88-nci bölük
"Ryosaku-kun! Lütfen, bekleñiz!!"
İsmini yüksek sesnen çağırıp çıqqan kişi, onıñ sevgili Mieko edi... özü edi.
Mieko, ayaqqapsız, tek çorap kiygen Ryosakuğa doğru elinden kelgeni qadar tez qaçtı. O, taşlı yerde töşep, qattı tüşti.
"Mieko-chan!!"
Ryosaku velosipedini atıp, oña doğru qaçtı.
"Mieko-chan... sen yahşısıñmı!? Yaralandıñmı?
"Ryosaku-kun".
Miekonıñ eki dirsevi de yerge urulğanından yaralanğan edi, qollarından ise qan tökülgen edi.
Çoraplarınıñ tabanları... qara lekeli edi.
Ve oña baqıp, közleri... közyaşlarnen toldı.
"Ryosaku-kun... lütfen, ketme. Lütfen, meni artta qaldırmañız"...
"Mieko-chan"...
Ryosakunıñ, Mieko onıñ közleri ögünden ğayıp olacağını ve olar bir-birini bir daa körmeyceklerini añlağanı bar edi.
Mieko da aynı böyle tüşüne edi.
Ekisi de bu olarnıñ soñki vedalaşuvı ola bilecegi aqqında kederli ve yalıñızlıq duyğusına saip oldılar.
"Mieko-chan... bu canını ağırtqan olmalı. Başıña uruldıñmı...? Seniñ yaralanğan başqa bir şey barmı...?"
Ryosaku Miekoni yavaştan köterip ayttı.
"Ahh... Ryosaku-kun... "
Mieko, qanı alâ daa toqtamağan sevgili Ryosakuni quçaqladı ve olar kene sıq-sıq quçaqlandılar.
"Ryosaku-kun... söz berdik, öylemi? Bir kün evlenecekmiz... ve men Ryosaku-kunnıñ qadını olacam"...
"Ebet... doğru, Mieko-chan. Tanabata kününde sözümizni kâğıtqa yazğan edik...! Men bunı iç bir vaqıt unutmam... Men unutmaycam!!"
Soñra ekisi daa bir aşıq öpüşti.
Bir-birini ne vaqıt qaytacaqlarını kimse bilmey.
Bu soñki sefer ola bile...!
Bu kederli sezgini yüreklerinde bir yerde duya ediler, ekisi bir-birini quçaqlap quçaqladılar... biri-biriniñ sıcağı, sevgisi... ve bir kimsege iç bir vaqıt teslim etmeycek olğan pek çoq qıymetli hatıralarına sımsıq tutundılar... bir müddetke vedalaşmaq kederli edi.
Ve biri-birini quçaqlağan eki kişiniñ ögünde Miekonıñ babasınıñ nazik, sıcaq siması bar edi, olarnı sessizce baqqan edi... ve ağlağan edi... adamnıñ ağlavı.
