Kapittel 116
Dei to bilane gjekk frå rådhuset og køyrde gjennom ein by med ein heilt annan bystemning enn i Y-byen der Ryosaku bur... og endeleg stoppet dei på parkeringsplassen til ein moderne bygning nær K-stasjonen.
Og... dei to bilane vart parkert ved sida av kvarandre... og Ryosaku vart vist opp til rommet sitt på femte etasje av den kvinnelege representanten.
Så snart han opna døra, vart han slått av den ufattelege luktande lufta ved inngangen... og han følgde henne inn i stua, som òg hadde ein annan lukt, og vart oppfordra til å sitje på sofaen og vente.
(Kva for ein lukt er dette? Det er forskjellig frå Mieko-chans 'duft' og Lisa-chans... Det er som ei slags blomst... ei særs god duft...)
Til slutt kom den kvinnelege arbeidaren attende til stua med kaffi og kjeks på eit fat.
"Ryosaku-san, eg er lei for det. Det var fyrste gongen eg møtte deg, og plutseleg tok eg deg med heim".
"Nei, takk skal de ha. Og kan du fortelje meg korleis du heiter? Ditt. "
"Åh, det er ikkje sant. Eg er jammen litt lei for det! Det ser ut til at eg gløymde kva eg skulle ha sagt i byrjinga. Eg veit det ikkje. Det er verkeleg irriterande. Eg er så klumpig, eg gløymer alltid dei viktige tinga. Ryosaku-san, eg heiter Ryoko Takita. Eg hjelper deg gjerne".
"Um... er 'Takita' den normale 'Takita'...?"
"Ja, det er det".
"Så... kva med 'Ryo' i 'Ryoko'?"
"Ja, det er eg. Sjå at namnet mitt er skrive med det same kinesiske teiknet som Ryosaku-san, "Ryo". For eit samanheng. Eg føler meg ikkje som ein framand".
"Åh, det er ikkje sant".
Ryosaku var enno i ein tilstand av forvirring, så han spurde kvinna det viktigaste spørsmålet han ville spørje henne først.
"Ryoko-san, korleis kan du kjenna byen eg bur i, alderen min, og til og med fødselsdagen min? Eg har endå ikkje fortalt det til den unge arbeidaren".
"Du har rett. Kvar skal eg byrja? Ryosaku-san, kjenner du Isao Minegishi-san...?"
"Kva er det? Korleis veit du om Mieko-chans far...?"
Då Ryosaku nemnde Mieko sitt namn... Ryoko brått brynte, og det glade uttrykket hennar endra seg fullstendig, og Ryosaku kunne følgja at stemningen i rommet vart heilt dyster.
