22-nci bölük
Biraz evelden ayttım, amma bugün, birinci sınıf başlamazdan evel, Minegishi-sannıñ anası ve Minegishi-san sınıfqa keldi. ”
O anda Ryosaku, yıldırım kibi bir şoknı is etti ve körgeniniñ kerçek olğanını bildi. Muallim Suzuki devam ete.
Minegishi-san, bütün qoranta, şu cümleden Minegishi-sannıñ mında bulunğan qartanası, Kanto cenübinde babasını ziyaret etmege qarar aldı.
Minegishi-san, bütün qoranta, şu cümleden Minegishi-sannıñ mında bulunğan qartanası, Kanto cenübinde babasını ziyaret etecek.
Qısqa bir selâmlavdan soñ, o ve anası şarqiy kirişten çıqıp, mektep qapusına doğru ketkenler. Men de biraz soñra kelirim.
Mektep qapısında maña baş egip, ekisi de yürmege başladılar, amma soñra Minegishi-san toqtadı ve Ryosaku-kun ders bergen beşinci sınıf sınıfına baqtı. Ve o bir vaqıtqa qadar baqıp turdı.
O, pek kederli ve yalıñız körüne.
Ryosaku-kun, tam olaraq ne oldı, lütfen aytasıñız...
Suzuki oca lafını bitirmeden, Ryosaku sınıftan çıqıp, şarqiy kirişten çıqıp ketti, ayaqqapları alâ daa üstünde edi.
Soñra mektep qapusından keçip, Mieko ile qol tutıp, er kün keçken aynı yol boyunca qaçmağa çıqtı.
Mieko ile olğan pek çoq quvançlı hatırlavlar onıñ aqlına kele.
(Mieko-can... Mieko-can... Mieko-can...!)
Ryosaku Miekonıñ evine doğru qaçıp, yüreginde qıçırıp, ağlamaq isteklerini tutıp tura.
Evde kimseniñ izi yoq. Qapıdaki sımarışlı qapı da kilitlengen edi.
... Ryosaku birden külkide süzülgen qapınıñ camında dalğalanğan küçük kâğıt parçasını kördi. O, camğa yapışqan edi.
Üstünde yazılğan bir mesaj bar edi.
『 Ryosaku-kun, hoşça qalsıñ. 』
Bu, şübesiz olaraq, Miekonıñ el yazısı edi. O Tanabata künü... Ryosakığa kâğıt parçasına sevgi mektübini yazğan sevgili Miekonıñ el yazısı...
Ryosaku onı oquğan soñ, Miekoni quçaqlağan kibi, mektüp ile kâğıtnı köksüne yaqın tuttı ve açıqtan ağladı.
