Kapittel 109
Etter å ha lese brevet, var Ryosaku i ein svimje. Med eit stort sukk, lukka han augo, dekka andletet med begge hendene, og sette seg i stolen, ute av stand til å røra seg.
Det vart snart natt, og rommet hans vart gradvis omslutta av mørker.
"Mieko-chan, ikkje sant?" Mieko-chan... er død!? )
Etter den smertefulle skilnaden, og etter sju år med mørker, gjekk Mieko frå å vere den einaste personen i rommet. Ho vart plutseleg forsvunnen.
Han blei nådeløs knust på nytt av den harde kjensla som han plutseleg vart tvinga framfor augo sine, og han vart verande i denne stillinga til morgonen.
Ryosaku sat for tida ved skrivebordet sitt på rommet sitt.
Etter å ha levd i ein akademisk skule i eit år kom han til college med bilen.
Då han sovna ved skrivebordet sitt, vart han vekka av mor si som riste han i skulderen. Solen lyste høgt oppe på himmelen, og rommet vart fylt med ljos.
Ja, det er det. Akkurat som Mieko brukte å vere.
