บทนำ ~ ผู้ที่ถูกเลือก ~
“นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ฉันใช้ชีวิตแบบไร้จุดหมาย”
เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมาจากปากของ ไอซาวะ ฮาจิเมะ เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี ผู้กำลังเดินกลับบ้านตามถนนสายเดิมหลังเลิกเรียน ท้องฟ้ายามเย็นถูกย้อมด้วยสีส้มอ่อน
ลมเย็นพัดผ่านใบหน้าอย่างแผ่วเบา ผู้คนเดินสวนกันไปมาเหมือนทุกวัน ไม่มีใครรู้เลยว่า อีกไม่กี่นาทีหลังจากนี้ โลกทั้งใบจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ฮาจิเมะถอนหายใจพลางเตะก้อนหินเล็กๆ ไปตามพื้น
"ชีวิตน่าเบื่อชะมัด..."
แต่ในวินาทีนั้นเอง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตรอกแคบด้านข้างร้านสะดวกซื้อ
แสงสีส้มทองส่องประกายออกมาราวกับกำลังเรียกหาเขา
"นั่นมัน..."
เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อย่างระแวดระวัง หัวใจเริ่มเต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุสิ่งที่ปักอยู่กลางพื้นปูนแตกร้าว คือดาบสีดำสนิทเล่มหนึ่ง
ตัวดาบมีลวดลายสีส้มแดงคล้ายลาวาไหลเวียนอยู่ทั่วทั้งใบมีด มันปลดปล่อยแรงกดดันบางอย่างออกมาจนทำให้อากาศรอบด้านหนักอึ้ง
"นี่มันอะไรกัน..."
ทันใดนั้นเอง—
ตูมมมมมม!!!
เสียงระเบิดขนาดมหึมาดังสนั่นไปทั่วเมือง แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนพื้นถนนแตกร้าว ผู้คนเริ่มกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
"กรี๊ดดดด!!"
"หนีเร็ว!!"
"สัตว์ประหลาด!!"
ฮาจิเมะรีบหันกลับไปมอง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
บนท้องฟ้า ยานอวกาศขนาดมหึมาสีดำทะมึนกำลังลอยปกคลุมเหนือเมือง มันใหญ่เสียจนบดบังแสงอาทิตย์ไปครึ่งหนึ่ง
และสิ่งมีชีวิตประหลาดจำนวนมากกำลังร่วงลงมาจากฟากฟ้า
พวกมันมีผิวสีเทาเข้ม แขนยาวผิดมนุษย์ ดวงตาสีแดงเรืองแสง และกรงเล็บแหลมคมดุจมีด
"เอเลี่ยน...?"
หนึ่งในพวกมันพุ่งเข้าใส่มนุษย์ที่กำลังหนี ก่อนจะใช้กรงเล็บแทงทะลุหน้าอกชายคนหนึ่ง เลือดสาดกระจายไปทั่วพื้นถนน
"อ๊ากกกกก!!"
ฮาจิเมะตัวแข็งค้าง ลมหายใจติดขัด
นี่ไม่ใช่ความฝันมันคือของจริง
"ลูกไปกันเถอะ!!"
"เร็วเข้า มันกำลังมา!!"
เสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง และเสียงระเบิดดังระงมไปทั่วเมือง ราวกับโลกกำลังเข้าสู่วันสิ้นสุดเอเลี่ยนตนหนึ่งหันมามองฮาจิเมะ ก่อนมันจะคำรามเสียงต่ำแล้วพุ่งเข้ามาหา
"กรรรรรร!!"
"เชี่ยเอ๊ย!!"
โดยสัญชาตญาณ ฮาจิเมะหันกลับไปคว้าดาบเล่มนั้นทันทีแต่ทันทีที่มือสัมผัสด้ามดาบ—ครืนนนนน!! แรงสั่นสะเทือนมหาศาลระเบิดออกมาจากตัวดาบ แสงสีส้มพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
"ว๊ากกกกกกก!!!"
ฮาจิเมะกัดฟันแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างปวดร้าวราวกับกำลังถูกฉีกกระชาก แต่สุดท้าย—
ฉัวะ! ดาบถูกดึงขึ้นจากพื้นสำเร็จอักษรประหลาดสีแดงปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ดาบตัดแนวคิด ซิกเซสตาร์
วินาทีนั้นเอง ความรู้มหาศาลไหลทะลักเข้าสมองของฮาจิเมะดาบเล่มนี้สามารถ “ตัดแนวคิด” ของทุกสิ่งได้
ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย วิญญาณ เวลา การฟื้นฟู หรือแม้แต่ “การมีอยู่”
"นี่มันพลังบ้าอะไรกันวะ..."
เอเลี่ยนตัวเดิมกระโจนเข้ามาใกล้แล้ว
ฮาจิเมะเงื้อดาบขึ้นโดยสัญชาตญาณ
ฉัวะะะะะ!! คลื่นแสงสีส้มพุ่งออกจากคมดาบ พริบตาต่อมา ร่างของเอเลี่ยนกว่าสองร้อยตัวที่อยู่เบื้องหน้าก็ขาดสะบั้นพร้อมกัน
ไม่สิ—มันไม่ได้ถูกฟันธรรมดา
ร่างของพวกมันกำลัง เสื่อมสลาย ไป ราวกับถูกลบออกจากโลก
"แก...แกทำอะไรลงไป..."
เอเลี่ยนตนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือฮาจิเมะเองก็มองมือของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
"ฉัน...ทำแบบนี้ได้งั้นเหรอ"
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามขนาดมหึมาก็ดังขึ้น ครูมมมมม!!! พื้นดินสั่นสะเทือน อาคารหลายหลังพังถล่มลงมาเงาขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงกลางเมือง
มันคือเอเลี่ยนยักษ์สูงกว่าหกร้อยเมตร ร่างกายเต็มไปด้วยเกราะชีวภาพสีดำ ดวงตาสีแดงขนาดมหึมาจ้องมองลงมายังฮาจิเมะราวกับมองเศษฝุ่น
"เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ..."
มันคว้าตึกระฟ้าทั้งตึกขึ้นมา ก่อนขว้างลงมาด้วยพละกำลังมหาศาล ฟูมมมมม!!
ฮาจิเมะเบิกตากว้างเขายกมือขึ้นรับโดยสัญชาตญาณ
"บ้าเอ๊ย!!"
ตูมมมม!!!
แรงปะทะทำให้พื้นดินรอบตัวแตกกระจายเป็นวงกว้าง แต่ร่างของฮาจิเมะกลับไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
"รับไว้ได้จริงๆ...?"
เขาก้มมองมือของตัวเองอย่างตกตะลึงจากนั้นรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ถ้างั้น..."
ฮาจิเมะใช้เท้าถีบพื้นเต็มแรง
ตูมมมม!!!
ร่างของเขาพุ่งขึ้นฟ้าราวกับกระสุนปืนเสียงอากาศแตกกระจายดังสนั่น
"เอาล่ะ...จากนี้จะเป็นยังไง ก็มาดูกันเลย!!!"
เขาพุ่งเข้าใส่เอเลี่ยนยักษ์ด้วยความเร็วเหนือ
เสียง ก่อนแทงดาบเข้าไปกลางอกของมัน
ฉึก!!!
"อ๊ากกกกกกกก!!!"
ร่างมหึมาของเอเลี่ยนเริ่มสลายตัวอย่างรวดเร็ว ผิวหนัง เกราะ กระดูก ทุกอย่างค่อยๆ แตกสลายเป็นผงแสงสีดำ
"เป็นไปไม่ได้...แนวคิดการมีอยู่ของข้า...กำลังถูก..."
สุดท้าย ร่างสูงหกร้อยเมตรก็หายไปจากโลกโดยสมบูรณ์ แต่ในขณะที่ฮาจิเมะกำลังหอบเหนื่อย—เงาดำมหึมาสายหนึ่งกลับปรากฏขึ้นด้านหลัง
"...เจ้ามนุษย์"
แรงกดดันมหาศาลทำให้ร่างของฮาจิเมะแข็งค้างเขาพยายามยกดาบขึ้น แต่แขนกลับไม่ขยับ
"ไม่ไหว...แรงหมดแล้ว..."
ตูมมมม!!!
เท้าขนาดยักษ์เตะเข้าที่ลำตัวของเขาเต็มแรง
"อ๊ากกกกกก!!!"
กระดูกทั่วร่างแตกหัก ร่างของฮาจิเมะพุ่งทะลุอาคารหลายสิบหลัง เลือดกระอักออกจากปากไม่หยุด ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว
"ฉัน...จะตายแล้วงั้นเหรอ..."
เขานอนจมกองเลือด หายใจรวยริน
"บัดซบเอ๊ย...ยังไม่ทันได้ทำอะไรในชีวิตเลย..."
18:26 น.ไอซาวะ ฮาจิเมะ เสียชีวิต
แต่ในวินาทีต่อมา—
ครืนนนนนนน!!!! ดาบซิกเซสตาร์ส่องแสงสีส้มและสีดำออกมาพร้อมกัน คลื่นพลังมหาศาลแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งโลก
ท้องฟ้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เวลาเริ่มย้อนกลับ 18:27 → 18:26 → 18:25
โลกทั้งใบย้อนคืนสู่ก่อนการบุกโจมตี
และคราวนี้—ดาบซิกเซสตาร์เข้าควบคุมร่างของฮาจิเมะโดยสมบูรณ์
ดวงตาของเขากลายเป็นสีส้มเรืองแสง
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะะะะ!! คลื่นดาบขนาดมหึมาฟาดผ่านท้องฟ้า ยานอวกาศถูกตัดขาด เอเลี่ยนนับล้านสลายหายไปในพริบตา
สงครามจบลงภายในไม่กี่วินาที
จากนั้นร่างของฮาจิเมะก็หมดสติลง
...
...
"นี่ ฮาจิเมะ! ตื่นสิ!"
เพียะ!
สมุดเรียนฟาดลงบนหัวของเขาเต็มแรง
"โอ๊ย!"
ฮาจิเมะสะดุ้งตื่นขึ้น ก่อนพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในห้องเรียนเด็กสาวผมสีทองนั่งกอดอกอยู่ตรงหน้าเขา
"นายหลับอีกแล้วนะ"
"เอมีเลีย..."
ฮาจิเมะมองรอบห้องอย่างสับสน
เสียงนักเรียนพูดคุย เสียงชอล์กบนกระดาน ทุกอย่างปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เธอจะปลุกกันแรงไปไหม..."
"ก็นายไม่ยอมตื่นนี่นา"
ฮาจิเมะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเบา
"...เอมีเลีย เธอเชื่อเรื่องเอเลี่ยนไหม"
"หา?"
เอมีเลียขมวดคิ้ว
"นายเพ้ออะไรอีกแล้วเนี่ย เอเลี่ยนจะมีจริงได้ยังไง"
ฮาจิเมะหันไปมองนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าสงบเงียบไม่มีสงคราม ไม่มีเสียงระเบิด
"นั่นสินะ..."
แต่ในวินาทีที่เขาก้มมองมือตัวเอง—
รอยแผลขนาดใหญ่ตรงแขนยังคงอยู่
ดวงตาของฮาจิเมะค่อยๆ เบิกกว้าง
"...เดี๋ยวนะ"
ถ้ามันเป็นแค่ความฝัน...แล้วรอยแผลนี่คืออะไรกัน?เสียงออดหมดคาบดังขึ้นภายในห้องเรียน นักเรียนจำนวนมากลุกขึ้นพูดคุยกันอย่างครึกครื้น แต่ฮาจิเมะกลับนั่งนิ่งอยู่กับที่ สายตาจ้องมองรอยแผลบนแขนตัวเองไม่วางตา
มันยังอยู่จริงๆรอยช้ำสีม่วงเข้มตรงช่วงเอวก็ยังไม่หายไปเช่นกัน ตำแหน่งเดียวกับที่เขาถูกสัตว์ประหลาดยักษ์เตะเข้าอย่างจัง
"นี่นาย...เป็นอะไรหรือเปล่า"
เอมีเลียเอียงหน้ามามองด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"หน้าซีดมากเลยนะ"
"เปล่า...ไม่มีอะไร"
ฮาจิเมะรีบปล่อยแขนเสื้อปิดรอยแผล ก่อนฝืนยิ้มออกมาแต่ในใจของเขากลับสับสนวุ่นวายถ้ามันเป็นความฝัน ร่างกายของเขาไม่น่าจะบาดเจ็บแต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง—ทำไมโลกถึงกลับมาเป็นปกติได้กัน?
"หรือว่า...ฉันย้อนเวลา?"
ทันใดนั้นเอง
ครืนนนน...
เสียงสั่นประหลาดดังขึ้นเบาๆ จากใต้โต๊ะเรียน
"หือ?"
ฮาจิเมะก้มลงมอง แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันทีดาบสีดำสนิทเล่มนั้นกำลังพิงอยู่ใต้โต๊ะของเขา ซิกเซสตาร์
"เฮ้ย...!"
หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก
"เป็นอะไรอีกล่ะ?"
เอมีเลียมองอย่างสงสัย
"ปะ...เปล่า ไม่มีอะไรจริงๆ"
ฮาจิเมะรีบใช้กระเป๋าบังดาบเอาไว้ทันที โชคดีที่ไม่มีใครเห็นมันแต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง—
ตรวจพบสิ่งมีชีวิตต่างดาวเสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของเขา
"ใครน่ะ!?"
ฮาจิเมะเผลอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนโต๊ะสั่นนักเรียนทั้งห้องหันมามองทันที
"ฮาจิเมะ นายเป็นบ้าอะไรของนาย?"
ครูประจำชั้นพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด
"ขะ...ขอโทษครับ"
ฮาจิเมะรีบนั่งลง แต่เหงื่อเย็นกลับไหลลงมาตามขมับไม่หยุด
【ระยะตรวจจับ : 3 กิโลเมตร】
【จำนวนศัตรู : 12】
【สายพันธุ์ : เบยเรย์】
"...เดี๋ยวนะ"
ฮาจิเมะกำด้ามดาบแน่นพวกมันมาแล้วจริง ๆ และครั้งนี้—มันมาเร็วกว่ารอบก่อน
ตูมมมมมม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านนอกโรงเรียน กระจกทุกบานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
"กรี๊ดดดดด!!"
"เกิดอะไรขึ้น!?"
นักเรียนเริ่มแตกตื่น เสียงกรีดร้องดังระงมทั่วอาคารฮาจิเมะรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง ก่อนม่านตาของเขาจะหดเล็กลงกลางเมืองมีควันสีดำลอยพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
และสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดกำลังเดินออกมาจากเปลวเพลิง
"พวกมันมาเร็วกว่าเดิม..."
เอมีเลียเดินมาหยุดข้างๆ ก่อนสีหน้าจะซีดเผือด
"นะ...นั่นมันตัวอะไรกัน..."
ทันใดนั้นเอง เอเลี่ยนตนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองมายังอาคารเรียนดวงตาสีแดงของมันเรืองแสงน่าขนลุก
"เจอแล้ว...มนุษย์ผู้ถือซิกเซสตาร์"
ตูม!!
มันกระโดดขึ้นมาบนอาคารเรียนในพริบตา พื้นคอนกรีตแตกกระจายทันที
"กรี๊ดดดด!!"
นักเรียนหลายคนล้มลงด้วยความตกใจเอเลี่ยนค่อยๆ เดินเข้ามา กรงเล็บสีดำลากไปกับพื้นจนเกิดเสียงเสียดแทงหู
"ส่งดาบมา...แล้วพวกเจ้าจะตายอย่างไม่ทรมาน"
ฮาจิเมะกัดฟันแน่น ก่อนดึงซิกเซสตาร์ออกมา ครืนนนน!! แสงสีส้มแดงสว่างวาบไปทั่วห้องเรียน
"นะ...นั่นดาบอะไรกัน"
เอมีเลียเบิกตากว้างแต่ฮาจิเมะไม่มีเวลาจะอธิบายเพราะเอเลี่ยนพุ่งเข้ามาแล้ว กรงเล็บสีดำตวัดเข้าใส่ใบหน้าของเขาด้วยความเร็วสูง
ฟึ่บ!!
"เร็วชะมัด!"
ฮาจิเมะรีบเอียงตัวหลบ ก่อนฟันสวนกลับทันทีแขนข้างหนึ่งของเอเลี่ยนขาดกระเด็น
ฉัวะ!!
"อ๊ากกกก!!"
แต่ในวินาทีต่อมา แขนของมันกลับงอกขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว
"อะไรนะ!?"
เอเลี่ยนหัวเราะเสียงต่ำ
"พวกเบยเรย์ไม่มีวันตาย..."
"งั้นเหรอ"
ฮาจิเมะกำดาบแน่นขึ้นก่อนหน้านี้เขาแค่ฟันมั่วๆ โดยสัญชาตญาณแต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจพลังของซิกเซสตาร์แล้ว
"ถ้าแค่ตัดร่างกายไม่ได้ผล..."
เขาค่อยๆ ยกดาบขึ้น
"งั้นฉันก็จะตัดแนวคิดของการฟื้นฟูซะ"
เอเลี่ยนเบิกตากว้างทันที
"เดี๋ยว—"
ฉัวะะะะ!!
คมดาบสีส้มฟันผ่านลำตัวของมันในพริบตาและครั้งนี้—ไม่มีการฟื้นฟูเกิดขึ้นอีกร่างของเอเลี่ยนเริ่มแตกสลายเป็นผงแสงสีดำทีละน้อย
"เป็นไปไม่ได้...ซิกเซสตาร์ไม่น่าจะตื่นสมบูรณ์ได้เร็วขนาดนี้..."
"ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน"
ฮาจิเมะตอบเสียงเย็น
"แต่ถ้าพวกแกคิดจะฆ่าคนบนโลกอีก..."
เขาชี้ดาบไปข้างหน้า
"ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด"
สิ้นคำ ร่างของเอเลี่ยนก็สลายหายไปจนหมดสิ้นทั่วห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงันนักเรียนทุกคนมองฮาจิเมะราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดเอมีเลียถอยหลังช้าๆ ดวงตาสั่นไหว
"ฮาจิเมะ...นายคือใครกันแน่"
ฮาจิเมะกำดาบแน่นขึ้นโดยไม่ตอบ
เพราะแม้แต่ตัวเขาเอง—
ก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน ว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่าแต่ในขณะนั้นเอง
【ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับภัยพิบัติ】
【กำลังมีบางสิ่งลงจอดจากวงโคจร】
ฮาจิเมะรีบหันไปมองนอกหน้าต่าง
และสิ่งที่เขาเห็น—ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบกลางท้องฟ้าเหนือเมืองอุบัติรอยแยกสีดำขนาดมหึมาบางสิ่งกำลังค่อยๆ โผล่ออกมาจากมันเป็นดวงตาสีแดงขนาดยักษ์ใหญ่เสียจนบดบังท้องฟ้าทั้งผืน
"...เจอตัวแล้ว"
เสียงต่ำหนักดังสะเทือนมาจากรอยแยกมิติ
"ผู้ถือครอง ซิกเซสตาร์"
