87-nci bölük
Miekonıñ babası... Ryosakuğa evel köstergen tatlı ve tatlı tebessümniñ tam tersine, onıñ yüz ifadesi, iblisniñ damındaki kiramet kibi sert edi.
(... Mieko-channıñ babasınıñ yüzü pek qorqunçlı, sanki tamam başqa bir insan. Men eşittim ki, sükünet içinde olğan insanlar, açuvlanğanda birden qorqunçlı insanlarğa çevirile bileler...)
"Tokiko, qolunı yiber. Şimdi Ryosaku-kun'dan uzaqqa ket!"
"Siz! Ne aytqanıñıznı bilesiñizmi?! Bu adam... Miekoni ümütsizlikniñ terenliklerine itken adamdır... o, qabaatlıdır!"
Bu sözlernen Miekonıñ anası Ryosakunı boynuzından ve saçlarından tuttı ve onı aşağı çekmege başladı.
Ryosaku, Miekoğa qarşı yapqan günahları içün yapa bilecek eñ büyük "kefire" aqqında tüşünip, ağrığa susıp dayandı.
(... Tokiko-san haqlı. Men suvuq yürekli, acınıqlı bir adamman, Mieko-chan azap çekken vaqıtta, özümi yahşı is etken, Lisa-chan ve Rika-chanğa alğışlağan, ve gizliden olarnen añlaşqan yekâne adam edim... Tokiko-san meni bütün küçünen ursa da, meni meraqlandırmay. O maña tükürse bile, men şikâyet etmeyim... Men bir şey aytıp olamadım.)
"Tokiko... Bu qadarı yeter. Toqtasıñız!"
Çıqar!
Bu kergin vaziyetni Miekonıñ babası, onıñ apayı Tokikoğa bir şapalaq bermesi deñiştirdi.
"Uh, uh... uhhh... " - dep ayttım men.
Miekanıñ anası yerge tüşe ve ağlamağa devam ete.
Vaqıt bir susqunlıq içinde keçe.
"Tokiko, meni bağışlañız. Seni urğanım pek yaramay edi"...
Tokiko, sessizce aşağı baqıp, ağlamağa devam etti.
"Lâkin, Tokiko. Ryosaku-kun Mieko mektepke barmayıp, böyle teessüflı vaqialar yüz bergeninde qabaatlı degil. Mieko köçürilgen ilk mektep... oradaki er kes, şu cümleden talebeler ve ocalar, çürük, masqara bir taqım edi. Olar sadece balalar edi, amma o qadar zehirli ediler ki... Erte ya da keç Mieko böyle zorluqlarğa oğraycaq edi... Siz bunı daa yahşı bilesiñiz, öylemi? Tam bir tedqiq etmeden Miekoni o mektepke yollağanımız bir hata oldı. Asılında, yañı başlanğıç mektepke keçkende, er kes onı başından berli sıcaq ve yahşı qarşıladı... Bu birinci mektep edi, normal olmağan. Mieko, bizni qasevetlendirmemek içün, tek başına, susıp keçti... Ryosaku-kun aqqında bir şey aytmayıp... "
Ryosaku, başınıñ çetke çekilgen yerindeki ağrını alâ daa duya edi, yanında ise, Mieko, mürekkep ifade ile aşağı baqqan edi, ve o, oña daa da acınıp başladı.
"Keliñ, Tokiko. İçeriñizge keteyik. Soñki vaqıtları bir çoq şey içün qasevetlenesiñ, eminim, yorulğansıñ. Seni evel urğanım içün bağışla. Evlengenimizden berli bir kere bile urmadım".
Miekonıñ babası böyle dedi, ve yavaş-yavaş qadınını alıp evge kirdi, onı tuttı.
"Keliñ, Mieko. Şimdilik içeri kir. Ryosaku-kun, siziñ içün bu qadar qıyın vaziyet yaratqanım içün bağışlañız... Biraz mında bekley bilesiñizmi?"
"Ebet... Ebet. Afedersiniz, Minegishi-san... Bütün qorantanı raatsızladım"...
"Ryosaku-kun, bu aqqında qasevetlenme. Tokikoğa evel böyle olmağanını ayttım. Bu senin qabaatıñ degil. Ve Ryosaku-kun... maña "Minegishi-san" demey, "baba" dey. Meni "baba" dep çağıra bilesiñizmi?"
"Babam... "
"Ebet. Bu yahşı. Mieko bala olğanından berli ve onıñ siz aqqında aytqanlarını eşitkenimden berli... Men seni üçünci bir şahıs kibi is etmedim. "Ortaq bir şeyimiz" bar edi, dep tüşünem. Şimdi bir mektüp ketirecem, onıñ üzerine Ryosaku-kunnıñ kontakt malümatını yazmanı isteyim. Men de saña özümniñkini bererim... Mieko ile bugünki körüşüvimizniñ böyle bozulğanına pek yazıqsınam. Men de Tokiko içün qasevet etem... şimdilik, lütfen, evge ket. Vaziyet tınçlanğanda sizge haber bererim. Mieko ile kene körüşmege izin bererim. Söz berem ki... Bağışlañız".
Soñra, eki taraf da kontakt malümatını deñiştirdi, Miekonıñ babası, vaziyet tınçlanğanda Ryosakuğa muracaat etecegini daa bir kere bildirdi ve qapını qapattı.
Ryosaku tüşüne edi.
("Bir ortaq şey" Mieko-channıñ babasınen... Mieko-can daa evel aytqanı kibi, onıñ ve babamnıñ arasında olğan "qoqusı" sebebindenmi...?)
Ryosaku Miekonıñ babasından qıymetli haberni alğan soñ, yavaş-yavaş Miekonıñ evinden çıqtı, velosipedini iteklep... Niayet, o, Mieko aqqında qıymetli malümat bergen Chii Omori dükânınıñ yanından keçti.
O anda, Miekonıñ eviniñ qapısı yüksek bir sesnen açıldı, ve Ryosaku biri oña qarşı bütün küçü ile qaçqanını hiss etti.
