Det siste kapittelet
"Ryosaku-kun, kjem du ihåg? Den dagen vi først møtte kvarandre. Då vi i første klasse tok bilde på hagen, Eg kan ikkje gløyma dei skinande augo og det milde blikket til Ryosaku-kun på den tida".
"Ja, eg veit det. Sjølvsagt hugsar eg det. Mieko-chan hadde eit fantastisk smil på augene då ho såg meg. Du var så søt!"
"Eg kan huske eg sat ved Ryosaku-kun og las bildebøker på biblioteket på ein regnfull dag... Ryosaku-kun, vi las historia høgt saman... Ryosaku-kun, les det med heile hjartet ditt... Du les som om du var helten, så eg les det høgt som om eg var helten, for å ikkje bli slått av Ryosaku-kun".
... Det var verkeleg Ryosaku og Miekos "siste samtale".
Dei minna dei hadde felles... og dei minna...
Dette var eit uerstatteleg, verdifullt, verdifullt "minnesmerke som knyter tida saman" for dei to.
Brått vart Miekos brev meir og meir avstandar frå kvarandre, og på nokre stadar blei breva skumla og ikkje leselege.
Tårar!
Seinare tok bokstavarne til slutt til å endrast frå kinesiske bokstavar til hiragana, og tårene smulka av tenninga på bokstaven. Og etterkvart, når dei skreiv det, vart det ein stor, blå fontene.
"Takk så mykje, Mieko-chan. Eg fekk heilt visst siste meldinga di! Eg gløymer aldri deg. Minnene våre med deg er våre, våre to einaste, dyrebare "skatter"."
Ryosaku stirra deretter på fotot av Mieko frå den dagen i konvolutten, siste gongen han såg henne, den vakre, vaksne formen hennar, og gjekk ut på balkongen.
... Haustnattshimmelen var verkeleg vakker.
Blant stjernene på himmelen var det ein som skinte lyslegare enn dei andre.
Det må vera stjerna til Isao.
Og under det vaksamme auga til den mektige stjerna, stråla to andre stjerner frå kvarandre...
Dei to stjernene lyste som om dei var tjue gonger nærare kvarandre... som om dei heldt seg tett saman...
Då Ryosaku såg på dei to stjernene, kom han attende i hug dei mange minnene han hadde med Mieko og det søte, engelske smilet hennar.
Og med desse u-byttelege minnene i hjartet vil han visseleg ta det fyrste steget inn i sitt nye liv, ta eit sterkt steg framover med Mieko, kjæresten sin, i morgon.
Ryosaku er glad.
Akkurat no er han ei lukkefull eining.
Uansett kva folk seier...
～ Endet ～
