Kapittel 122
"... Takk så mykje, Ryosaku-san. Lesinga di var så hjerteskjerande, så levande og vakker... Eg vart verkeleg rørd. Tårar kom til augo mine. Eg følde det som om Isao hadde vorte levande igjen, og at han snakka venleg og roleg til meg".
"Ryoko-san"...
"Og dine skinande auge... er så vakre. Dei klare augo er akkurat som Isao si. ... Sjølv om de ikkje er slekt med han er de son til Isao. Du er son til han sanneleg".
"......"
"Og du, Ryosaku-san. Du har ei frisk, frisk luft i kroppen. Du luktar som Isao-san. Det er som eit nytt grønt blad, som er så frisk, og det funkar så fint inn i hjartet mitt".
(Eg skjønar... Etter at Mieko-chan døydde, gjekk lukta mi tilbake til normal. Kanskje det er fordi...）
På dette punktet var Ryosaku overbevist om "noe", og han samanlikna dette faktumet med fortidserfaringar og spurde Ryoko om meining.
"Ryoko-san... Sanninga er at det har skjedd noko med meg som eg er litt uroleg for".
Med dette innlegget fortalde han Ryoko om ei merkeleg hending han hadde opplevd.
Då Ryosaku tidlegare hadde invitert Rika Toyama, som han hadde vore kjæreste med, heim for å prate, hadde Rika sagt til han at han hadde ei "duft som friske, grønne blader".
Og den dagen Ryosaku var blitt gjenforent med Mieko, hadde Rika òg høyrt frå den kjære Mieko, som han hadde halde i armane hennar, at han hadde den same "duften av friske, grøne blader" som faren til Mieko, Isao, og den tidlegare beste venen hennar, Lisa Tanaka.
Han fortalde òg Ryosaku om det faktum at denne "duften" hadde endra seg til ei heilt anna "aroma" over ei viss tidsperiode.
Det som gjorde at Ryosaku la merke til denne "endringa" var... dei orda han fekk frå ei anna av eks-kjærestene sine, Lisa Tanaka, på den første kvelden av den "Agrarutdanninga i Hokkaido".
Lisa hadde sagt i søvnen at "duften" til kroppen til Ryosaku var den same som Miekos.
Og på grunn av det, kunne han merke "lukten av grønt" til Lisa som var den same som hans eigen.
Og no skjønte han at "duften" av Ryoko hadde endra seg til den originale "duften" av grønt.
Då ho høyrde dette, smilte Ryoko og sa det til Ryosaku.
"Ryosaku-san, kanskje det var Mieko-chan som verna deg".
"Er ikkje det sant?" Mieko-chan, meinar du?"
"Ja, eg veit det. Mieko-chan... elskar verkeleg Ryosaku-san frå hjartet sitt. Og eg trur ho alltid bad om at Ryosaku-san ikkje skulle verta skadd, eller bli sjuk".
"Ryoko-san"...
"Så Mieko-chans 'duft' var som ein barriere, som verna Ryosaku-san så godt ho kunne. Og eg trur det gjekk vekk samtidig med at ho døydde".
(Det er rett... Den dagen eg møtte Mieko-chan igjen... meg og Mieko-chan... Då Mieko-chan og eg klemte kvarandre, gav ho meg "duft"... Då Rika-chan kom til landbruksfestivalen, sa ho, som Lisa-chan, at kroppen min lukta søt og sur, som kirsebær... Mieko-chan, du verna meg då òg. Er det sant, Mieko-chan?）
"Men Ryosaku-san, det er ikkje noko å bekymra seg for. Trass alt, Mieko-chan er levande og frisk inni deg. Og Isao-san vaktar vel over dykk begge to, ikkje sant?"
Deretter klemte Ryoko Ryosaku forsiktig og smelte håret hans.
(Ryoko-san... du har ei fantastisk lukt. Eg har aldri merka det før... det er veldig svakt, men det er same lukta som den siste Suzuki læraren... den "perskliknande lukta". Åh, Ryoko-san si "duft" blir gradvis sterkare... min favoritt, nostalgisk, trøystande, vidunderleg "duft"...)
"Ryosaku-san, vær snill, ver frisk... og når du har slått deg ned, kom gjerne og vit meg i K-byen. Eg ventar på deg. Og om du har ein skuffande kadens, eller kva det er, så ring meg viss du har ein skuffande kadens. Eg gjev deg visittkortet mitt. Eg er... verkeleg glad at eg møtte deg i dag. Takk for at de kom".
Med det gav Ryoko Ryosaku visittkortet sitt med kontaktinformasjon, og gav han til og med ei "brandy kake" og "honey castella" som ho hadde kjøpt i ein lokal konditori den morgonen som ein suvenir for familien til Ryosaku.
På heimvegen etter å ha vore skild frå Ryoko, køyrde Ryosaku langsomt rundt i "miljøet til Mieko då ho var i live", som han hadde forska på føreåt, og tok med seg "souvenirane" som Ryoko hadde gjeve han og "fødselsdagsgåvene" som Isao hadde gjeve han... Han følde seg roleg og lykkelig, og tok ut på den lange reisa til heimstaden sin i Y-byen, der det kjære "brevet" som Mieko hadde gjeve til Ryosaku venta.
(... Mieko-chan, vær så snill, venta på meg. Eg er på veg heim. Eg elskar deg, Mieko-chan.
