45-nci bölük
Tanabata meydançığı sıcaq ve yımşaq müitnen sarılğan.
Soñra birden müdir ve müdir muavini, episi qorqqan ve közleri yarıq olğan, sport salonına kirdiler ve binanıñ ğarbiy tarafındaki kürsüge çıqtılar.
"Er kes···!"
Müdir mikrofonğa çağıra.
"Men şimdi telefon aldım. Suzuki oca... Men ve episiñiz seveyatqan oca Yoshiko Suzuki, bu saba evinde elâk oldı... ve vefat etti... "
"Eeeee!!" dep ayttım.
Balalarnıñ çığışları bütün zalda eşitile edi.
"Er kes, lütfen, susıñız!!"
Bağırğan müdir muavini... balalar ve ocalarnı ayrette qaldırdı.
Müdir devam ete.
"Müellim Suzuki çoqtan berli bu K başlanğıç mektebine özüni bağışladı... er bir balanıñ "anası" olaraq, onı er vaqıt sıcaq ve nazik baqqan edi... baqqan edi... Ugh... " dep yazılğan.
Bu sözlerden soñ müdir, hayal kırıklığından tiz çökti ve ağlap başladı.Onı, eki taraftan desteklegen eki oca, acele surette zaldan çıqardı.
Müdirniñ muavini devam ete.
"Bu sebepten, er kes...Tanabata festivali lâğu etile. Bundan soñ, bütün balalar aynı vaqıtta mektepten çıqarılacaq".
Lâkin... kimse bu yerni terk etmege istemedi.
Ryosaku ve onıñ altıncı sınıf talebeleri, beşinci sınıf talebeleri ve daa küçükleri bir-biriniñ omuzlarını sarıp ağladılar.
Çoqusı balalar o qadar şaştılar ki, yerge oturıp, turıp olamayıp, ağlamağa devam ettiler.
"Müellim... Ustaz Suzuki... ne içün...? Ne içün öldiñ...?"
"Bizni terk etme... hocam"...
"Müellim... Seni körmege isteyim. Seni şimdi körmege isteyim... Müellim... "
Birinci sınıf talebeleri, Suzuki oca ile körüşip olamağanlar da, sevgen ocalarına büyükleriniñ duyğularını duyıp, ağladılar.
