49-ncı bölük
Müdir Nakano devam ete.
'Yoshiko-kun... A başlanğıç mektebine tayinlengeninden ve maña tekrar qonuşmağa başlağanından berli... maña aman-aman er kün K başlanğıç mektebiniñ hatıraları aqqında ayta. O, sınıfındaki er bir bala aqqında quvançnen, parıltılı közleri ile ayta. Bu sözlerni eşitmek bile meni pek quvandırdı".
Ryosaku, Suzuki oca K başlanğıç mektebini ne qadar sevgenini ve onı özü içün müim bir yer olaraq sayğanını ögrendi.
Çeşit tedbirler, balalarnen, ocalarnen subetleşüv... episi Yoshiko içün, başlanğıç mektepte keçken künleriniñ güzel hatıraları kibi qıymetli edi. Amma, Ryosaku-kun. Tanabata festivali yaqınlaşqan sayın... Yoşiko-kun daa çoq laf etmege başladı. Niayet, tek siz aqqında laf ete edi. Men bellesem, o, Ryosaku-kun içün pek qasevetlene edi".
Bu sözlerni aytqanda, müdir cebinden bir bezek çıqardı.
"Yoshiko-kun... seni er vaqıt maqtana edi. Onıñ aytqanına köre, seniñ kibi yahşı ve açıq-aydın bir balanı tapmaq siyrek. Sen onıñ öz balası kibisiñ. Bunı, bazıda közyaşlarınen ayta edi".
Müellim közleriniñ köşelerini bir mendilnen örtti ve devam etti.
"Asılında, Ryosaku-kun. Siziñ sınıf ocasıñız, oca Kitano... o da menim eski talebem edi. Yoşiko-kun ve Kitano-kunnıñ yaşı pek farqlı edi. Lâkin olar... Olar pek yahşı dostlar edi. Er vaqıt teneffüs vaqtında beraber oynay ediler. Altıncı sınıfta oquğan Kitano-kun, birinci sınıfta oquğan Yoşiko-kunğa er vaqıt bara edi. Yoshiko-kun O, daima Kitano-kunğa "Onii-chan" dey edi ve onı ürmet ete edi... Olar kerçek "sevgenler" kibi edi.
Ryosaku bu beklenmegen vaqiağa şaştı.
Bu, Ryosaku ve Mieko arasındaki evelki munasebet kibi degilmi?
''... Bir kün, altıncı senesiniñ küzünde, Kitano-kun, babasınıñ işi sebebinden, birden Tokiodaki bir başlanğıç mektepke keçti. Yoshiko-kunnen vedalaşmağa vaqtı olmadı. O, er kün ağlap: "Onii-çan, men pek yalqızım!" - dep ayta edi. Men onı yüreklendirmek ve teselli etmek içün elimden kelgenini yaptım, amma aylar devamında iç bir şey aytmadı. Boşluqnı toldurıp olamadım".
Ryosaku, Suzuki ve Kitano o ve Mieko izlegen aynı "qader" yolunı izlegenlerini ögrengen soñ daa da şaşqan edi.
''... Neticede, olar K başlanğıç mektebinde aynı "oca" olaraq tekrar körüştiler. İlk sefer körüşkenlerinde, ikisini de teneffüs vaqtında öz hatıraları aqqında ikâye etken ediler. ・ ... Yoşiko-kunnıñ zenaatdaşı, oca İçiqavanıñ aytqanına köre, laf etkende ekisi ağlağan vaqıtları olğan. Sanki olar balalıq yıllarına qaytqan kibi edi"...
Müdir bu yerde nefes aldı.
''... Ryosaku-kun, sizge bir ricam bar. Yarınki avtobus turuna bütün ekinci sınıf talebelerinen beraber baracaqsıñızmı?"
"Evet?"
"Suzuki ocağa yazğan mektübi ve mezarını ziyaret etkeni aqqında... Telefondan oca Kitano ile laqırdı etkende, o dedi ki, añlayım... Soñra, oca Nakano, lütfen, 6-ncı sınıf talebesi Ryosaku Takada-kunğa bir haber beriñiz.' Lütfen, lütfen, bizge avtobus seferinde qoşulmasını rica etiñiz.'
Müellim Kitano olmalı...
O, Yoshiko-kunnen yahşı dost olğanlarını hatırladı, ve belki de sende öz eski şahsiyetini kördi. Ve... Yoşiko-kun maña bir şey ayta edi. Ryosaku-kun pek sevgen bir qız bar edi. O maña daa tafsilâtlarnı aytmadı... ”
Ryosaku hatırlay ki, o, beden terbiyesi derslerine barmağa red etkende, Kitano oca onı, 'ev ödevini bitirmek içün' derslerden çıqarğan edi.
Bu, ğaliba...
Ryosaku ve Mieko arasındaki munasebetlerniñ deñişkenini ve Ryosakunnıñ duyğusal yaralarını körmek içün bu Kitano ocağa kerek edi.
''... Ekinci sınıf talebeleri Yoshikoğa yazğan mektüplerini ketireler... Bundan da ğayrı, mektüplerni bir qaç kün devamında diqqatnen yazğanlar... Şunıñ içün, sizge... Men birden sizge mektüp yazmağa aytsam bile, siz, ğaliba, onı qolay yazamazsıñız. Ryosaku-kun, bütün bedeninen iştirak etmek kereksiñ. Eminim, eger onıñ tuvğan şeerine kelseñiz, siziñnen körüşmege quvanır.'
"Baş müdir, men bu gece mektüp yazacam. Yoq, maña yazmağa izin beriñiz! Onı yazmaq içün elimden kelgenini yapacam"...
"Men körem... Bunı aytarsıñız dep emindim. O zaman, avtobus yarın saat 8-de kete, şu sebepten keç qalmañız. Mektüp yazğan soñ, yahşı uyqu yap. Uquñızdan marum qalmadıñız. Yoşiko-kun bile kederlene bile".
"Evet!" dep ayttım.
