เริ่มการผจญภัย
The Unknown Of The
ตัดกลับมาที่ ปัจจุบัน
ในตรอกมืดแห่งหนึ่ง ในย่าน ธรรมดาๆ ของ ประเทศ กาเดซีโอร่า ภายในบ้าน ของ หญิงสาวคนหนึ่ง ได้มีการจัดปาร์ตี้ สังสรรค์ กัน
"ฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้"
เธอถือมีดเข้าไปในห้องครัว แล้วแทงเข้าไม่ที่ข้างหลังของ เพื่อน เธอ แล้วทำการ สร้าง กลอุบาย และ เอาศพของเธอ ไปซ่อนไว้ในตู้
แล้วก็ตัดไปที่ ป่าแห่งหนึ่ง
บรรยากาศภายในป่าอาฮาร์สเวินยังคงเงียบสงบอย่างน่าประหลาด แสงแดดลอดผ่านยอดไม้สูงเสียดฟ้าเป็นลำๆ สาดลงมากระทบพื้นดินที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวชื้น กลิ่นดินและไอเวทบางเบาลอยปะปนอยู่ในอากาศ
อากิระเดินนำหน้าอย่างสบายๆ มือทั้งสองล้วงกระเป๋า สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก เอลวีน่าเดินตามอยู่ด้านหลังเล็กน้อย นางหันมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง
“นี่มันเงียบเกินไปนะ…”
นางพึมพำเบาๆ
“ป่าระดับนี้ ปกติต้องมีสัตว์เวทออกมาเพ่นพ่านแล้วสิ”
อากิระหัวเราะเบาๆ
“ก็อาจจะกลัวข้าก็ได้ล่ะมั้ง”
“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย!”
เอลวีน่าตวัดสายตามอง
“หรือไม่ก็…มันกำลังซ่อนตัวอยู่ก็ได้”
ทันใดนั้น—ฟ้าววว!!!
เสียงฉีกอากาศดังสนั่น เงาดำพุ่งทะลุผ่านต้นไม้เข้ามาด้วยความเร็วสูง
“ระวัง!!” เอลวีน่าร้อง
อสูรกายรูปร่างมนุษย์ ดวงตาสีแดงฉาน บิดเบี้ยวไปด้วยแรงอาฆาต พุ่งตรงเข้าหาอากิระพร้อมกรงเล็บที่บิดงอพื้นดินแตกกระจายจากแรงกระแทกของมัน
แต่—
อากิระเพียงแค่…เอียงศีรษะเล็กน้อย
กรงเล็บที่ควรจะฉีกคอเขา กลับเฉียดผ่านไปเพียงเส้นผม
“ช้าเกินไป”
เขายกนิ้วขึ้น ดีด อย่างไม่รีบร้อน เพียงปลายนิ้วสัมผัสหน้าผากของอสูรกาย
ตู้มมมมมมม!!!
ร่างของมันกระเด็นออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียง พุ่งทะลุต้นไม้ยักษ์นับร้อยต้นเสียงระเบิดดังต่อเนื่อง
พื้นป่าแตกเป็นร่องลึก ภูเขาด้านหลังถึงกับปริแตกเป็นชิ้นๆ หินขนาดมหึมาปลิวกระจายราวกับเศษฝุ่น
ลมกระแทกย้อนกลับมาจนเสื้อผ้าของเอลวีน่าสะบัดอย่างรุนแรงนางเบิกตากว้าง
“นี่มัน…แค่ดีดนิ้วเองนะ…”
อากิระหาวเบาๆ
“อืม ก็ประมาณนั้น”
เอลวีน่าหันไปมองทิศทางที่อสูรกายกระเด็นหายไป
“นายไม่คิดจะตามไปดูหน่อยเหรอ?”
“ไม่จำเป็น”
“ทำไมล่ะ? มันอาจจะกลับมาอีกนะ!”
“มันไม่กลับมาหรอก”
“ทำไมนายถึงมั่นใจขนาดนั้น?”
“เพราะมัน…ไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเรา”
เอลวีน่าขมวดคิ้วทันที
“อะไรนะ? เมื่อกี้มันพุ่งเข้ามาจะฉีกนายเป็นชิ้นๆ เลยนะ!”
“นั่นคือ ‘การกระทำ’” อากิระตอบ “แต่ไม่ใช่ ‘เจตนา’”
“ต่างกันยังไง?”
อากิระยกมือขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังอธิบายเรื่องง่ายๆ
“มันถูกบังคับ”
“บังคับ…?”
ทันใดนั้น ครืนนนนน…พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆแรงกดดันบางอย่างเริ่มกดทับลงมาเอลวีน่าชะงัก
“นี่มัน…พลังเวทอะไร…”
“เจ้าของที่แท้จริง…เริ่มขยับตัวแล้วสินะ”
ไม่ทันขาดคำ
ตูม!!!
พื้นดินด้านหน้าระเบิดออก อสูรกายตัวเดิมพุ่งกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ร่างกายของมันบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม เส้นเลือดสีดำปูดโปนไปทั่วตัว
เสียงคำรามของมันแหบแห้งราวกับถูกบังคับให้เคลื่อนไหว
“ก…ฆ่า…”
เอลวีน่าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
“มันพูดได้…!?”
อากิระถอนหายใจ
“น่าสงสารจริงๆ”
อสูรกายพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าครั้งก่อนหลายเท่าพื้นดินแตกกระจายทุกย่างก้าว เอลวีน่าตะโกน
“อากิระ! คราวนี้มันไม่เหมือนเดิมนะ!”
อากิระไม่ขยับ จนกระทั่ง อสูรกายเข้ามาในระยะประชิดเขายกมือขึ้น…แล้วจับศีรษะของมันไว้ หยุดสนิทแรงทั้งหมดถูกหยุดลงในพริบตา
“พอแล้ว” อากิระพูดเบาๆ
อสูรกายดิ้นรน ร่างกายสั่นกระตุก
“ฆ่า…ฆ่า…ฆ่า…”
อากิระจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัน
“ไม่ใช่เสียงของเจ้า”
เขาออกแรงเพียงเล็กน้อย กร๊อบ…แรงกดดันจากมือของเขาทะลุผ่านร่างกายของอสูรกายโดยไม่ทำลายมัน แต่พุ่งลึกเข้าไปถึง “บางสิ่ง” ภายใน
ทันใดนั้น—
ปัง!!!
เงาดำบางอย่างถูกกระชากออกจากร่างของอสูรกายมันกรีดร้องอย่างบิดเบี้ยว ก่อนจะสลายหายไปในอากาศร่างของอสูรกายทรุดลงทันทีดวงตาที่เคยแดงฉานกลับมาสงบนิ่งเอลวีน่ามองภาพนั้นอย่างตกตะลึง
“นาย…เพิ่งทำอะไรไป…”
อากิระปล่อยมือ
“ก็แค่…เอาสิ่งที่ควบคุมมันออกมา”
“หมายความว่า…”
“มันเป็นแค่เหยื่อ”
ลมพัดผ่านเบาๆป่ากลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งแต่บรรยากาศ…ไม่เหมือนเดิมแล้วเอลวีน่ากำมือแน่น
“งั้นก็แปลว่า…มีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง”
อากิระยิ้มบางๆ
“ใช่”
เขาหันมองลึกเข้าไปในป่ามืด
“และดูเหมือนว่า…มันกำลังมองพวกเราอยู่”
เงียบงันก่อนที่อากิระจะก้าวเดินต่อ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไปกันเถอะ”
เอลวีน่าหันกลับไปมองร่างของอสูรกายครั้งสุดท้ายแล้วรีบเดินตามแต่ในใจของนาง…ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นศัตรูที่แท้จริงอาจไม่ใช่อสูรกายตัวนั้นเลยแม้แต่น้อย
เวลา 18:50 น.
แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ค่อยๆ เลือนหายไปหลังแนวต้นไม้สูงใหญ่ ป่าอาฮาร์สเวินถูกกลืนเข้าสู่ความมืดอย่างช้าๆ เหลือเพียงแสงจันทร์สีเงินที่สาดลงมาเป็นเส้นบางๆ ผ่านช่องว่างของพุ่มไม้
อากิระปักหลักไม้ลงกับพื้น ก่อนจะกางเต็นท์อย่างรวดเร็วราวกับทำจนชิน
“เสร็จแล้ว”
เอลวีน่ามองเต็นท์ที่ตั้งเสร็จในเวลาไม่กี่วินาที แล้วถอนหายใจ
“บางทีฉันก็สงสัยนะ…มีอะไรที่นายทำไม่ได้บ้างไหม”
อากิระยักไหล่
“มีสิ”
“อะไร?”
“คิดมากแบบเจ้าไง”
“นี่นายว่าใครกัน!?”
อากิระหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
“ข้าไปหาอาหารก่อน รออยู่แถวนี้”
“เดี๋ยว! จะไปคนเดียวอีกแล้วเหรอ—”
ฟ้าววว—
เสียงลมฉีกผ่าน อากิระหายไปต่อหน้าต่อตาเอลวีน่ากัดฟันเล็กน้อย
“หมอนี่มัน…”
ไม่นานนัก ตู้ม! ซ่าาา เสียงน้ำกระจายดังมาจากลำธารไม่ไกลผ่านไปไม่ถึงนาที อากิระก็เดินกลับมาพร้อมปลาขนาดใหญ่หลายตัวที่ยังดิ้นอยู่
เขาโยนลงข้างกองไฟที่เพิ่งจุดขึ้น
“พอไหม?”
เอลวีน่ามองปลาแล้วนิ่งไป
“นี่นาย…ไปล่ามาทั้งฝูงเลยหรือไง…”
“ก็เห็นว่าหิว”
“มันไม่ใช่ประเด็นนั้น!”
ไม่นาน กลิ่นปลาย่างก็ลอยหอมไปทั่วบริเวณเสียงไฟแตกดังท่ามกลางความเงียบของป่าทั้งสองนั่งอยู่ข้างกองไฟ ใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมาเอลวีน่ากัดปลาเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“…อร่อย”
อากิระยิ้มมุมปาก
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ช่วงเวลาหนึ่งผ่านไปอย่างเงียบสงบ
ก่อนที่เอลวีน่าจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“อากิระ…”
“หืม?”
“เรื่องที่เราจะไป…ดินแดนของเผ่าปีศาจนั่นน่ะ”
อากิระไม่ตอบทันที เขามองเปลวไฟที่ลุกไหวเอลวีน่ากำมือแน่นเล็กน้อย
“นายคิดว่า…มันจริงไหม”
“อะไร?”
“ที่ว่า…พวกเรา…อาจจะไม่ใช่มนุษย์”
ลมพัดผ่านเบาๆ ทำให้เปลวไฟเอนเอียง
อากิระตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ถ้าอยากรู้ ก็ไปดูให้เห็นด้วยตาตัวเอง”
“นายไม่กลัวเลยเหรอ?”
“กลัว?”
เขาหัวเราะเบาๆ
“ไม่ว่าจะเป็นเผ่าอะไรมันก็แค่ตัวตนอย่างหนึ่งเท่านั้น”
เอลวีน่าจ้องหน้าเขา
“แต่มันอาจเปลี่ยนทุกอย่างนะตัวตนของเราอดีตของเรา”
อากิระเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“แล้วมันเปลี่ยน ‘ตัวข้า’ ได้หรือเปล่าล่ะ”
เอลวีน่าชะงัก
“ไม่…”
“งั้นก็พอแล้ว”
คำตอบสั้นๆ แต่หนักแน่นทำให้นางเงียบไป ทันใดนั้น— กรรรรร…เสียงบางอย่างดังขึ้นจากความมืดเอลวีน่าหันไปทันที
“อีกแล้วเหรอ…”
ดวงตาหลายคู่เรืองแสงสีแดงในเงามืด
สัตว์เวทหลายตัวค่อยๆ ล้อมเข้ามาอากิระถอนหายใจเบาๆ
“ข้าบอกแล้วไง ว่าป่านี้มันไม่เงียบจริงๆ หรอก”
สัตว์เวทคำราม ก่อนจะพุ่งเข้ามาพร้อมกันเอลวีน่าลุกขึ้นทันที
‘เฟลส!’
ร่างของนางพุ่งขึ้นกลางอากาศ หลบการโจมตีอย่างเฉียดฉิวนางร่ายเวทย์ ปีศาจ ต่อเนื่อง
ตูม! ตูม! ตูม!
กระสุนเวทระเบิดต่อเนื่อง ทำให้สัตว์เวทกระเด็นออกไปหลายตัวแต่อีกฝูงยังพุ่งเข้ามาไม่หยุด
“เยอะเกินไป!”
อากิระลุกขึ้นช้าๆ
“น่ารำคาญ…”
เขาก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว
แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกไป
ตู้มมมมม!!!
สัตว์เวททั้งหมดหยุดนิ่งกลางอากาศ
ร่างของพวกมันสั่นสะท้าน ก่อนจะ ปัง!! สลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
ความเงียบกลับมาอีกครั้งเอลวีน่าลงพื้นช้าๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาเหนื่อยใจ
“นาย…ช่วยช้ากว่านี้นิดนึงไม่ได้หรือไง”
“ข้าปล่อยให้เจ้าฝึกไง”
“มันไม่ใช่การฝึกแล้ว! นั่นมันกองทัพย่อยแล้วนะ!”
อากิระนั่งลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“กินต่อเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด”
เอลวีน่าถอนหายใจแต่ก็กลับมานั่งข้างกองไฟอีกครั้งเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่นางจะพูดเบาๆ
“…อากิระ”
“หืม”
“ไม่ว่าเราจะเป็นเผ่าอะไร…”
นางมองไปที่เปลวไฟ
“…เรายังเป็นพวกเดียวกัน…ใช่ไหม”
อากิระไม่มองนางแต่ตอบทันที
“แน่นอน”
คำตอบนั้นเรียบง่ายแต่ทำให้เอลวีน่ายิ้มออกมาเล็กน้อยแสงจันทร์ยังคงส่องลงมาแต่ลึกเข้าไปในป่า—บางสิ่งกำลัง เฝ้ามองและคราวนี้…มันไม่ได้ซ่อนตัวอีกต่อไป…
อากิระ จะทำอย่างไรต่อไปกันนะ
