35-nci bölük
Ryosaku sağ elini Oyama oğlanınıñ sol omuzına nazikce qoydı.
... Ryosakuniñ omuzına irişip, o künü mezuniyet merasiminde yaqınlaşqan "canavar"dan azap çekkenini qurtarğan merhametli oca Suzuki kibi...
Oğlançıq Oyama artına baqıp, Ryosakunnıñ yımşaq tebessüm etkenini kördi.
Ebet... o künü o, Suzuki oca kibi.
Ekisi bir-birine bir müddet susıp baqtı...
(Oyama-kun... çoq vaqıt keçti. Nasıl oldıñ...? Men çoq şeyni başımdan keçirdim, ve sen de zor vaqıt keçirdiñ. Amma sağ-selâmet qaytqanıñızdan memnünim.
(Teşekkürler, Takada-san... Şimdi yahşı oldım. Bu pek ağır edi, amma men endi yahşı oldım...)
(Men añlayım. Bu yahşı... Oyama-kunnıñ da bayağı dertleri bar edi... O vaqıttan berli bazı qıyın vaqıtlarım oldı... Amma elimden kelgenini yapam. Amma Oyama-kun, o vaqıt... Seniñ canıñnı qurtarıp, qaçıp ketkenim içün bağışla... Men kerçekten afu soram.)
(Yoq, yahşı. Meni pek qayğırğanıñız içün sağ oluñız... men ne qadar can sıkıcıyım... Men Takada-sanğa kerçekten ürmet etem. Siz maña pek yahşı davrandıñız. Menim içün siz müim bir büyük ve samimiy dostsıñız!)
(Teşekkürler... Siziñ nazik ve sıcaq sözleriñiz şimdi menim içün eñ yahşı ilâc ola. Dost olıp devam eteyik. Ebediy olaraq...)
(Evet!)
Yağmur altında bir anlıq tınçlıqtan soñ, kütüphanede adiy şırıldap başlana.
Yağmurlı künlerde er vaqıt olğan ses...
Mında, Mieko "o qızğa" emanet etken "sevgi çubuğı" ve adamlar arasında bir söz aytmayıp deñişken sessiz, amma tutqun "dostluq" bar edi.
