56-2-nci bölük
Ryosaku ve oca Kitano, tapınak meydanından tapınak meydanınıñ ögündeki tarla yoluna yan-yanaşa yürdiler ve yavaş-yavaş yürgende laf etip başladılar.
"Ryosaku-kun, Suzuki oca ile bağlı mesele boyunca... Eminim, ağır vaqıt keçirgensiñiz. Şimdi nasılsıñ...?"
"Ebet. Ustaz Suzuki vefat etkende, men pek qasevetlendim ve közlerim qara kibi oldı. Eminim, er kes aynı şekilde tüşüne edi".
"Ebet. Tabiiy ki, men de. Ryosaku-kun... Eminim, siz, müdir Nakano tarafından, menim ve oca Suzuki aqqında eski ikâyelerni eşitkensiñiz, ve... Eminim, siz bunı endi bilesiñiz?
"Ebet, bunı eşittim. Ustaz, şimdiki müdir pek yahşı ve merhametli bir insandır, öylemi? Keçken müdir de böyle edi".
"Doğru aytasıñ. Oca Nakano menim ocam edi. Elbette, o, alâ daa itibarlı ve şerefli bir insandır. Bu yaşta bile, ondan ögrenmege devam etem. Men onı alâ daa yürekten ürmet etem".
Ryosaku, Ryosakunıñ sınıf ocası olğanda, sessiz oca Kitanoğa nisbeten bam-başqa körüne edi.
"Ryosaku-kun, seni bu sefer bu avtobus turuna davet etmemniñ sebebi... seniñ Yoshiko oca içün mahsus bir bala olğanıñdır".
"Men mahsus bir bala degilimmi...? Men... olğanımmı?"
"Doğru aytasıñ. 6-ncı sınıfnıñ mezun etüv merasiminiñ künü... vedalaşuv merasiminden soñ. Men de siziñ ve oca Yoşikoñ subetini diñley edim.
Men daa bir kere añladım ki, o seni ne qadar qayğırğanını ve seni öz balası kibi müim sayğanını. ”
"Müellim Kitano... "
"O vaqıt siz birinci sınıf talebesi Minegishi-kun aqqında da ayttıñız. Bu, teneffüs vaqtında er vaqıt beraber oynap turğan oğlunıñ özü degilmi?"
"Ebet. Mieko-can... yoq, Minegishi-sannen pek yahşı añlaştım".
"Seni ştab odasınıñ penceresinden közettim... ve pek qısqanç oldım. Men ve o vaqıtki oca Yoşiko kibi, siz ve Minegishi-kun daa da yaqın ediñiz.' Bu acayip bir duyğu edi, sanki Yoshiko oca ile balalığımnıñ tatlı künleri közümniñ ögünde edi. Bu pek hoş... "
Kitano oca bunı ayttı ve közyaşlarını yavaştan sildi.
Ryosaku onı iç bir vaqıt ağlağanını körmegen edi.
"Müellim... Asılında, bir şeyge baqmanı ister edim... Bu, Suzuki oca tarafından maña yazılğan mektüp".
"Ne, oca Yoşiko tarafından...?"
"Ebet. Bu mektüp dünen kündüz evime keldi.Anam aldı.Müellim...bu ne demek?"
"Hmm. Yoshiko oca Tanabata kününde vefat etti... Ryosaku-kun, bağışlañız, amma mektüpni de oqumağa izin bere bilesiñizmi...?"
"Evet. "
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Mektüpni oquğan soñ, oca Kitano mavı kökke baqtı ve teren nefes aldı.
Ekisi arasında bir daqiqa sükünet keçe.
Ryosaku Kitanonıñ nevbetteki sözlerini bekley, çünki o, küzniñ yaqınlaşqan adımlarını ve tapınaq arqasındaki dağ ve ormanlardan kelgen, bayağı azlaşqan çırçıqlarnı diñley.
"... Ryosaku-kun. Şübesiz ki, bu Yоşiko oca tarafından yazılğan mektüp. Eminim, o, Ryosaku-kun ve Minegishi-kun içün ölüm kününiñ sabasında soñki mesaj yazğan. Men bellesem... Yoşiko oca... Yoşiko-can, sen... sen...!"
Oca Kitano böyle dedi, Ryosakuğa sırt çevirdi ve ağladı, sesi titredi.
"Ocalar".
Ryosaku, Suzuki oca Kitano içün müim ve deñiştirilmez bir insan olğanını kene añladı... ve sağ elini oca Kitanonıñ sırtına qoydı.
