Kapittel 55-2
Etter å ha bytt ei kort helsing med lærar Kitano, delte lærar Mizuki blomsterbukken ho hadde bruka i små stykkar og delte dei ut til kvar einskild born... Ryosaku og dei andre elevane stod òg framfor grava til Suzuki.
Først tente Kitano og Mizuki opp røykjelse, og så gjekk dei andre klassan, dei siste elevane til Suzuki på grunnskolen K, og tala ein etter ein til minne om den nostalgiske læraren sin. Dei ofra røkjelse og bad.
Til slutt er det Ryosaku si tur.
Som han står framfor grava, ropar eit jentebarn til han bakfrå.
Det var Lisa Tanaka, bestevennen til Mieko.
"Takada-san, eg har eit problem. Eg har eit ønske til deg".
"Du bad meg om å...? Kva er det?"
"Eg vil at du skal halde venstre handa mi". Ta det med høgre handa på Ryosaku-san".
På denne tida, bytte Ryosaku sitt kallenavn frå "Takada-san" til "Ryosaku-san".
Så sa Mayuko Takeda, leiaren for Mieko-gruppa.
"Ryosaku-san... vær så snill, forstå Lisa sine kjensler. Lisa... var så misunneleg når ho såg Mieko-chan gå heim kvar dag med Ryosaku-san i handa. Vær så snill, gjer meg ein tjeneste. "Gjev deg, takk skal du ha".
"Ja, eg skjønar. Det er greit".
Då Ryosaku klemte Lisas venstre hand med si høgre hand, akkurat som han gjorde med Mieko... Lisa hadde eit drømmende, lykkelig uttrykk på andletet, som om ho såg langt unna. Til slutt kom ho til si sinne, krukka seg ned på staden, og brast ut i gråt.
"Lisa-chan... kva skjedde? Krev eg for hardt?"
Då Ryosaku tala med bekymring, sa Lisa:
"Vel, det er ingenting. "Men eg"... sa ho og tørka tårene sine.
"Ryosaku-san, eg er lei for å spørje deg om ei slik merkeleg forespørsel", sa Lisa, og stirra på Ryosaku.
"Lisa, du ... "
Mayuko såg òg uroleg ut... og, som om ho forsto Lisa sine intensjonar, snakka ho med Lisa.
"Ryosaku-san, vær så snill, forstå kenslene til Lisa. "Nei, det er ikkje sant. Eg vil ikkje tvinga deg til å gjera det. Men for no -- berre for no -- skal du vere i stand til å vere med Lisa. Eg veit ikkje. Ok. ikkje sant?"
Ryosaku skjønar at Lisa alltid har ynskt å halda han i handa, akkurat som han og Mieko brukte å gjera... og har blandede kjensler om det.
(Lisa-chan... elskar du meg verkeleg så mykje...)
Ryosaku følde seg hjelpelaus.
Frå Lisa sine ord på skolen, hadde han vore litt klar over denne saka.
Det gjorde han sjølvsagt særs glad, men samstundes, til trass for at han følgde med på det minste, følde han at Mieko, som truleg leid midt i ei vanskeleg situasjon, lette etter han. Fordi han hadde medkjensle med Mieko.
Likevel heldt Ryosaku handa på Lisa, som framleis gret, og saman tente dei røkjeluk framfor grava til Suzuki.
