61-nci bölük
Qabul odasında bir daqiqa sükünet keçe.
Nihayet, Yoşikonıñ anası Ryosakudan ürmetsizlik içün afu soradı.
"Ryosaku-san... Sanki yañı oğlum bar kibi. Yoshikonıñ ağa-qardaşı, o menden daa büyük. Yoshiko doğğan soñ bile, men oğlunen mubarek olmadım. Onıñ menim neslimde yoq olması büyük ayıp edi... ve men özümni yap-yüksek duyam".
"Anne... "
"Yoshiko menim içün müim olğan yekâne qızım edi... O, menim ğururlanğan qızım edi. O, er vaqıt meni qayğırıp, er vaqıt destekley edi. O, küçük olğanda babasını hastalıqtan ğayıp etti... Yoşiko er vaqıt maña yahşı yanaşa ve destekley edi, çünki men onı özüm östürdim. Yoshiko balalıqtan berli maña qarşı quvançlı ve quvançlı edi. O, menim qızım kibi yaşay edi... ve yaş farqına baqmadan, o, menim ile kerçek "qardaşım" kibi yaşay edi. Ryosaku-san... Eger siz kerçek Yoşikonıñ kiçik qardaşı olsañız... Eminim, er yerde muvafaqiyetli olur ediñiz. Tabiiy ki, Suzuki qorantamızğa yahşı mirasçı olacağıñıznı tüşünem".
"......"
"Menimce, Ryosaku-san bu yerge kelmezden evel Kitano ve Yoşiko aqqında eşitken edi. Doğru degilmi? Olar aqqında bilesiñiz, öylemi...?"
"Ebet. Men bunı direkt olaraq müdir Nakano ve oca Kitano özünden eşittim".
"Ebet... Ryosaku-san kibi oca Kitano da, Yosikodan pek güzel közleri ile baqqan edi. O, sıq-sıq bizni ziyaret etmege kele edi. O, maña "ana" dedi. O, meni çağırğan edi. Ryosaku-sanğa baqqanımda, sanki közlerim ve yüregimde Kitano oca közleri parılday.
Qızımnı "Yoshiko-chan" dep adlandırdı ve oña kiçik qız qardaşı kibi yanaştı. Men o vaqıtları oca Kitano aqqında unutıp olamayım... Doğrusını aytqanda, Yoşiko zayıf beden ile doğdı.
O, er vaqıt quvançlı edi, amma A başlanğıç mektebine kirgen soñ bile, mektepni sıq-sıq qaçırdı. Kitano-kun... o, Yoshiko mektepke kelmegende, onıñ içün qasevetlene edi, ve evimizge defalarca kele edi.
O, Yoşikonı kerçekten sevgen edi... "
Ryosaku özüni ve Kitano balalıqtan ocalarını kördi. O, o vaqıtları ekisi arasında olğan dostluq munasebetini tüşüne, ve bir anlıq quvandı ve hatıralarğa daldı, ve oca Yoşikonıñ anasınıñ közlerinde... o, oca Yoşikonı Ryosakunnıñ nazik ve nostalgik "qart qardaşı" olaraq kördi.
"Ryosaku-san, men böyle tüşünem. Eminim... Eger o vaqıt oquyıcı Kitano Yoşikonıñ mektebinde degil edi, siz ise anda ediñiz... Eminim, Yoşiko Ryosaku-sanğa aşıq olur. Men öyle tüşünem".
"Ana... bu... "
"Yoshikonıñ Ryosaku-sanğa bütün küçü ile yazğan mektübini de oqudım... Yoşikonıñ "arzusı".
... Yoşikonıñ cenazesi bitken soñ bile, men mektüpni bir müddetke oquyamadım. Soñunda nasıl bir mesaj qaldırmağa istegenini tüşündim"...
"......."
"Oqup çıqqan soñ, şaştım. Mında men aqqında iç bir şey aytılmadı. Biz er vaqıt bir-birimizge qol tutıp, cesaretlendik ve aqiqiy qardaşlar kibi beraber yaşadıq.
Onıñ mektübinde men aqqında bir şey yazılmağan edi...
Onıñ yerine yazılğanı... Ryosaku-san, sen ve Minegishi-san.
Eminim, Yoşiko ölüminiñ yaqınlaşqanını añladı, ve Minegishi-san ile evelki kibi yahşı munasebetlerni qaytarmağa istedi.
... Ve o, Minegishi-sanı tezce qurtarmağa istey edi, çünki o azap çeke edi. Amma... Yoşiko bunı aytmazdan evel, o, ğayıp oldı. Kader kerçekten de acımasızdır.
Böyle şanlı ve şerefli bir ömür keçirgen Yoşikonıñ soñunda bildirmege tırışqan müim bir mesaj bile Kader Tanrısı tarafından tanılmadı. "
"... Ana".
"Amma, Ryosaku-san, iç bir vaqıt vazgeçme. Minegishi-san içün duyğularıñız qalpıñızda olğanına qadar... Eminim, bir kün o qadınnen tanış olursıñız.
Minegishi-san şimdi qıyın vaziyette ola bile, amma Ryosaku-san ile bir kün körüşe bilecek kününi sabırsızlıqnen bekley, dep tüşünem, ve buña qoltutqanınen, o, ümütini coymayıp, alâ daa yaşay.
Men... Siznen onıñ tekrar birleşip, yahşı dostlar olması içün dua etem... Yoq, bu sefer, siz ve o, "yaşam boyu ortaqlar" olaraq yañı bir ömürni başlap olursıñız."
"Ana, men...!"
Ryosakunıñ közlerinden közyaşları töküldi.
"... Qolumğa kel".
Yoşikonıñ anası böyle dedi ve Ryosakunı quçaqlap, göñlüne tuttı.
Yoshiko oca onıñ içün yapqanı kibi.
"Sen menim qıymetli oğlumsıñ. Menim tatlı, tatlı balam. Bu sebepten, Ryosaku-san... Minegishi-san ile tanış olsañ...
Eger siz ve Mieko-san tekrar körüşseñiz, bir kün bu evge kelip meni ziyaret etiñiz.
Men... Men çoqtan berli bekleyim. O künniñ kelmesini daima bekleyim"...
Oca Yoşikonıñ anası böyle dedi ve Ryosakunnıñ başına sevgi ile yanaştı.
O künü Ryosaku, Yoshiko ocañnıñ göñlesinde ağlağanı kibi... anasınıñ aynı "arıslan kokunı" duya edi... onıñ sıcaq göñlesinde ağlamağa devam etti.
