60-nci bölük
Qabul odasına ketirilgende Ryosakunıñ közüne ilk tüşken şey... divarda asılğan Yoshiko oca portretidir... Ryosaku onı vedalaşuv merasimi kününden berli körmegen edi. Bu onıñ nazik tebessümi edi.
Yoşikonıñ oca yanında, babası olğanını tüşüngen babasınıñ resmi de qoyuldı.
Aynı şekilde, o Ryosakuğa yımşaq ve sıcaq bir baqışnen baqa.
Oca Yoshikonıñ anası Ryosakunı divanğa oturmağa rica etti ve oña arqa odadan yapon tatlıları ve sıcaq çay ketirdi.
"Ryosaku-san... Sizi böyle küçük bir odağa yalıñız davet etkenim içün bağışlañız. Qalğanlarına, sizden evel avtobusda beklemege rica ettim".
O, öyle de ayttı ve Ryosakuğa yapon tatlıları Monaka ve çay teklif etti.
"Yoshiko... o, Ryosaku-sanı pek seve edi. O, er vaqıt maña quvanıp ayta edi: "O, menim asıl oğlum kibi sevimli".
Seni böyle qarşımda körgende... Yoshikonıñ duyğularını añlayım kibi duyam. Ryosaku-san, kerçekten de közleriñ açıq. Ne aytmaq kerek olğanını bilmeyim... O meni özüne çeke kibi duyam, bu pek acayip. "
Ryosaku añlaşılmay qaldı.
O, közleri aqqında iç bir kimseden böyle maqtağan edi.
"Ryosaku-san... seni mında çağırğanımnıñ bir sebebi bar. Yoshikonıñ sizge yazğan mektübi aqqında"...
O, qorqqan edi.
Yoshiko hocasınıñ mektübi aqqında, Kitano hocası oña evelden: "Bir şey içün qasevetlenmege kerekmey", dep aytqan edi.
O, bu sır aqqında kerçekni soñunda aydınlatqanını yahşı duydı.
"O mektüpni... kerçekten, men yolladım. Eminim, bir şekilde bile ediñiz"...
Ryosaku da bunı añlamay edi.
O, o mektüpniñ Yoshiko oca ölgen soñ yollanılğanını tüşünmege istemedi.
Onıñ hatırlağanı... Yoshiko oca, alâ daa sağlam ve parlaq tebessüm ile.
Bu anda bile, mezarnı ziyaret etken soñ, Ryosaku, oca Yoşiko mında kelip, onıñ adını yımşaqtan çağıracaq kibi duydı.
"Yoshiko oca yaşay"... dep tüşünmege istedi.
"Yoshiko tüşken saba... Men o qadar şaşmaladım ve kederlendim ki, sizge yazğan mektübini bütünley unuttım... Bir vaqıt devamında o, Yoşikonıñ çalışma odasınıñ masa üstünde tura edi. Mektüpni baqılmay qaldım. Saña qarşı qabaatlı olğanım içün bağışla... "
"... Yoq, Suzuki-san. Yoşiko oca mektübini zarfqa qoyıp, maña yolladıñız. Çoq teşekkürler. Men... Minnetdarlığımnı ifade etmek içün daa güzel sözler tapıp olamayım"...
"Lütfen, maña "ana" dep aytıñız".
"Eh... öylemi?" dep soray.
"Ryosaku-san maña "ana" desin. Sen menim torunım degilsiñ... Seni, Yoşiko kibi, öz oğlum kibi tasavur etmege başladım. Lütfen... Bana "ana" dep ayt. "
"... Anam"
"Sağ olıñız, Ryosaku-san. Men pek bahtlı olam".
Bu sözlerden soñ anası yüzüni eki qolunen qapatıp, ağlap başladı.
