23-nci bölük
Ryosaku kene de yalıñız qaldı.
Er vaqıt yanında olğan Mieko endi mektep azbarında yoq...
Qaysı tarafqa baqsa da.
Yañğızlıq ve ğayıp duyğusı kün-künden arta.
Ryosaku mektep azbarında Miekonıñ izlerini qıdırıp yürmekte.
Soñra yatay bar oyun aletlerine ketti.
... Bu yerde o, Miekoğa ilk sefer yaqınlaştı, qıymetli hatıraları olğan yer.
"Doğru aytasıñ. Mieko-can, sen mında asılısıñ, külotıñ açıq... "
Ryosaku tüş körgen kibi baqıp, öz-özüne mırıldandı.
O da salıncaqqa ketti.
Bu, Mieko ve Ryosakunnıñ yan-yanaşa salıncaqlarda raatlanıp, qaçuvnıñ yorğunlığından raatlanğan qıymetli bir yer edi.
"Mieko-can o vaqıt o qadar güzel kokuy edi"...
Lâkin o, Miekonıñ kokusını sezmey.
... Ryosaku artıq onıñ kokusını duyamay.
Mieko kitaphanede iç bir yerde tapılmadı. Yağmurlı künlerde yan-yanaşa resim kitaplarını oquğan unuttırılmaz bir yer...
"Doğru aytasıñ. Bu yerde men ilk sefer Mieko-canıñ adını ögrendim".
Ryosaku pencereden tışqa baqqan soñ, Ryosakunıñ Mieko ile hatıraları ve onıñ izlerini qıdırğan müim yerler, mektepniñ büyük azbarında resim parçasına kibi tarqalğan edi.
Er bir qıymetli hatıra fantastik bir şekilde ayatqa qayta.
Ryosaku öz-özüni hayalperver kibi duya ve Mieko ile şu hatıralarda oynay.
... Amma onıñ "qoqusı" iç bir yerde yoq edi.
Niayet, Ryosakunnıñ közleri "o yerge" çevirildi, yatay bar oyun aletleriniñ biraz ögüne.
O anda, Miekonıñ o künden berli parlaq qırmızı közleri aqlına kelip çıqtı, quvançlı hatıralarnıñ tatlı qoqusı ğayıp oldı, ve Ryosaku aqlına keldi.
Ryosaku mektep qapusından çıqa ve mektepke öz nostalgiyasınen kete.
O, dünen ve bir kün evelsi evge qaytqan aynı yolnen keldi, amma endi nostalgiyalı.
Mieko da mında yoq edi.
Sevgili Mieko, er vaqıt qol tutqan ve bazıda Ryosakuniñ omuzlarını tutqan, endi onıñ yanında degil.
"Mieko-çanıñ elleri yımşaq ve sıcaq edi"...
Amma o endi onıñ elini tutıp olamay.
... O vaqıttan başlap, Ryosaku künlerini Mieko ile hatıralarnı qıdırıp, kün-künden yalıñız dolaşıp keçirdi.
