51-nci bölük
Ertesi künü Ryosaku parlaq saba küneşi ile uyandı.
Oyanıp, etrafına baqqan soñ, mektüp yazğan masa onıñ ögünde edi... etrafında diqqatsızca darqalğan qatıqlar bar edi.
O, yuvunmadı bile, mektüpni yazıp bitirgen soñ, mektepten qaytqan vaqıtta kiymegen urbalarınen yuqlap ketti.
Mektüpni yazıp bitirmek içün üç saattan ziyade vaqıt kerek oldı, ve bütün yüregi ile masasında oturıp, Suzuki ve Mieko ocalar aqqında tüşünip, çeşit hatıralarnı añlap, vaqıt keçe edi. Unutmaq... O, yazğan er bir sözüni, sanki onı ürmet etken kibi, tüşünip, ezberley edi.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
O anda Ryosakunnıñ anası odanıñ qapusını qaqtı.
"Saba hayırlı olsun, ana!"
Ryosaku bunı quvançnen ilân etkende, anası yavaş-yavaş odağa kirdi.
"Yarınıñız hayırlı olsun. Sen yahşı yattıñmı...?"
"Ebet. Yahşı uyuñız. Bu pek tatlı bir saba, ana".
"Doğru aytasıñ. Yaznıñ sıcağı niayet azlaştı, ve çırılçırğanlar daa az çırlaylar"...
O anda, Ryosakunıñ babası aşağıdan yuqarı çıqtı.
"Ryo. Er kün yahşı olsun. Yuvulmadan uyquğa tüştiñiz... Siz pek yorulğan olmalısıñız. Nasılsıñ...?"
"Sağ ol, baba. Men özümni pek yahşı is etem".
"Men añlayım. Ananızdan sorasaq, mektepten qaytqan soñ odanıñ içine qapatıp, yemek yemegenini ve cevap bermegenini ayttı. Biz pek qasevetlengen edik".
"Afu etiñiz. Men... yapmaq içün müim 'işim' bar edi".
"Bilem. Men onı körem. Bu, vefat etken oca Suzukige berilmesi kerek olğan müim mektüp, öylemi? Epimiz bilemiz".
"Ne? ..?" dep soraylar. Nasıl bilesiñ?"
"Baban evge erte keldi. Odanıñ içine qapatqan soñ... bir saat keçti. Bir saattan soñ, müdir Nakano maña telefon etti. Soñ müdir dedi: "Yarın Ryosaku-kunnı bir künge ödünç alacam".
"Ne içün...? Müdir bunı ayttımı?"
"Ebet, siz bugün ekinci sınıf talebeleri ile Suzuki oca mezarını ziyaret eteceksiñiz, öylemi? Daa çoq vaqıt bar, şu sebepten barıp duş al. Böyle terli bedenniñ olması mümkün degil. Suzuki oca bu qoqusını begenmey bile.'
Ryosaku saatqa baqtı ve çıqış vaqtına qadar bayağı vaqıt olğanını kördi.
"Ryo. Mektüpler yazmaq içün o qadar çoq çalışqanından yorulğansıñız. Bugün tatil künümi tutam, azır olğanda, seni mektepke alıp keterim. Men bunı yapacam.
"Eh...? - dep soraylar. Meni mektepke alıp keteceksiñmi...?"
"Aha. Özüni tutıp almasın. Biz baba ve oğulmız, degilmi? Men er vaqıt sizge diqqat etmek içün çoq meşğul edim... Ara-sıra bu güzel degilmi?"
"Sağ ol, baba. Men birazdan duş almağa baracam".
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Ryosaku hamamdan çıqqan soñ, yuvunğan havlu, temiz, yuvulğan iç çamaşır ve tertipnen qatlanğan urba tapıldı.
(O pek usulcı bir anadır... amma sağ oluñız.)
Ryosaku anasına teşekkür bildirip, odasına qaytmaq niyetinde edi.
Soñra, Ryosakunnıñ anası oña bir zarf kösterdi.
"Asılında... bu mektüp dünen evime keldi... o, merhum oca Suzukiden sizge yollanıldı".
"Ne ayttıñız!?"
"Ebet... şaşılacaqsıñız, öylemi? Ebet, poçta tamğasına baqıñız".
Poçta tamğası... 1982 senesi sentâbr 17... keçken cuma künü!
"Hey, Ryo. Seniñ içün bir şey yapmayım. Menimce, oca Suzuki iyül 7-de Tanabatada vefat etti".
"Ebet. Bu kerçekten öyle. O künü men hastahaneden çıqtım, ve öz qulaqlarımnen eşittim ki, evelki müdir bizge, balalarğa, sport zalında oca Suzukiniñ ölümi aqqında haber etti. Buña iç bir şübhe yoqtır.
"Hey... (Qırımtatar tilinde) Ryosaku. Bu biraz qorqunçlı degilmi? Bu, belki de, birisiniñ şarası degil...?"
"Bu doğru degil! Kim maña böyle adiy bir masqara yapa bile? Eminim... hocamnıñ maña bermesi kerek olğan mektüp bir şekilde yañlış edi ve şimdi keldi. Eminim ki... Bu doğru.
"Bunı ümüt etem... "
Em de, bu zarfda menim adım yazılğanına baqıñız, ana. Bu, şübesiz, Suzuki ocañnıñ el yazısıdır.'
"Bunı nasıl bilesiñ...?"
'Bir vaqıtları, ocaımdan, o vaqıt birinci sınıfta oquğan, dost olğan bir qızımnıñ adı kanji türinde ne yazılğanını soradım. O vaqıt oca tahtağa büyük harflernen yazdı. Oca menim içün qıznıñ adını yazdı. O vaqıtki oca yazısı bu zarftaki yazısı ile aynıdır".
"... Böylemi? Soñra, daa qorqunçlı degilmi? Merhum ocañız cenazesinden soñ sizge mektüp yolladı deysiñizmi...?"
"Lütfen, toqtatsın, ana. Siz ocağa qarşı qabaatsızsıñız! Eminim ki... bunıñ bir sebebi olmalı".
"Doğru aytasıñ. Ryo haqlı. Bu vaqıtqa kelmesiniñ bir sebebi bardır".
"Afu et, Ryosaku. Men pek duyğulu degil edim. Ustaz Suzuki yaqında vefat etti, men ise pek diqqatlı degil edim".
"Er şey yahşı, ana. Men iç bir şey yapmayım. Erteñ ketem. Baba, meni mektepke alıp kete bilesiñmi?
