43-ünci bölük
Ryosaku gimnaziyanıñ kirişi ögünde turğanda, Tanabata festivaline toplanğan balalarnıñ yüksek seslerini eşitti.
Ryosaku ayaqqaplarını çıqarıp, çoraplarını kiyip, müzeye kirdi, ve körgenleri... Keçken sene olğanı kibi, bambu ağaçları çoq edi, anda-mında asılğan ve olardan tilekler asılğan kâğıtlar bar edi... ve o bunı tüşüne edi. Bu balalar baqqan edi... ocalar olarnı nezaret ete ediler.
Ryosaku ögge ketkende, sınıfdaşları onı kördi ve oña doğru çaptılar.
"Bu Takada-kun degilmi! Vücudıñız şimdi yahşımı...?"
"Takada-san, biz pek qasevetlengen edik!"
"Kelgeniñiz içün çoq sağ oluñız... epimiz sizni bekledik!"
(Bunı aytmaq mümkün!)
Ryosaku inanıp olamadı.
Şimdiye qadar... bügüne qadar, altıncı sınıfta oquğanda, sınıfdaşlarından iç bir vaqıt böyle nazik ve sıcaq sözler almay edi.
"Mektep aş aşınıñ qardaşım!"
Ryosakunı tapqan yañı birinci sınıf talebeleri de oña doğru çaptılar.
... Bazı balalar ağlap, Ryosakunı quçaqlay ediler.
"Onii-chan (= Sevgili qardaşım)... Onii-chan, şimdi yahşısıñmı...?"
"Menimle daa bir kere oyna".
"Onii-chan, men seni sevem!"
Ryosaku nezaretsiz ağladı.
"Er kes... Er keske teşekkürler. Teşekkürler... Teşekkürler".
