9-ıncı bölük
Yaznıñ başında o, artıq bekleyalmay edi.
O, kütüphanege öz başına kelmey.
"Bu vaziyette, özümden ketmekten başqa çarem yoq"...
O, fikirini deñiştirdi.
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Bir kün.
Ryosaku, niayet, oña yaqınlaşmaq içün yatay bar alanına yol aldı.
Oña yaqınlaşqan sayın, Ryosakunıñ heyecanı ve telâşları adım adım arttı.
"Yoq...yüregim patlamağa az qaldı".
Ryosakunnıñ elleri ve eki ayağı pek titredi.
Aşağı sınıflar yatay çubuqqa tayanıp, qonuşalar, etrafta qaçıp oynaylar, öz vaqıtlarını öz usulınen keçireler.
Qayd etilgen qızğa kelgende... o, kirip-çıqıp, çubuqlardan birinde baş aşağı asıla. Onıñ etegi köterilip, urbaları ise bütünley açıq.
Ryosaku qararını alıp, ayttı.
"Oh, çilekli külotlarnı taptım!"
Ryosaku birden, çilekli külüşlerini açqan qadınğa cevap berdi.
"Ne qadar ayıp!"
O, aylanıp, güler ve yerge tüşe.
"Siz... köresiñiz!"
Ryosaku istemese de güle ve qaçıp kete.
O, aynı vaqıtta gülerek, onıñ artından quvandı.
"Mına kel~!"
O, çılğınlıqta qaçqanda, endi deşetli kerginliginden qurtulğanını duya edi.
Ryosaku, mektep binasınıñ ğarbiy merdivenlerindeki oyun meydançığına qaçıp, pencereden mektep azbarını kördi.
O, sağ yumruqnı yuvarlap, gülümseyip köterile.
"Daha soñra körüşemiz, çilekli külotlı qız!"
Ryosaku onı yuqarıdan çağırğanda, o güldü ve Ryosakuğa işaret etti ve yatay çubuğa doğru qaçtı.
Bu Ryosaku ve onıñ "dostluğı" edi.
