Capitulu 38
... Ryosaku caccia la fimmina.
La picciotta nun si girò mancu e nun fici segni d'avvistallu mentri iddu si avvicinava a poco a poco, camminannu veloci versu la so casa, unni idda andava a scola.
"nun c'è dubbiu!"
Ryosaku fu cunvintu e alla fini raggiunò la fimmina.
"... Mieko-chan! "
Ryosaku grida.
A li so' occhi, nun c'era n'errore.
... Nun c'è manera ca si putissi aviri sbagghiatu.
Dopu ch'elli si sò spartuti, Ryosaku ùn hà mai scurdatu di a so amata amante.
Era a so cumpagnia amata chì era sempre quì per Ryosaku quandu era solu, è una volta anu giuratu u so amore l'unu à l'altru cù un "tanzaku".
Ryosaku hà guardatu u prufilu di Mieko... La so espressione era cambiata drammaticamente da quandu ella è ellu eranu in boni termini, è era scuru, cum'è un ghjornu nuvoloso ... è ellu stessu ... Hà nutatu chì a so espressione avia pigliatu un culore triste.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
"... Mieko-chan! Quannu v'arriturnati...? Comu stai...?"
Ryosaku parra cu Mieko, ca lu sta guardannu di latu, mentri teni lu fiatu.
Mieko si girò infine versu Ryosaku, chì stava à a so manca.
... Ancu s'ella era finalmente capace di scuntrà Ryosaku, l'espressione di Mieko era rimasta cum'è sempre.
Mieko fissò Ryosaku cu l'occhi tristi e li labbra si muvisiru ligeramenti.
Pariva ca avissi dittu quarchi cosa a Ryosaku.
"Mieko-chan! Chi dicisti? Pi favuri, ripigghialu...!"
Tuttavia, Mieko nun ha dittu nienti cchiù.
Ryosaku nun si putìa cuntrastari e istintivamenti aggrappò la manu manca di Mieko.
· · · sì. Propriu comu facìanu...




