Kapittel 108-2
"Kjære Mr. Ryosaku Takada.
Ryosaku-san, eg vil gjerne be om unnskyldning for å sende deg dette brått og uhøflege brevet.
For det første vil eg gjerne uttrykke mi djupaste sorg og mi misnøye med å måtte meddela dykk denne triste nyheten.
Den kjære dottera vår, Mieko, er død.
... Det var for over eit år sidan.
Kort tid etter at vi kom tilbake til K-byen, vart Isao, mannen min, involvert i ein trafikkulykke og døydde.
Mannen min var på veg til arbeid då ein dumpbil som var i motsatt rekkje, kryssa midtlinjen og kolliderte framsynt med bilen hans. Han vart ført til sykehus, men behandlingen var til inga nytte, og han døydde.
Kort tid etter at mannen hennar var gravlagd, fall Mieko også saman på skulen, og det blei diagnostisert med akutt myeloid leukemi. Etter ei desperat kamp mot sjukdomen døydde ho berre to månader seinare.
Ryosaku-san, grunnen til at eg sender deg dette brevet er for å overføre Mieko sitt siste bod til deg.
Mieko gjekk igjennom eit sterkt rehabiliteringsarbeid på eit sterilt rom. Ho hadde mista heile håret frå kroppen sin under den smertefulle behandlingen. Krafta gjekk raskt ned, og ho måtte legge seg i senga. Ho skreiv brev til deg ein gong til ein annan.
Mieko... blei fort tynare og tynare, og var ikkje lenger den Mieko du visste.
Eg sa til henne at eg ville ta kontakt med Ryosaku-san med ein gong, og at han skulle koma og møta henne.
Men ho nektet.
"Eg vil ikkje at Ryosaku-kun skal sjå meg i ein så stygg tilstand. Mamma, lat meg vera i fred. Og lat Ryosaku-kun skrive ein siste melding... Vel, eg har eit problem".
Ho sa det og byrja å skriva eit brev til deg.
Det er brevet i den andre konvolutten eg gav til.
I den har eg dei siste orda Mieko gav til deg, kjæresten hennar, og eit bilde av Mieko som såg frisk og energisk ut for siste gong, tatt av mannen hennar i hagen den dagen Ryosaku-san kom for å sjå Mieko, like før du kom.
Ryosaku-san, eg er lei for at eg var så streng mot deg den dagen.
Eg... Eg var så halsstarrig overbevist om at du var den direkte grunnen til at Mieko slutta å gå på skule.
Mannen min, Isao, prøvde mange gonger å fortelje meg at det ikkje var Ryosaku-san som hadde gjort det, men eg var ein halsstarrig person og ville ikkje lytte.
Det synest at mannen min verkeleg elska Ryosaku-san, som han berre hadde høyrt historier om frå Mieko, men aldri hadde møtt.
Mange gonger sa han: "Eg er sikker på at Ryosaku-kun ville vore ein skikkelig ektemann for Mieko. Eg veit det. Når Mieko fortel meg om minner om Ryosaku-kun, glar augene hennar alltid av glede".
Det er det eg òg følde.
Men av ein eller annan grunn følde eg det som om ein ond "demon" levde på skuldrane mine, som var i vegen og hindra meg frå å ha eit godt inntrykk av Ryosaku-san... Du kan tenkja at dette er latterleg, men det er sant, det er korleis eg følte det.
Snart blei Mieko meir og meir tynn, og vart til ein spøkelseslik figur, og mista alle spor av den fyrste skjønnheten si.
Men ho skreiv vidare med heile hjartet.
Den "demonen" i meg forsvann. Og eg ville, uansett kva, la deg treffe Mieko før ho drap det siste åndedraget sitt.
Men til slutt gjekk eg over på dei.
Dei få dagane ho var att, gret ho om Ryosaku. Og andre gonger så tenkte ho på kvifor ho såg slik ut. Ho slutta å skriva og skreiv ei melding til deg.
Då eg las den siste meldinga Mieko lét etter seg for deg, innsåg eg djupet av den ærlege og reine kjærleiken hennar til deg.
Sanninga er at sidan Mieko døydde har eg ikkje vore i stand til å lesa det brevet... fordi det var så smerteleg.
Eg la det i skuffen for ei god stund, og eg fekk ikkje hug til å lesa brevet...
Før eg visste det, hadde det gått meir enn eit år.
Eg er no på amerikansk jord.
Dei einaste familiemedlemane som er att er meg og Miekos eldre syster, Kaori.
Kaori og eg bestemte oss for å bu i Amerika.
Fordi eg har berre smertelege og triste minner av Japan...
Eg sende dette brevet rett før eg reiste til Amerika.
Då dette brevet kjem til deg, er eg ikkje i Japan lenger.
... Og Mieko òg.
Vi har til hensikt å halda Miekos aske hos oss og leva med henne for alltid.
Så til deg... Ryosaku-san, eg ville at du i det minste skulle få eit løfte om at du ville halde fram med å elske Mieko, sjølv om du berre hadde eit bilde av henne då du såg henne for siste gong,
Takk, Ryosaku-san, for alltid å tenke på og elske Mieko.
Eg er sikker på at Mieko òg håpar at Ryosaku-san vil lesa brevet ho etterlét seg.
Og ein dag... Eg er sikker på at ho vonar at ein dag vil ho sjå deg igjen i himmelen.
Ryosaku-san, gløym ikkje Mieko.
Og hugs om ho då og då.
Det er mitt siste ønske som mor til Mieko og som svigermor til deg, Ryosaku-san. Som din familie.
Farvel, Ryosaku-san.
Eg vonar du blir frisk for alltid.
Heilhjarta hjartet ditt. "
