว เลือดยังคงไหลไม่หยุดลมหายใจของเขาหนักขึ้นอย่างชัดเจนแต่สายตา…ยังคงจ้องอีกฝ่าย
“นี่……มึงเป็นใคร”
แม้อยู่ในสภาพปางตาย น้ำเสียงของเขายังนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเด็กหนุ่มคนนั้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนตอบสั้นๆ
“กูชื่อ อากิระ แล้วมึงล่ะ ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่”
“กูชื่อ ไอซ์ วิรุฬห์… อายุ 18 ปี…แต่มาเรียน ม.5”
อากิระขมวดคิ้วแต่ยังไม่ถามอะไรต่อเขายังคงเฝ้าระวังสถานการณ์ด้านนอก
“ไอ้พวกเหี้ยนั่น…” เขาพูดเสียงต่ำ
“แม่งรังแกคนอื่นไปทั่ว”
เขากัดฟันเบาๆ
“อย่าไปแลกกับมันเลย พ่อไอ้จูฟิกซ์นั่น…เป็นคนใหญ่คนโตของเมืองนี้”
“เรื่องมันเลยไม่เคยถึงตำรวจ”
ความเงียบปกคลุมเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่—
ตึก… ตึก… ตึก…
เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่จะดังใกล้เข้ามา
แกร๊ก…
เสียงขึ้นลำกล้องดังชัดเจนบรรยากาศเย็นเยียบลงในทันทีอากิระเบิกตาเล็กน้อย
“ชิบหาย…”
จูฟิกซ์ปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางในมือของมัน—คือ ปืนพกมันยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง
“เจอแล้วไอ้เวรเอ๊ย…”
โดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวมันลั่นไกทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังกึกก้องสะท้อนผนังอาคารประกายไฟแลบออกจากปากกระบอกกระสุนพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
“ชิบหายแล้ว! หนีเร็ว! พวกมันมีปืน!”
อากิระตะโกนสุดเสียงกระสุนพุ่งเฉียดผ่านตัว
ปัง! แตก! เพล้ง!
ผนังปูนแตกกระจาย เศษปูนปลิวว่อนพื้นถูกยิงจนกระเด็นเป็นหลุมเล็กๆไอซ์ฝืนยืนขึ้นแม้เลือดจะไหลไม่หยุด
“ไป!”
ทั้งสองพุ่งตัวออกจากซอกอาคารวิ่งทะลุประตูหลังโรงเรียนอย่างไม่คิดชีวิตเสียงปืนยังดังไล่หลังมาเป็นระยะลมหายใจกระชั้นหัวใจเต้นกระหน่ำแต่พวกเขาไม่หยุดปลายทางเดียวในตอนนี้บ้านของอากิระสถานที่เดียว…ที่อาจปลอดภัยหรืออย่างน้อย—
“ยังไม่ตายตอนนี้”
ฉันจะพยายามให้มากที่สุด
