Capitulu 35
Ryosaku misu cu gentilezza la manu dritta supra la spalla manca di lu picciottu di Oyama.
... Propriu comu lu prufissuri Suzuki benevolenti chi gentilezza stesi a spalla di Ryosaku e lu salvatu comu si suffrìa da l 'avvicinarsi "mostru" in quellu ghjornu di la cerimonia graduation...
Quannu u picciottu Oyama si guardò arreri, vitti a Ryosaku sorridiri.
Sì...comu u maistru Suzuki ddu jornu.
I dui si fighjanu in silenziu per un pezzu...
(Oyama-kun... è passatu nu pocu di tempu. Comu stai...? Aghju passatu assai, è avete passatu un tempu duru ancu. Ma mi fa piaciri ca ti ristau bonu di salute. .)
(Grazzi, Takada-san... Ora sugnu bonu. Era assai dulurosu, ma mi sò digià ricuperatu...)
(Capiu. Chistu è bonu... Oyama-kun ha avutu tanti guai, puru... Da tannu, ho vissuto momenti difficili... Ma fazzu tuttu chiddu ca pozzu. Ma Oyama-kun, a ddu tempu... Mi dispiaci ca ti lassai soffriri e scappari... Mi dispiaci assai.)
(No, è bonu. Ti ringrazziu ca ti 'ncurasti tantu di mia... quantu sugnu noiosa... Rispettu veramenti Takada-san. Mi trattasti assai bè.Per mè, sì un anzianu impurtante è un amicu sinceru!)
(Grazzi... Li tò palori gentili e caldi sunnu la megghiu midicina pi mia ora. Continuamu a essiri amici. pi sempri...)
(··· Sì!)
Dopu un mumentu di silenziu in a pioggia, a biblioteca torna à u so soliti frusciu.
Lu solitu rumuri 'nta 'na jurnata di pioggia...
C'era u "bastone d'amore" chì Mieko hà cunfidatu à quella zitella... è l'amicizia calma ma passiunata trà l'omi scambiata senza una parolla.




