Kapittel 56-2
Ryosaku og læraren Kitano gjekk sida ved sida frå tempelområdet ut på gårdvegen framfor tempelområdet og byrja å snakka medan dei gjekk langsomt.
"Ryosaku-kun, i samband med dette med læraren Suzuki... Eg er sikker på at du må ha hatt det vanskeleg. Korleis kjenst du deg no?"
"Ja, eg veit det. Då Suzuki-læraren døydde, vart eg verkeleg sjokkert og det følde som om augo mine vart svarte. Eg er sikker på at kvar einskild person følgde med".
"Ja, det er eg. Sjølvsagt, eg òg. Ryosaku-kun... Eg er sikker på at du har høyrt dei gamle forteljingane om meg og læraren Suzuki frå rektor Nakano, og... Eg er sikker på at du allereie veit det".
"Ja, eg høyrde det. Den noverande rektoren er ein veldig venleg og medføljande person, ikkje sant? Den forrige rektoren var den same".
"Det er sant. Lærar Nakano var min lærar. Sjølvsagt er han ein påliteleg og ærleg person. Sjølv i denne alderen, så held eg fram med å læra av han. Eg har framleis respekt for han frå hjartet mitt".
Ryosaku følde at han såg ganske anna ut enn den stille læraren Kitano då han var klasselærar for Ryosaku.
"Ryosaku-kun, grunnen til at eg inviterte deg på denne bussturen denne gongen er fordi du var eit spesielt barn for lærar Yoshiko".
"Er eg eit særs ungt barn?" Er eg...?"
"Det er sant. På den dagen då me graduerte i femte klasse, etter ein avgangsritual. Eg høyrde deg og lærar Yoshiko snakke.
Eg innsåg igjen kor mykje ho brydde seg om deg, og ho såg på deg som om du var like viktig som ho var. ”
"Meister Kitano"...
"Den gongen snakka du òg om Minegishi-kun, ein førsteårsstudent. Er ikkje det barnet du snakka om som spelte med deg heile tida?"
"Ja, eg veit det. Mieko-chan... nei, eg hadde det veldig godt med Minegishi-san".
"Eg såg deg gjennom vinduet på rommet ditt, og eg vart so misunneleg. Akkurat som meg og lærar Yoshiko på den tida, var du og Minegishi-kun endå meir nære. Det var ei underleg kjensle, som om dei søte dagane i barndomen min med læraren Yoshiko var rett framfor augo mine. Det er verkeleg fint... "
Lærar Kitano sa det og tørka forsiktig tårene hennar.
Ryosaku hadde aldri sett han gråta før.
"Meister, eg er leiaren din. Eg har faktisk eit siste innlegg som eg ville gjere deg... Det er eit brev frå Suzuki til meg".
"Kva, frå lærar Yoshiko...?"
"Ja, eg veit det. Det ser ut til at dette brevet kom til heimen min i går. Mor mi fekk det. Meister, kva tyder det?"
"Hmm, det er ikkje sant. Yoshiko læraren døydde på Tanabata-dagen... Ryosaku-kun, eg er lei for det, men kan du la meg lesa det brevet òg...?"
"·· ja. "
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Etter å ha lese brevet, såg lærar Kitano opp på den blå himmelen og følde eit djupt sukk.
Det går ein stille stund mellom dei to.
Ryosaku venta på kva Kitano skulle seie medan han høyrde på fottråda frå hausten som nærma seg, og sikadane, som hadde minka merkbart, som kom frå fjella og skogane bak tempelet.
"... "Ryosaku-kun. Utan tvil er dette eit brev skrive av lærar Yoshiko sjølv. Eg er sikker på at ho skreiv ei siste melding til Ryosaku-kun og Minegishi-kun den morgonen ho døydde. Eg trur... Yoshiko-lærar...nei, Yoshiko-chan, du...du er"...
Meister Kitano sa det, snudde ryggen til Ryosaku, og gret, stemmen hans skjelva.
"Lærar".
Ryosaku skjøna at Suzuki var ein u-bytteleg og viktig person for Kitano... og han la forsiktig høgre handa si på Kitano.
