Kapittel 121
"Kjære Mr. Ryosaku Takada.
Ryosaku-kun, eg skal hoppa over den sesongmessige helsinga i byrjinga.
Eg likar ikkje slike tomme formalitetar. Eg har aldri vore ein fan av falske, ytlege helsingar.
Forresten, Ryosaku-kun.
Takk så mykje for at du kom for å sjå Mieko for ein dag sidan.
Mieko var òg svært glad... Kvar dag, kvar gong ho har fritid, snakkar ho med meg med spenning om deg.
Ho elska deg frå ho var liten.
Ho elskar deg med heile hjartet.
... Sjølvsagt, til og med i dag, i dette øyeblikket, elskar ho deg så mykje som nokon gong. Sjølvsagt elskar eg ho.
Eg beklager Tokiko.
Eg prøvde å snakke med ho om det ein haug med gonger, ikkje berre då, men over tid òg. Men ho forsatte med å vere ivrig.
Ho har alltid hatt eit brennande temperament, noko som er heilt anna enn meg, og så frå byrjinga av ekteskapet vårt, var det ofte strid mellom meg og kona mi, og vi krangla konstant. Svigermor mi, Setsu Yamada, var akkurat som ho. Eller kanskje hadde ho eit mykje vreigere menneske enn Tokiko. Så... På den måten kan det vera eit perfekt tilfelle av å arva noko frå foreldra sine.
Åh, kom igjen.
Men, Ryosaku-kun.
Tokiko og mora hennar Setsu er begge veldig godhjertede menneske.
For deira eigen skuld vil eg gje dei den garantien.
Dei er berre ikkje så gode til å uttrykke seg som andre menneske når dei kjem inn i ein dialog.
Og på grunn av at dei er oppriktige og intense, og fordi dei ikkje kan lure seg sjølve, eller gjera narr av det dei veit, er det vanskeleg å vite kva som eigentleg skjer med dei. Eg trur det er vanskeleg for folk som ikkje kjenner dei sanne "absolute verdiane" til desse kvinnene, som sann venlighet og medkjensle for andre, å forstå deira sanne natur... eller deira sanne "menneskelege sjarm".
Eg veit dette høyrast repeterande, men eg trur du, Ryosaku-kun, forstod deira "sanne natur" og "sjarmen". Men eg seier at for deira skuld har eg lagt til denne lange forklaringa.
Ryosaku-kun, det var ein grunn til at eg gav dette brevet til Ryoko Takita-san, syster til den eg hadde kjær.
Det ser ut til at eg har hatt "onde drømmer" nesten kvar dag i det siste... Når eg vaknar, kan eg ikkje huske dei i det heile tatt, og eg føler sterkt at dei er noko slags viktig melding som har med min framtid å gjere.
Eg tenkte, viss eg skulle koma på ein måte, kunne eg tenka at eg ville legge igjen eit budskap til deg om dette. Før situasjonen endar med katastrofe.
Ryosaku-kun.
Som eg sa det direkte den dagen, du er som ein son til meg.
Nei, du er min eiga son.
Allereie sidan Mieko for første gong fortalde meg om deg, kunne eg ikkje vente med å møta deg.
Eg ville oppleve for meg sjølv kva for ein person du er, mannen Mieko elskar... kva for ein "menneskelig sjarm" han har.
Då eg møtte deg, innsåg eg at intuisjonen min ikkje var feil.
Du er verd å bli valt ut av Mieko, dottera hennar.
Eg trur at ein så sjarmerande og venleg Ryosaku-kun er ein "ekte mann".
Så eg har eit ønske til deg. Ha Mieko hjå deg, og ein dag vil du ta henne til deg som kone.
Viss det skulle skje meg noko, er det noko eg vil tiltrodde deg.
Dette er min og Tokikos "brytelsesring", som eg overgjev til Ryoko Takita-san.
Tokiko og eg tek vanlegvis desse ringane av venstre ringfingeren vår og lagrer dei vekk fordi dei hindrar arbeidet vårt.
Eg vil gjerne gje desse ringane til deg og Mieko som ei gåve.
Eg vil at Ryosaku-kun skal ha ringen mi... og Mieko skal ha ringen til Tokiko på fingeren deira på bryllaupsdagen.
Eg kan ikkje venta på den "store dagen" for deg.
Den dagen då eg, som bruden Miekos far, går sida av sida med henne ned til alteret... Eg vonar at ein slik fantastisk dag kjem snart.
Ryosaku-kun, eg har ei anna gåve til deg.
Dette er eit album som eg har teke vare på, av Mieko som barn.
Han inneheld bilder av vår kjære Mieko, tekne av Tokiko og meg på ulike vendepunkter i veksten hennar sidan ho vart fødd.
Tokiko tok alle bileta frå Mieko då ho budde i Y-byen, og etterlét dei til oss.
Fotografiane viser alle hendingane på K Grunnleg skule... alle er tekne av Tokiko.
Det er bilder av Mieko si klasselærar, Suzuki, og av klasselærarane hennar og deg, Ryosaku-kun.
Mieko likte spesielt bildet av deg og henne saman. Ho såg forvandla på deg på bildet, og så, andletet hans var borte, med skinande, skinande auge, snakka ho med meg lidenskapleg. Ho såg så glad ut.
Sjå, Ryosaku-kun.
Når du kjem til oss ein dag, vil eg visa deg alle dei flotte minnene dine på ein måte som du kan sjå på. Alle dei uforglemmelege minnene dine med Mieko, som ei bygd av bilete.
Svigermor min, Setsu Yamada, har spurt meg mange gonger, "Hei, Isao-san. Veit du om albumet med bileta på Mieko då ho var liten? Eg undrar kvar dei gjekk... Eg ville brått sjå dei".
Men eg ville verkeleg vera i stand til å gje dei til deg... Ryosaku-kun, ein dag.
Ho har ein liten Alzheimers... Ho fortalde at ho ikkje likte livet sitt her, og at ho ville flytte til landsbygda, og på den tida var eg veldig redd for at ho skulle skilje seg frå meg.
Likevel kom bestevennen hennar, Chii Omori-san, eigaren av godisbutikken, nesten kvar dag for å sjå korleis det gjekk med henne. Han stengde til og med butikken og gjekk ut av vegen for å kjøpa noko som ho trengde og kjøpte mat.
Mor mi var eldre, og det var ingen garanti for at ho skulle bli frisk for alltid. Og det var òg det faktum at ho hadde ei så sterk "støtte" i livet sitt. Så til slutt bestemte eg meg for å følgja ønskene hennar. Det var slik det gjekk.
På grunn av effekten av Alzheimers, var eg redd for at dette viktige fotoalbumet skulle gå tapt, så eg heldt det på eit trygt sted, sjølv om eg følde meg vondt om det...såleis gjekk det.
Denne gongen vil eg la deg få vera i stand til å gjere det sjølv om du ikkje har tid.
Neste gong de treff Mieko og meg, vonar eg de snakkar om gamle tider med oss... og minner, medan de to ser på fotoalbumet saman...
Og når den tida kjem, vonar eg at dette lange brevet vil bli til noko å leie av for oss alle, og at det vil bli "min einaste bekymring".
Ryosaku-kun, fortsett å ta godt vare på Mieko.
Ryosaku-kun, som Mieko valde, kjende og elska frå hjartet sitt, eg vil gjerne ta deg som min "sannelege son", og drømme om å leve saman ein dag, og eg vil legge pennen min her.
Vær så snill, ta godt vare på son min, Ryosaku-kun.
8. september 1989, Isao Minegishi
P.S.
8. september er Miekos fødselsdag.
Så Tokiko fekk bryllaupsringen sin som "fødselsdagsgave" i dag.
Vel då, sjå og la oss vera.
Helt ærleg, til deg".
