Kapittel 72
Det har gått ei veke sidan då.
Ryosaku vitja Setsu sitt hus, spent på at han omsider hadde høve til å vere saman med Mieko, men òg litt nervøs.
På sykkel går ein forbi K-helligdommen, over ei jernbaneovergang, forbi eit samfunnssenter og ein abacusskulle, og så rundt hjørnet av ein godisbutikk og under ei fotgjengebro, og ein ser Setsu sitt hus, der Mieko ein gong levde.
Ryosaku kom til slutt fram til Miekos nostalgiske hus, og følde den forfriskjande og behagelege haustelufta over heile kroppen sin og følde sjarmfuglane som flaug over hovudet hans.
Han parkerte sykkelen sin og såg avslappande mot hagen... og såg Setsu sjølv ta vare på blomsterbedene.
Ryosaku nærma seg sakte Setsu-san, og undertrykte spenningen hans.
Ho ser ut til å ha sett seg ned og kvitta seg.
Han ropa forsiktig til henne bakfrå.
"Eg trur ikkje det. Eg er lei for det. "Eg heiter Ryosaku Takada, og eg er lei for at eg forstyrra deg i går kveld".
Så, så snart Setsu-san snudde seg og såg Ryosaku, brynte ho og blei stiv i andletet.
"... Kvifor er du her?"
Dette var dei første orda som Setsu-san sa.
"Ja··?"
Ryosaku var for ein stund forvirra av dei uventa orda hennar.
Setsu-san står opp og konfronterer Ryosaku, og kastar så endå hardare ord på han.
"... Då du kom hit for ein dag sidan, sa du: "Eg er ven av Mieko". Eg vil ikkje la deg seia at du gløymde... Ja, du sa det tydeleg, ikkje sant? "
"Åh, det er ikkje sant. Ja, det gjorde eg. Det er det eg har sagt. Eg er ein gamal ven av Mieko-san".
"Eg lurar på om det er sant. Eg tvilar på det, ærleg. Eg ringde Mieko etterpå og ho sa at ho ikkje kjende deg. Eg undrar kva det tyder".
"Ah...um, Mieko-san sa det? Ho er ein sjølvoppfyllande kvinne".
"Tokiko sa det, så det finst ikkje noko tvil om det. Er du i tvil om kva som skjedde med dottera mi? Ho er ei ærleg jente som aldri har lurt for meg. Det er sant. Og for deg som er ein framand, er det å tvile på det... ein fornærmelse. Det finst ingen grenser for kor uhøflege du er!"
"Nei, det meinte eg ikkje".
"Eg trur eg må ta over". Og kom ikkje hit att. Namnet du gav deg sjølv var "Ryosaku Takada", ikkje sant? Sjølv om det, må du bruke eit anna namn". Det får meg til å undra".
"......"
"Fotosen av Mieko eg gav deg for ein dag sidan"... Eg har ikkje meir av det, og eg vil at du skal returnere det dyre fotot av Mieko frå den tida, akkurat no.' " Men du vil visst ikkje returnere den, ikkje sant? Eg er lei for det. Vær så snill, behald det. Til gjengjeld, viss du brukar fotoen slik at eg ikkje skal sjå på det, kjem eg til å melde det til politiet. Vær så snill, tenk på det òg".
"Det er ikkje det eg har tenkt å gjere"...
"Aldriven...gjev deg heime. No skynd deg og kom heim! Eg er oppteken. Eg har ikkje så god tid å snakke med deg".
Ryosaku hadde ingen ide om kva som hende.
Men... han innsåg at sjansen hans for å treffe Mieko igjen var tapt.
Denne gongen... denne gongen, følte han at situasjonen var håplaus, og han forlét Setsu-san sitt hus utan å vita kvifor.
