76-2-nci bölük
Ryosaku ve Rika laf etkende, büyük ağır maşnalar areket etmege başladı... ve yıqma işleri niayet başlandı.
Soñra, anda olğan adamlar, şu cümleden Ryosaku ve dostları, şimdiye qadar gürül-küylü laqırdı etkenler, birden ağızlarını qapatıp, ağır maşnalar mektep binasınıñ şarqiy tarafındaki kiramet damını yoq etkenini qorqu ile seyir ettiler.
Qapı qaqqan bir sesnen yıqıla.
Toz toplanmasını toqtatmaq içün, suv tüfeginden kelgen suv zarar körgen yerlerni toqtamayıp ıslata.
Soñra ağır maşnalar aşağıdaki kitaphaneni yoq etmege başladı.
Bu, Ryosaku ve Mieko yan-yanaşa resim kitaplarını oquğan, qıymetli hatıralarnen bir yer edi.
... Ve bu odada Ryosaku, Oyama oğlan ile samimiy dostluq qurdı.
Olar içün bu, uzun yıllar devamında yalıñız qalmamaq içün qorçalağan, rahat ve unutılmaz bir "sığınacaq" edi.
Şimdi ise, şu hatıralar boşluğı, suvuq bir maşnanıñ qolları tarafından bütünley yoq etilecek...
Ryosaku apansızdan yan-yana baqıp, o qıznı kördi... yañı erkek arqadaşı olğan qıznı... Ryosakunen soñuna qadar qalğan eñ tatlı qıznı, çoqtan berli, közleri yaşnen toldı.
"Daha çoq degil... daa çoq degil!"
O, ağlay-ağlay, sevgilisiniñ qollarını omuzlarına sarıp, mektep qapısına doğru qaçtı.
"Ah! Yumi-chan!!" dep yazğan edi.
Onıñ erkek arqadaşı acele onıñ artından kete.
Ryosaku ve Rika şaşıp baqalar... Bu arada, ağır maşnalar hatıralar mektebini acımasızca yoq ete.
... O bunı körgende, o yalıñız o degil.
Büyükler ve balalar, mektep binasınıñ yıqıluvını körip, közlerini mendilernen qapatıp ağlay ediler.
(Eminim...biz epimiz mında oquğan mezunlarmız. Kederli olğan tek men ve Rika-chan degilmiz. Bu doğru...)
Ryosaku birden Rikanıñ ağlap oturğanını kördi.
O da öyle... Ryosaku kibi, mında yaşağan er kes kibi, o da yüreginde "ağrı" duya, mektep binası yıqılğanda, ve öte tarafta körüngen mavı kökniñ boşluğı artqanda...
O, içindeki müim bir "hazineni" ğayıp etkenini duydı.
Ve Rika... sessizce salıncaqnıñ yanına barıp, başını aşağı tüşürgen oturdı ve bedenini ileri-geri sallamağa başladı.
"Rika-can... "
Ryosaku Rikanı qayğırır... ve özü de onıñnen salıncaqta salınır.
Bu yer, Mieko ve Ryosaku mektepten soñ evge ketmezden evel biraz vaqıt keçirecek olğan bahtlı bir yer edi.
Mektep binası uzaqtan yoq etilgende...Ryosakunnıñ yanındaki kişi şimdi Mieko ya da Lisa Tanaka degil, Rika Toyama ola.
O, yanında oturğan Rika ile laf ete, taqdirniñ ironiyasını ve onıñ capriciousnessini yahşı duya.
"... Rika-can. Ne içün endi evge barmaysıñ? Bu endi yeterli", - dey.
"Doğru aytıñız... Ebet, bu doğru. Amma... Men evge ketmege istemeyim. Men kene bütünley bir özüm olacam".
"Rika-can, evime kelmege ister ediñmi...?"
"···eh?"
"Rika-chan ile şimdi qadar çoq laf etip olamadım... Yataq odamda yavaş-yavaş laf eteyik".
"Menim içün doğru olurmı...?"
"Ebet".
Ve böylece, Rika öz közüniñ köşesinde alâ daa viran qalğan mektep binasını duydı... O, Ryosakunıñ velosipediniñ artına otura, eki eli ile onıñ belini tutıp, yavaştan K başlanğıç mektebini terk ete.
