Capìtulu 42
"Mamma, ora mi nni vaiu a scola".
"Eh...? Non haiu avutu ancora abbastanza, vero? Haiu ancora bisognu di ripusari".
"Ora mi sentu megghiu, perciò va beni. Suppongo ca non pozzu fari autru ca preoccupari a scola".
"Veddu... Lu dutturi m'ha dittu puru ca tu puoi lassari l'ospitali quannu vuoi. Bè, ti lassu, perciò pripara".
"Ah, no, I vi camina da sola. La scola è ccà, no?"
"Sì, è veru... Dicu sulu a lu dutturi".
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Quandu a so mamma lasciò a stanza di l'uspidale, Ryosaku si tolse subitu u so pigiama è cuminciò à cambiassi in i vestiti chì eranu piegati nantu à a tavula.
Ryosaku poi guardò attentamente i dui "decorati di fiori" nantu à un'altra longa tavula è guardò i so cumpagni di classe è i studienti di u primu annu chì eranu venuti in sta stanza d'ospedale solu per ellu. Stava pinzannu a chistu.
(Forse, finu a ora, odiavo tutti di manera unilaterale...)
Quannu Ryosaku s'affacciò ntô cortile dâ scola, mentri la sò cuscenza s'affacciava, sentu na vuci ca cci dici: "Takada-kun, stai bonu?"
À u primu sguardu, i studienti di u primu annu eranu "indifferenti" durante a so pausa regulare, cum'è s'elli avianu scurdatu di l'esistenza di Ryosaku, ma in i so cori, puderanu esse stati secretamente preoccupati per ellu. ... Ryosaku pinzava puru a sti cosi.
(In ogni casu, si mi vaiu a la scola ... tuttu sarà chjaru. Mieko-chan putissi puru essiri ntâ palestra pi la Tanabata Festa...)
Ryosaku nun putìa aspittari ca so matri tornò a la stanza di l'ospitali, accussì si canciò prestu li robbi, lassau tranquillu la stanza di l'ospitali, si sciupò attraversu l'entrata di l'ospitali, e si spicciò a la K Scola elementari gymnasium.




