54-1-nci bölük
Müellimniñ mektübi devam ete.
"Ryosaku-kun ve Minegishi-san arasında bir şeyler ters ketken gece, men qasevetlendim ve evge telefon ettim.
Telefonğa onıñ anası Tokiko-san cevap berdi, ve Mieko-san nasıl olğanını sorasañ, sert bir şekilde ayttı.
"Mieko bir müddetke mektepke kelmeycek!"
Soñra telefonını qapatqan.
Aytqanlarımğa ve aytqan sözlerime baqıp, oña bir şey ayttımmı, dep tüşündim, amma... Tokiko-sanı açuvlandıracaq bir şey yoq edi.
... Men qasevetlendim.
Minegishi-sanı evge ketirgenim içün özümni bir çoq kere qabaatladım.
Belki de Minegishi-san yolğa çıqtı ve maşnağa uruldı...
Ah... o vaqıt, Minegishi-san nasıl areket etse de, men onıñ yanında olmalı edim...
Sağlıq hocası evde olmağanına baqmadan, Minegishi hanımnıñ emşire odasındaki yataqtan turmasını nasıl toqtatmaq kerek olğanını tüşünmekten toqtamadım.
Böyle yapsam, Ryosaku-kun ve Minegishi-san arasında acınıqlı bir şey olmaz edi... Men öyle tüşündim.
Böyleliknen, men qorquzğan, qararsız, vaziyetlerge kelgende çaresiz bir insan olam.
Em Ryosaku-kun, em de Minegishi-san maña işandılar ve işandılar... lâkin men "tasilci" olaraq daa tecribeli degilim, ve kerçekte, men pek zayıf bir insanım... "
