42-nci bölük
"Ana, men endi mektepke ketem".
"Eh...? - dep soraylar. Siz daa yetmediñiz, öylemi? Seniñ daa biraz raatlanmağa ihtiyacıñ bar".
"Şimdi özümni yahşı is etem, yani bir şey yoq. Mektep içün qasevetlenmekten başqa çarem yoq, ğaliba".
"Men körem... Doktor maña, hastahaneni er daim terk ete bilecegini ayttı. Men seni alıp keterim, azırlan".
"Yoq, özüm yürem. Mektep tam şu yerde, öylemi?"
"Ebet, bu doğru... Men tek ekimge aytayım".
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Anası hastahaneden çıqqan soñ, Ryosaku pijamasını çıqarıp, sofra üstünde qatlanğan urbalarnı kiymege başladı.
Soñ Ryosaku, diger uzun masa üstündeki eki "çiçek dekoratsiyasına" diqqatnen baqtı ve bu hastahanege yalıñız onıñ içün kelgen sınıfdaşlarına ve birinci sınıf talebelerine baqtı. O, bunı tüşündi.
(Belki de, şimdiye qadar er kesni bir taraflı olaraq nefret ete edim...)
Ryosaku mektep azbarında, añı coyulğanda, "Takada-kun, yahşısıñmı?" degen bir ses eşitken edi.
İlk baqışta birinci sınıf talebeleri muntazam teneffüs vaqtında Ryosakunıñ barlığı aqqında unutqan kibi "qayğısız" edi, amma içlerinde onıñ aqqında gizliden qasevetlengen olalar... Ryosaku da böyle şeyler aqqında tüşüne edi.
(Er alda, men mektepke barsam... er şey añlaşılır. Mieko-chan, Tanabata festivali içün idman salonında ola bile...)
Ryosaku anasınıñ hastahane odasına qaytmasını beklep olamadı, bu sebepten tezce urbasını deñiştirdi, hastahane odasını sessizce terk etti, hastahaneniñ kirişinden keçip, K başlanğıç mektebiniñ sport salonına acele ketti.
