66-nci bölük
Ryosaku içün, Lisa ile keçirdigi üç yıl pek tınç ve barışıq edi.
Ryosaku özü de Lisanen beraber olğanda tınçlıq duyğusını is ete edi, ve ağır iş kününden evge qaytqan ofis hadimi kibi evniñ sıcaq müitini seve edi, onıñ apayı qapıda onı qarşıladı. O, özüni o qadar raat duya edi ki, qıznıñ qucağında uyquğa dalmaq istedi.
Lisa yahşı edi.
... O pek yahşı edi.
Soñki üç yıl içinde, ne alçaqlıqlar, ne de davalar oldı, olarnıñ arasında tek bir dava bile olmadı.
Lisa, Ryosakuğa itaat etken ve iç bir vaqıt qarşılıq köstermegen nazik ve itaatli bala edi.
Tabiiy ki, Ryosakunnıñ Lisağa bir de bir emir bermege imkânı yoq edi, em de oña emir bergen bir sahneni yaratmağa imkânı yoq edi.
Ekisi pek bahtlı edi.
Amma, Ryosakunıñ yüreginde bir "tatılmağan" şey bar edi.
Lisanıñ nezaketligi Ryosakeniñ bedeniniñ bir parçası oldı... ekinci tabiatına çevirildi.
Lâkin, o, Lisanıñ nezaketine pek bağlı degil edi, ve daa az kibirli edi... o, Lisanı qayğırğan ve oña nezaketli edi.
Öyle olsa, bu "tatamatsız" şey tam olaraq nedir?
Aytmağa kerekmey ki, bu Miekanıñ barlığı edi.
Ryosaku Lisa ile eglenceli künlerni keçirse de, Miekonıñ şimdiki vaziyeti onıñ aqlına tüşe, ve onı qurtarıp olamağanından qasevetlene, ve Lisa ile tatlı künlerni keçire. Ryosakuniñ özüniñ utanuvından şaşıp qalğanı da bar edi.
O, temiz beyaz qalem kâğıdınıñ köşesine tökülgen küçük qara mürekkep damlası kibi edi... qayerge çevirse de, bu, onıñ közünden silinmegen qara bir kölge edi.
Er alda, Ryosaku yahşı oldı.
Orta mektepte yañlış şeyler olıp keçken ya da alı fena olğanından qasevetlengen olsa bile, Lisa er vaqıt onıñ yanında edi.
Ve o, Ryosakuniñ bütün yorğunlığından şifa berdi.
Bu manada, Lisa Ryosakunıñ "yüregi doktorı" edi.
Amma... Lizanıñ Mieko ile aynı "qoqusı" yoq edi.
Mieko'nıñ, tatlı ve ekşi kiraz kibi parfüm kibi, gizemli, sevimli qoqusı... bazıda, zencefli kibi, büyüleyici, o qoqusını duysun, Ryosaku bayıldı.'
Lisanıñ o yoq edi.
Ryosaku içün, Mieko daima onıñ yüregini zapt etken "egilmez çekicilik" ve "oña dair hatıralar" unutılmaz bir şey olaraq onıñ içinde qaldı.
Ryosaku Lisağa o qadar yaqınlaşmazdan evel, Miekoğa şartsız inana edi, sanki o, bir dinniñ temelcisi edi, ve onı onıñ içün mutlak, sarsılmaz ve unikal bir varlıq olaraq saya edi.
Amma, diger taraftan, o, Lisanen çoq tatlı künler keçire, bu "tatlı" duyğu yavaş-yavaş, onı añlamadan ğayıp ola.
Onıñ yüregi urğan ve parlağan o künlerniñ nostalgiyalı duyğusı... bir kün, o kün-künden yoq olıp ketkenini is ete başladı.
Niayet, Miekonıñ sevimli sesi, atta Ryosakuni ilk körüşüvde ayrette qaldırğan melek tebessümi yavaş-yavaş keçmişniñ bir parçası oldı, onıñ hatıralarından tış ğayıp oldı.
Liza Hokkaidoğa ketkende, Ryosaku Miekonıñ yüzüni hatırlamay.
Bir gece... Ryosaku Miekanıñ eski eviniñ yanından keçkende... evniñ içinde yarıq yanğanını kördi.
