Kapittel 113
Då han tok bilen mot K-byen, sakta han ned og gjekk framfor det vesle huset i Y-byen der Mieko levde.
Det tok berre få sekund, men i løpet av den tida, kom han tilbake til rekneskapet over korleis dei hadde gått heim frå skulen, holding hendene på kvarandre, og singande Seiko Matsumoto sine hitsongar, og korleis Setsu hadde gjeve han eit kjært bilde av Mieko, og korleis han hadde blitt samla her for fyrste gong på sju år med den vaksne Mieko, og korleis dei på nytt hadde svore evig kjærleik til kvarandre på denne gata...
Og dette blei deira siste andletet av livet. Og medan han heldt fram med å tenke på dei, gjekk bilen hans opp i ein annan sykkjelinje. Og bilen hans gjekk opp i ein annan sykkjelinje.
Ryosaku høyrde på den nostalgiske songen til Seiko på bilstereoen, og somme gonger humla han i frasa, somme gonger gret han i stillhet medan han huska dei søte, siste øyeblikka til Mieko... Nokre timar seinare gjekk bilen han køyrde av vegen og drog mot K-byen.
Ryosaku køyrde forsiktig langs ruten han hadde gjort grundig forsking på førehand, og kom endeleg til den første målet sitt, K Rådhus.
